Κάλεσμα στο 21ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας.(29,30/6 και 1/7 στο πάρκο Γουδή)

30 Jun

Το 21ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας, έρχεται για μία ακόμα χρονιά να δώσει το μήνυμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της συναδέλφωσης των λαών.

Κόντρα στο ρεύμα του καιρού που θέλει το βάθεμα της κρίσης του κεφαλαίου να μεταφράζεται σε πολιτικές μόνιμης λιτότητας και εξαθλίωσης για τους «κολασμένους» των μητροπόλεων και της περιφέρειας. Κόντρα σε μία συγκυρία που θέλει τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς να οξύνονται σε τέτοιο σημείο ώστε να βλέπουμε τις πολεμικές συρράξεις να πυκνώνουν και να επεκτείνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τα θερμά μέτωπα  να πολλαπλασιάζονται και τους  «υβριδικούς πολέμους» να μην έχουν τελειωμό. Κόντρα στο φασισμό, τον ρατσισμό και το μαύρο μέτωπο της αντίδρασης που επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, ψαρεύει στα θολά νερά της κοινωνικής εξαθλίωσης  και  στοχοποιεί τον «ξένο» και τον «διαφορετικό» για να  αποκρύψει την πραγματική «πηγή του κακού» που δεν είναι άλλη από την ίδια την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Κόντρα σε όλα τα παραπάνω ερχόμαστε σε αυτό το φεστιβάλ για να προτάξουμε σε όλες τις γλώσσες και με όλα τα μέσα  τα «δικά μας» συμφέροντα. Ερχόμαστε να σταθούμε στο πλάι όλων των κατατρεγμένων και καταπιεσμένων από τους πολέμους και τη φτώχεια, όχι με όρους φιλανθρωπίας αλλά με όρους ισότητας και αλληλεγγύης.

Αντιμέτωποι/ες με μία ακόμα αιματοβαμμένη συμφωνία για το προσφυγικό…

Η πρώτη μέρα του φετινού φεστιβάλ ήρθε να συμπέσει με την υπογραφή μία ακόμα αντιδραστικής,  άκρως απάνθρωπης και ρατσιστικής συμφωνίας μεταξύ των ηγετών της ΕΕ.

Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής μεταξύ άλλων περιλαμβάνει :Πρώτον, το πιο ερμητικό κλείσιμο των συνόρων της ΕΕ-φρούριο με μεταφορά ακόμη και των υπηρεσιών ασύλου και πρώτης υποδοχής αιτούντων εκτός των συνόρων της ΕΕ, στην Λιβύη! Δεύτερο, μετά την απόφαση του ακροδεξιού υπουργού Εσωτερικών της Ιταλίας Σαλβίνι να απαγορεύσει στο καράβι Ακουάριους με 640 πρόσφυγες να δέσει σε ιταλικό λιμάνι, η ΕΕ προτείνει να εμποδίζονται όλα τα καράβια που διασώζουν πρόσφυγες και να δένουν σε “ασφαλή λιμάνια” στη Λιβύη και το Μαρόκο! Τρίτο, να απαγορευτεί η μετακίνηση των αιτούντων ασύλου από μία χώρα σε άλλη. Τέταρτο, να εφαρμοστεί το Δουβλίνο οδηγώντας σε άμεσες απελάσεις χιλιάδων αιτούντων ασύλου από ευρωπαϊκές χώρες προς την Ελλάδα και την την Ιταλία. Πέμπτο, να φτιαχτούν μεγάλα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Λιβύη με τη συγχρηματοδότηση της ΕΕ.

Νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης επομένως  όσο πιο μακριά γίνεται από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και μάλιστα  σε μία χώρα κατεστραμμένη από τις επεμβάσεις των ίδιων των ευρωπαίων και των ευρωατλαντικών τους συμμάχων, τριχοτομημένη  από τον εμφύλιο πόλεμο που δεν έχει κοπάσει ακόμη και «διάσημη» για τα σκλαβοπάζαρα μεταναστών του 21ου αιώνα και πιο πρόσφατα για το σκάνδαλο της εν ψυχρό δολοφονίας 13000 προσφύγων και μεταναστών που εγκαταλήφθηκαν τα τελευταία 2 χρόνια αβοήθητοι στην έρημο…

Βαδίζουμε σε γνωστά μονοπάτια…

Η παραπάνω συμφωνία αποτελεί τομή για την πολιτική της ΕΕ στο συγκεκριμένο ζήτημα. Από την μία διαλύει και την τελευταία ψευδαίσθηση για διαχείριση του ζητήματος με ανθρωπιστικό πρόσημο και από την άλλη κάνει σαφές πλέον ότι σε ότι αφορά την διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, η πολιτική της ΕΕ είναι μία και ενιαία, χωρίς αποχρώσεις και διαφοροποιήσεις όπως επίσης και η εφαρμογή της είτε πρόκειται για «κακές δεξιές» κυβερνήσεις είτε αντίστοιχα για «καλές σοσιαλδημοκρατικές».

Προφανώς αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Άλλωστε η πολιτική της ΕΕ όπως περιγράφεται και από τις προηγούμενες ανάλογες συνόδους (είτε στα στενά της πλαίσια είτε με συμφωνίες με αντιδραστικά καθεστώτα της γύρω περιοχής) είναι γνωστή. Πρόκειται για την πολιτική των camp, της Frontex, των δεκάδων χιλιάδων πνιγμένων και εξαφανισμένων στη Μεσόγειο , των απελάσεων και της άρνησης παροχής ασύλου, του διαμελισμού οικογενειών, των «βρώμικων» ΜΚΟ στα νησιά και πάει λέγοντας.

Ήδη από το φούντωμα του φαινομένου που αποκαλούν «προσφυγική κρίση», δηλαδή από την περίοδο της αραβικής άνοιξης, της έναρξης του πολέμου στη Συρία και της αναβάθμισης του πολέμου σε Αφγανιστάν-Ιράκ , τα «κεφάλια» της ΕΕ φρόντισαν να κερδίσουν από την κρίση που και οι ίδιοι σε ένα βαθμό προκάλεσαν. Στον «χαμένο παράδεισο» της Ευρώπης, οι πρόσφυγες καταλήγουν εδώ και καιρό σε κέντρα κράτησης μακριά από την ελπίδα για ζωή και ευημερία. Το ανθρωπιστικό προσωπείο που χρησιμοποιούν η κυβέρνηση και η πλειοψηφία των ΜΚΟ είναι ψευδεπίγραφο. Τα περιστατικά βίας και αυτοκτονιών σπάνε κάθε πρόσχημα που θέλει να κρατήσει η κυβέρνηση. Η περιθωριοποίηση, η ανέχεια, η αλλοτρίωση στο σημείο του να χάνεται κάθε επίπεδο συνείδησης και ελπίδας για διεκδίκηση, είναι τα όπλα του κεφαλαίου εναντίον των λαών που ξεριζώνονται και μετατρέπονται σε εκμεταλλεύσιμα και αποπροσανατολισμένα στρώματα εργασίας.

Σε αυτό το σκηνικό βέβαια βρήκε έδαφος και εξαπλώθηκε το δηλητήριο του φασισμού και του ρατσισμού. Το πιο πρόσφατο περιστατικό εμπρησμού του καταυλισμού μεταναστών εργατών γης στην Μανωλάδα είναι δυστυχώς μόνο μία μικρή στιγμή των όσων εκτυλίσσονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα.

Σαν συνέχεια του θεσμικού ρατσισμού και της κρατικής τρομοκρατίας απέναντι στις μάζες των ξεριζωμένων, έρχεται το παρακράτος και τα φασιστικά τάγματα εφόδου να ολοκληρώσουν τη βρώμικη δουλειά, με την ανοχή πάντοτε των πρώτων. Έτσι τα περιστατικά βίας και τρομοκρατίας απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, το καθεστώς συγκάλυψης και αποσιώπησης των περιστατικών αυτών, η καλλιέργεια του εθνικισμού και του ρατσισμού στις συνειδήσεις του κόσμου από τα κυρίαρχα μέσα, η ένταξη των φασιστών στον «εθνικό κορμό» και το κοινοβουλευτικό τους ξέπλυμα έρχονται και δένουν με την πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ για το προσφυγικό αλλά και με τις επιδιώξεις του ντόπιου κεφαλαίου, μικρών και μεγάλων αφεντικών  για φθηνό εργατικό δυναμικό, ανύπαρκτο στα μάτια του κράτους και της κοινής γνώμης αλλά πρώτα και κύρια ανίκανου να υπερασπιστεί τα δίκια του απέναντι στην συνεχή αδικία που βιώνει.

Πως απαντάμε:

Σε μια περίοδο με συνεχείς επιθέσεις κατά των εργαζομένων από την κυβέρνηση με την εφαρμογή μνημονίων και «μετα»μνημονίων , η όξυνση των εθνικιστικών και  μιλιταριστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας με αφορμή το Μακεδονικό και του ελληνοτουρκικούς ανταγωνισμούς αλλά και «τα δίκια του Έλληνα εργάτη»  λειτουργεί σαν μηχανισμός εκτόνωσης των εσωτερικών κοινωνικών αντιθέσεων, θρέφει το φασισμό και εντείνει τον κίνδυνο αποπροσανατολισμού των ίδιων των πληττόμενων από τα πραγματικά τους συμφέροντα . Πρέπει να γίνει σαφές ότι η νεολαία μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια δεν θα χάψει το ψέμα ότι εχθρός είναι ο «ξένος», ο Αλβανός, Πακιστανός, Μακεδόνας ή Τούρκος αδελφός μας… Ότι δεν θα γίνει τροφή για τα κανόνια του ελληνικού και ξένου ιμπεριαλισμού υπερασπιζόμενη τα «δίκια της πατρίδας», της πατρίδας ΤΟΥΣ. Εχθροί μας είναι οι όπου γης δυνάστες, το κεφάλαιο, οι εθνικοί και υπερεθνικοί του μηχανισμοί  και το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα των σκανδάλων και  της διαπλοκής. Είναι ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε μορφή διάκρισης με βάση την καταγωγή, τη φυλή, το φύλο.

Αυτό το ξέρουμε καλά και θα το θυμίσουμε με τον πιο εμφατικό τρόπο και στο φετινό αντιρατσιστικό φεστιβάλ !

Advertisements

Για τα όσα συμβαίνουν στη σχολή το τελευταίo διάστημα και την μάχη που έχουμε μπροστά μας

13 Jun

Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν,

ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΑΣ! 

Όσο κι αν κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε γραφικοί, οφείλουμε να ξεκινήσουμε την γραπτή αυτή τοποθέτηση με την εξής παραδοχή: Η σχολή μας βρίσκεται σε μία μεταιχμιακή κατάσταση. Η κοσμητεία της σχολής ,έχοντας την στήριξη από την πλειοψηφία των καθηγητών, επιδιώκει να αλλάξει εκ βάθρων την  δομή, την οργάνωση και τη λειτουργία της σχολής μέσα από μία σειρά διατάξεων, τις οποίες μάλιστα επιδιώκει να περάσει με συνοπτικές διαδικασίες ήδη από την αρχή της χρονιάς.

Μέχρι στιγμής η προσπάθεια αυτή έχει αποδώσει ελάχιστα, ενώ η επιθυμία τους να αποσιωπηθεί η όλη διαδικασία δεν εκπληρώθηκε σε καμία περίπτωση. Υπεύθυνοι και υπεύθυνες για το μέχρι στιγμής μπλοκάρισμα της επίθεσης αυτής στα συμφέροντά τους είναι οι ίδιοι οι φοιτητές/ριες της σχολής, που μέσα από τις αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων και με την συνεχή τους παρουσία στα εκτελεστικά όργανα της σχολής(συνέλευση τμήματος) απαίτησαν το προφανές: να μην παρθεί καμία απόφαση εις βάρος του επιπέδου των σπουδών τους και της εργασιακής τους προοπτικής και μάλιστα ερήμην του φοιτητικού τους συλλόγου.

Όπως ήταν αναμενόμενο η στοιχειώδης αυτή αντίδραση προκάλεσε το μένος όσων ήλπιζαν ότι θα επιβάλλουν αναίμακτα την πολιτική τους ατζέντα με βάση τον νόμο του ισχυρού , με πρώτο και κύριο τον νεοεκλεγέντα κοσμήτορα κύριο Μαρμαρά, ο οποίος μετά από μία «καυτή» χρονιά κατά την διάρκεια της οποίας ξεπέρασε όλους τους προκατόχους σε επίπεδο κατάχρησης εξουσίας, αποφάσισε ότι ήρθε η στιγμή να γίνει ο πρώτος κοσμήτορας του ΕΜΠ που θα στοχοποιήσει φοιτητή για τη συνδικαλιστική του δράση και μάλιστα θα προτείνει την διενέργεια πειθαρχικού(!).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Κοσμητεία, κυβέρνηση και λοιποί «θεσμοί» συνιστούν:

Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση

Οι κινήσεις της κοσμητείας και οι αλλαγές τις οποίες προωθεί, κινούνται στα πάνω κάτω γνωστά πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στο λεξιλόγιο των ιθυνόντων της εκπαίδευσης(υπουργοί, πρυτάνεις κλπ) σημαίνει βίαιη προσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης στα πλαίσια που ορίζει η συνθήκη της Μπολόνια. Με λίγα λόγια αυτό θα πει διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου μέσα από την περιστολή των κρατικών δαπανών, την επιβολή διδάκτρων, την επιχειρηματικοποίηση των λειτουργιών των ιδρυμάτων και την εκποίηση της περιουσίας τους σε ιδιώτες(βλ. υπηρεσίες μέριμνας, υλικοτεχνικές υποδομές κ.α) , πολυδιάσπαση των γνωστικών αντικειμένων και της παρεχόμενης γνώσης, αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία , εδραίωση της δια βίου μάθησης και της επανακατάρτισης, σύνδεση της έρευνας που γίνεται στα πανεπιστήμια με την αγορά. Παρά το γεγονός ότι οι κατευθύνσεις αυτές έχουν διατυπωθεί δύο δεκαετίες πριν και έχουν εξειδικευτεί με μια σειρά νόμων( Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου και πιο πρόσφατα Γαβρόγλου) πολλές από τις πτυχές τους δεν έχουν εφαρμοστεί χάρη στην νικηφόρα δράση του φοιτητικού κινήματος, το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις κατάφερε μέχρι και να αποσυρθούν αυτοί οι νόμοι( κίνημα ‘06-‘07).

 

Συγκεκριμένα στην σχολή μας η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση περιγράφεται και εξειδικεύεται μέσα από την έκθεση «Στρατηγικού Σχεδιασμού», την οποία οι καθηγητές μας θέλουν να ψηφίσουν άμεσα (μέσα στο χειμερινό εξάμηνο του ’18-’19)σαν βάση διαμόρφωσης του προγράμματος σπουδών, των κανόνων λειτουργίας των μαθημάτων, των εργαστηρίων, της δομής και της οργάνωσης της σχολής.  Οι κατευθύνσεις της έκθεσης «στρατηγικού σχεδιασμού» έχουν εκφραστεί ήδη ,και μάλιστα δημόσια, τόσο στην επετειακή εκδήλωση για τα 130 χρόνια της σχολής των Μηχανολόγων Μηχανικών στην αρχή της χρονιάς όσο και στα mail που έστειλε ο κοσμήτορας πριν ένα μήνα στους φοιτητές(ατομικά). Παρόλα αυτά, η κοσμητεία της σχολής συνεχίζει να απορρίπτει το δίκαιο αίτημα των φοιτητών για δημοσίευση του εγγράφου στον φοιτητικό σύλλογο ώστε να συνεδριάσει και να πάρει θέση απέναντι σε συγκεκριμένες προτάσεις και όχι σε γενικόλογες αναγγελίες και «κατευθύνσεις» όπως γίνεται όλο αυτό το διάστημα.

 

Μέσα σε αυτό το θολό σκηνικό, με βάση τα όσα αποσπασματικά διέρρευσαν και σε διάφορες συνελεύσεις τμήματος, βλέπουμε ότι η αναμόρφωση της σχολής θέλουν να περιλαμβάνει αλλαγές:

àστο πρόγραμμα σπουδών, Με το πρόσχημα της μείωσης του φόρτου εργασίας προτείνεται η μείωση των μαθημάτων (από 65 σε 55) , ενώ στην βάση του εκσυγχρονισμού εισάγονται projects . Η μείωση των μαθημάτων υλοποιείται σε μία κατεύθυνση αλλαγής του διδακτικού σκοπού , με τον περιορισμό της βασικής διδασκαλίας – παροχή βασικών γενικής φύσης γνώσεων (knowledge) (μαθήματα μαθηματικών, φυσικής, μηχανικής κ.α) – και η επανακατεύθυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατάρτιση ειδικών δεξιοτήτων (skills). Άλλωστε και οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών που συντελούνται όλα αυτά τα χρόνια έχουν ως κοινό σημείο τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις μαθημάτων του βασικού κύκλου( συγχωνεύσεις στα μαθηματικά και τις μηχανικές, κατάργηση φυσικής Ι κ.α) και την προσθήκη ειδικών μαθημάτων επιλογής για τον κύκλο των κατευθύνσεων. Στην ερώτηση που τέθηκε σχετικά με το πώς οι αλλαγές αυτές θα επηρεάσουν την απόδοση επαγγελματικών δικαιωμάτων στους απόφοιτους της σχολής ή των πως θα διασφαλιστεί η ενιαιότητα του πτυχίου μας όταν όλα τα παραπάνω αλλά και οι τοποθετήσεις αρκετών καθηγητών μας καταλήγουν στο γνωστό 3+2 , η απάντηση του κοσμήτορα ήταν ένα ξερό «δεν σας αφορά».

à τον τρόπο διδασκαλίας, με την σταδιακή αντικατάσταση της «από έδρα διδασκαλίας» από φροντιστηριακού τύπου μαθήματα(workshops) τα οποία μάλιστα ,όπως δήλωσαν και στην συνέλευση τμήματος, θα προορίζονται για περιορισμένο αριθμό φοιτητών αφού δεν υπάρχει πρόθεση για πρόσληψη προσωπικού και αύξηση της χρηματοδότησης για τις υλικοτεχνικές υποδομές της σχολής.

à στην λειτουργία των εργαστηρίων και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, με την λειτουργία διατμηματικών προγραμμάτων με άγνωστο προς το παρόν τρόπο χρηματοδότησης καθώς το ενδεχόμενο επιβολής διδάκτρων παραμένει ανοιχτό, ενώ όπως βλέπουμε και από τα παραδείγματα άλλων σχολών και μέσα στο ΕΜΠ(βλ. Πολιτικοί Μηχανικοί) βρίσκεται πλέον στην ατζέντα.

 

και μία άλλη σειρά μέτρων στην κατεύθυνση πάντα της διαμόρφωσης μίας σχολής για όλο και λιγότερους, μίας σχολής στην υπηρεσία της επιχειρηματικής κερδοφορίας, των δικών τους μικρών και μεγάλων συμφερόντων αλλά σε καμία περίπτωση προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και φυσικά της μεγάλης πληττόμενης πλειοψηφίας του κόσμου που θα υποστεί της αλλαγές που εκείνοι φέρνουν που δεν είναι άλλοι και άλλες από τους ίδιους/ες τους/ις φοιτητές/ριες της σχολής!

Η αναδιάρθρωση έχει ανάγκη τον αυταρχισμό της κοσμητείας

Είναι γνωστό ότι για να ασκηθεί η εξουσία απαιτείται η χρήση βίας, και σε αυτό το σημείο η κοσμητεία μας τα έχει πάει περίφημα. Ο κ. Μαρμαράς έχει δώσει πολλάκις στο παρελθόν διαπιστευτήρια για τις δημοκρατικές του ευαισθησίες. Άλλωστε είναι αυτός που από την αρχή την χρονιάς απαξιώνει τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών, σαμποτάρει την πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων, αδιαφορεί για τις αποφάσεις τους και φτάνει στο σημείο να διεξάγει προσωπικές σταυροφορίες με mail-λίβελους και ανακοινώσεις στους φοιτητές του στις οποίες τους καλεί σε αποχή από τις διαδικασίες του συλλόγου τους και απομόνωση της κακής αριστεράς… Παρ ‘ολα αυτά η κλιμάκωση των τελευταίων ημερών δεν έχει προηγούμενο.

Στην τελευταία συνέλευση τμήματος της σχολής μπήκε σε ψηφοφορία με κατεπείγουσα διαδικασία χωρίς να έχει δημοσιοποιηθεί στους φοιτητές, ούτε συζητηθεί η έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού για την εκπαίδευση. Σε μια στιγμή επίδειξης δύναμης ο κοσμήτορας χρησιμοποιώντας τη θεσμική του εξουσία, απείλησε φοιτήτη πως “δεν θα πάρει ποτέ πτυχίο” και θα διωχθεί πειθαρχικά για τη συνδικαλιστική του δράση. Στις 4/6 υπό την πίεση των φοιτητών που συμμετείχαν σε κινητοποίηση στη κοσμητεία και δεκάδων αποφάσεων φοιτητικών συλλόγων πανελλαδικά, αναδιπλώθηκε και δεσμεύτηκε γραπτά ότι δεν θα υπάρξει καμία πειθαρχική δίωξη. Η υποκρισία του φανερώθηκε ξανά, λίγες μέρες μετά όταν σε νέα συνεδρίαση της κοσμητείας τέθηκε επίσημα το θέμα.

Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που ο εν λόγω καθηγητής προσπαθεί να υπονομεύσει τις συλλογικές μας διαδικασίες. Ήταν πρωτοπόρος στο σαμποτάρισμα των φοιτητικών εκλογών, όταν πριν από δύο χρόνια όλως τυχαίως προγραμμάτιζε εργαστήρια την ίδια μέρα. Ήταν πρωτοπόρος όταν έπαιζε κλεφτοπόλεμο με τους φοιτητές και προγραμμάτιζε μαθήματα πάνω στις καταλήψεις.

Δεν μας είναι άγνωστη και η πολιτική του τοποθέτηση και η ταύτισή του με τις νεοφιλελεύθερες  μεταρρυθμίσεις της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Ήταν από τους ελάχιστους που υποστήριξαν την δημιουργία των Συμβουλίων Ιδρύματος, σπεύδοντας να εξασφαλίσει θέση μέσα σε αυτό, την ίδια ώρα μάλιστα που η σύγκλητος του ΕΜΠ τα καταδίκαζε. Είναι από τους πιο επιφανείς υποστηρικτές των αλλαγών των προγραμμάτων σπουδών, της υποβάθμισης των σπουδών μας και της διάσπασης του πτυχίου, όπως αυτή περιγράφεται στον προς έγκριση στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής. Υπήρξε πάντοτε θιασώτης των κάθε λογής επιχειρηματικών ομάδων στη σχολή, της «αξιολόγησης» και των απολύσεων των διοικητικών το ‘13, των ιδιωτικοποιήσεων και της υποταγής της σχολής στους άναρχους νόμους της αγοράς και στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Για να ξεκαθαρίσουμε όμως τυχούσες παρεξηγήσεις και να βάλουμε τα πράγματα σε μία τάξη οφείλουμε να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα:

Είναι ο κ.Μαρμαράς το πρόβλημα?

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω το ζήτημα δεν είναι προσωπικό, είναι πολιτικό και σε αυτή τη βάση πρέπει να αξιολογήσουμε τα πράγματα. Ο κύριος Μαρμαράς δεν είναι ένας τυχαίος καθηγητής, είναι ο κοσμήτορας μίας σχολής που έχει πρωτοστατήσει στο μπάσιμο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο ΕΜΠ, και μάλιστα ένας κοσμήτορας ο οποίος εκλέχθηκε πρόσφατα ως μοναδικός υποψήφιος για να υλοποιήσει της αλλαγές που αναφέραμε παραπάνω.

Πολιτικά εκφράζει την πιο αντιδραστική νεοφιλελεύθερη πτέρυγα μέσα στο πανεπιστήμιο και ως πρόσωπο εκμεταλλεύεται την θεσμική του θέση για να εξυπηρετήσει ίδια και αλλότρια συμφέροντα. Όλα τα παραπάνω γίνονται στα πλαίσια που του επιτρέπει η σχολή και το ίδρυμα να κάνει ότι κάνει, και είναι γεγονός ότι μέχρι στιγμής του παρέχεται πλήρης κάλυψη. Γι αυτό θεωρούμε την κοσμητεία, την συνέλευση τμήματος, την σύγκλητο και το κάθε μέλος ΔΕΠ ξεχωριστά συνυπεύθυνο για ότι κάνει ο κύριος Μαρμαράς όσο δεν παίρνουν ξεκάθαρη και δημόσια θέση.

Δεν μας νοιάζει και δεν θα αναλωθούμε στο αν ο κύριος Μαρμαράς μας θυμίζει την χούντα και δεν θα βιαστούμε να τον αποκαλέσουμε ελαφρά τη καρδία φασίστα(τοποθέτηση η οποία συσκοτίζει το τι κάνει και σχετικοποιεί καταστάσεις) ούτε υπάρχει περίπτωση να περιμένουμε να πέσει πρώτα ο παγκόσμιος καπιταλισμός, η ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο για να πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος δυσφημεί το ίδρυμα, είναι ο χειρότερος εκφραστής των πολιτικών που τσακίζουν την παιδεία και άρα πρέπει να φύγει από τη θέση του.

Αυτό που λέμε είναι ξεκάθαρο. Είναι ΚΑΙ ο Μαρμαράς το πρόβλημα αλλά δεν είναι η μόνη πτυχή του προβλήματος. Είναι ένας κρίκος της αλυσίδας της αντίδρασης μέσα στην κοινωνία και στα πανεπιστήμια, είναι ένας πάρα  πολύ καλός υπάλληλος της κυβέρνησης, της ΕΕ και του Κεφαλαίου και ένας άνθρωπος που ακόμα και με τα «θεσμικά» κριτήρια δεν θα έπρεπε να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Αυτός ο κρίκος πρέπει να σπάσει, και είναι στο χέρι μας στην προσπάθεια αυτή να φουντώσουμε την πάλη για την υπεράσπιση των σύγχρονων αναγκών μας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.

 

Θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι:

-ΔΕΝ θα επιτρέψουμε σε κανέναν αυτόκλητο «κοσμήτορα-μονάρχη»  να παρακάμψει τους συλλόγους και τις αποφάσεις τους με τέτοιες  μεθόδους.

-ΔΕΝ θα τους επιτρέψουμε να υποθηκεύουν το μέλλον μας και να μας διαλύουν τις σπουδές.

-ΔΕΝ θα τους αφήσουμε να στοχοποιούν συναδέλφους μας επειδή παλεύουν για τα αυτονόητα.

-ΔΕΝ θα κάνουμε βήμα πίσω στην υπεράσπιση των βασικών μας δημοκρατικών ελευθεριών μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.

-ΔΕΝ θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέσα από τα συλλογικά μας όργανα για την ικανοποίηση των αναγκών μας.

-ΔΕΝ θα σταματήσουμε να διεκδικούμε όσα μας αξίζουν!

Απαιτούμε:

  • Καμία σκέψη για αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών!
  • Ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό!
  • Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, καμία εντατικοποίηση των σπουδών μας!
  • Η κοσμητεία της σχολής να σεβαστεί την απόφαση του συλλόγου μας και να δημοσιεύσει άμεσα την έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού.
  • Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού!
  • Καμία σκέψη για δίδακτρα σε οποιαδήποτε βαθμίδα!
  • Ανατροπή του ν.Γαβρόγλου και των νόμων της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης

Κοινή ανακοίνωση των σχημάτων Α.Π Τύρβη ΕΑΑΚ-ΜΑΣΥΝ-Ελεύθερη Έδραση ΑΡΕΝ σχετικά με την Συνέλευση Τμήματος της Σχολής Μηχανολόγων ΕΜΠ 21/5/2018

22 May

CASUS BELI

Σχετικά με την Συνέλευση Τμήματος της Σχολής Μηχανολόγων ΕΜΠ 21/5/2018

Η κυνικότητα με την οποία η διοίκηση της σχολής αντιμετωπίζει τους φοιτητές της και τις ανάγκες τους έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο. Η σημερινή συνέλευση τμήματος(μελών ΔΕΠ) ήρθε να επιβεβαιώσει τους φόβους μας για εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος αδιαφάνειας και αντιδημοκρατικής λειτουργίας στα πλαίσια των διοικητικών οργάνων της σχολής με τον κοσμήτορα κ. Μαρμαρά να δίνει για μία ακόμα φορά ρεσιτάλ αυταρχισμού.

Ο κοσμήτορας ξεκίνησε το σόου του αρνούμενος να ακούσει τους φοιτητές του, λέγοντας «πάρτε το χαμπάρι δεν είστε μέλη του σώματος» ενώ στην συνέχεια συνέχιζε την διαδικασία την ώρα που τοποθετούνταν φοιτητές σαν να μην τρέχει τίποτα και χωρίς να δώσει ούτε μισή απάντηση σε όσα ρωτήθηκαν από την μεριά μας, αναμασώντας σταθερά την καραμέλα «δεν έχετε αντιπροσώπους δεν σας λαμβάνω υπόψη». Όταν οξύνθηκε το κλίμα δεν έλειψαν και οι προσωπικές επιθέσεις από μέρους του έχοντας και διάφορους καθηγητές στο πλευρό του οι οποίοι εξαπέλυαν προσβολές στους παρευρισκόμενους φοιτητές ενώ ταυτόχρονα στερούσε τον λόγο σε όποιον καθηγητή είχε διαφορετική άποψη η έστω έκανε την προσπάθεια να συζητήσει μαζί μας.

Η πρακτική του αυτή προφανώς δεν μας εκπλήσσει, ούτε βέβαια στερείται εξήγησης. Είναι το επιστέγασμα της πολιτικής της κοσμητείας για την αντιδραστική αναμόρφωση της σχολής το προσεχές διάστημα και ο απαραίτητος όρος για να αποφύγουν τις όποιες δυνατές αντιδράσεις στην εφαρμογή της. Πιο συγκεκριμένα αρκεί να θυμίσουμε ότι, βασική κατεύθυνση της διοίκησης της σχολής για το επόμενο διάστημα είναι η επιβολή του αντιδραστικού πλαισίου της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσής, με την εφαρμογή του «στρατηγικού σχεδιασμού» της σχολής μέσα από μια σειρά βημάτων, με πρώτο την αλλαγή του προγράμματος σπουδών.

Οι κατευθύνσεις της έκθεσης «στρατηγικού σχεδιασμού» έχουν εκφραστεί ήδη ,και μάλιστα δημόσια,  τόσο στην επετειακή εκδήλωση για τα 130 χρόνια της σχολής των Μηχανολόγων Μηχανικών στην αρχή της χρονιάς όσο και στα mail που έστειλε ο κοσμήτορας πριν ένα μήνα στους φοιτητές(ατομικά). Παρόλα αυτά, η κοσμητεία της σχολής συνεχίζει να απορρίπτει το δίκαιο αίτημα των φοιτητών για δημοσίευση του εγγράφου στον φοιτητικό σύλλογο ώστε να συνεδριάσει και να πάρει θέση απέναντι σε συγκεκριμένες προτάσεις και αντ’ αυτού καταθέτει αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών οι οποίες ψηφίζονται στην συνέλευση τμήματος φυσικά με τους φοιτητές στο σκοτάδι και με καθηγητές να ψηφίζουν χωρίς καν να έχουν δει τι είναι αυτό που ψηφίζουν.

Μέσα σε αυτό το θολό σκηνικό, με βάση τα όσα αποσπασματικά διέρρευσαν και σε αυτήν τη συνέλευση τμήματος, βλέπουμε ότι η αναμόρφωση της σχολής θέλουν να περιλαμβάνει αλλαγές:

  • στο πρόγραμμα σπουδών, Με το πρόσχημα της μείωσης του φόρτου εργασίας προτείνεται η μείωση των μαθημάτων (από 65 σε 55) , ενώ στην βάση του εκσυγχρονισμού εισάγονται projects . Η μείωση των μαθημάτων υλοποιείται σε μία κατεύθυνση αλλαγής του διδακτικού σκοπού , με τον περιορισμό της βασικής διδασκαλίας – παροχή βασικών γενικής φύσης γνώσεων (knowledge) (μαθήματα μαθηματικών, φυσικής, μηχανικής κ.α) – και η επανακατεύθυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατάρτιση ειδικών δεξιοτήτων (skills). Άλλωστε και οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών που συντελούνται όλα αυτά τα χρόνια έχουν ως κοινό σημείο τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις μαθημάτων του βασικού κύκλου( συγχωνεύσεις στα μαθηματικά και τις μηχανικές, κατάργηση φυσικής Ι κ.α) και την προσθήκη ειδικών μαθημάτων επιλογής για τον κύκλο των κατευθύνσεων. Στην ερώτηση που τέθηκε σχετικά με το πώς οι αλλαγές αυτές θα επηρεάσουν την απόδοση επαγγελματικών δικαιωμάτων στους απόφοιτους της σχολής ή των πως θα διασφαλιστεί η ενιαιότητα του πτυχίου μας όταν όλα τα παραπάνω αλλά και οι τοποθετήσεις αρκετών καθηγητών μας καταλήγουν στο γνωστό 3+2 , η απάντηση του κοσμήτορα ήταν ένα ξερό «δεν σας αφορά».
  • τον τρόπο διδασκαλίας, με την σταδιακή αντικατάσταση της «από έδρα διδασκαλίας» από φροντιστηριακού τύπου μαθήματα(workshops) τα οποία μάλιστα ,όπως δήλωσαν και στην συνέλευση τμήματος, θα προορίζονται για περιορισμένο αριθμό φοιτητών αφού δεν υπάρχει πρόθεση για πρόσληψη προσωπικού και αύξηση της χρηματοδότησης για τις υλικοτεχνικές υποδομές της σχολής. Ήδη έχουν προταθει αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα ώστε μαθήματα που είχαν π.χ. 4 ώρες διδασκαλία να δηλώνονται ως 3+1 με την πρόφαση ότι «δεν έρχεται αρκετός κόσμος στις διαλέξεις» και «έτσι θα γίνετε καλύτεροι μηχανικοί» ενώ στην πραγματικότητα οι αλλαγές αυτές γίνονται για την δικαιολόγηση με ects των projects/ ασκήσεων/ θεμάτων/ εργαστηρίων που θέλουν να εισάγουν.
  • στην λειτουργία των εργαστηρίων και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, με την  λειτουργία διατμηματικών προγραμμάτων με άγνωστο προς το παρόν  τρόπο χρηματοδότησης καθώς το ενδεχόμενο επιβολής διδάκτρων παραμένει ανοιχτό, ενώ όπως βλέπουμε και από τα παραδείγματα άλλων σχολών και μέσα στο ΕΜΠ(βλ. Πολιτικοί Μηχανικοί) βρίσκεται  πλέον στην ατζέντα.

και μία άλλη σειρά μέτρων στην κατεύθυνση πάντα της διαμόρφωσης μίας σχολής χωρίς ενιαίο κύκλο σπουδών με ένα διασπασμένο πτυχίο – κουρελόχαρτο το οποίο δεν θα κατοχυρώνει ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα, ατομικούς φάκελους προσόντων (ects), για όλο και λιγότερους, μίας σχολής στην υπηρεσία των δικών τους συμφερόντων αλλά σε καμία περίπτωση προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και του κόσμου που θα υποστεί της  αλλαγές τις οποίες εκείνοι φέρνουν, που δεν είναι άλλοι και άλλες από τους ίδιους/ες  τους/ις φοιτητές/ριες της σχολής!

Οι αλλαγές αυτές μπορεί, όπως υποστηρίζουν και οι ίδιοι οι καθηγητές μας, να φαίνονται «δευτερεύουσες» , αλλά εμείς από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μερικά βήματα ακόμη στην συνολικότερη πολιτική κατεύθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όπως αυτή αποκρυσταλλώνεται και από τους νόμους του υπουργείου και των αλλαγών που βρίσκονται προ των πυλών όσον αφορά τον χάρτη των επαγγελματικών δικαιωμάτων στον κλάδο των μηχανικών. Οι κατευθύνσεις της υποβάθμισης/διάσπασης των πτυχίων και τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων, της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων, της εμπορευματοποίησης της έρευνας, της σκλήρυνσης των όρων και ρυθμών σπουδών , της εδραίωσης της κινητικότητας και εν γένει της επιχειρηματικoποίησης λειτουργιών του πανεπιστημίου θεσμοθετούνται με τον νόμο Γαβρόγλου( ως συνέχεια των προηγούμενων και των κατευθύνσεων ΕΕ-ΟΟΣΑ) και  παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τον «στρατηγικό  σχεδιασμό». Η τακτική της αποσιώπησης από την μία και  της αποσπασματικής εφαρμογής των προτεινόμενων μέτρων από την άλλη, δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο σκοπό από την αποδυνάμωση της αντίδρασης από πλευράς του φοιτητικού συλλόγου και τον παραγκωνισμό  των φοιτητών από τις αποφάσεις που αφορούν το παρόν και το μέλλον τους, τόσο σε σχέση με τις συνθήκες φοίτησης αλλά και τις συνθήκες ζωής-εργασίας τους.

Από την δική μας πλευρά θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν αυτόκλητο «κοσμήτορα-μονάρχη»  να παρακάμψει τους συλλόγους και τις αποφάσεις τους με τέτοιες  μεθόδους. Δεν θα κάνουμε βήμα πίσω στην υπεράσπιση των βασικών μας δημοκρατικών ελευθεριών μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο, δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέσα από τα συλλογικά μας όργανα για την ικανοποίηση των αναγκών μας, δεν θα σταματήσουμε να διεκδικούμε όσα μας αξίζουν!

Απαιτούμε:

  • Καμία σκέψη για αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών!
  • Ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό!
  • Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, καμία εντατικοποίηση των σπουδών μας!
  • Η κοσμητεία της σχολής να σεβαστεί την απόφαση του συλλόγου μας και να δημοσιεύσει άμεσα την έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού.
  • Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού!
  • Καμία σκέψη για δίδακτρα σε οποιαδήποτε βαθμίδα!
  • Ανατροπή του ν.Γαβρόγλου και των νόμων της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΥΡΒΗ-ΕΑΑΚ

ΜΑΣΥΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΔΡΑΣΗ-ΑΡΕΝ

Εκλογές ΦΣ Μηχανολόγων 2018: Μια πρώτη αποτίμηση

17 May

Ένα φάντασμα* πλανάται πάνω από τους μηχανολόγους

*(δυστυχώς είναι της αντίδρασης)

Η αποχή, η εκλογική «ανάσταση» των καθεστωτικών ΔΑΠ-ΠΑΣΠ

και κάποια πολιτικά συμπεράσματα.

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με το κλισέ ότι, «για άλλη μια φορά νικήτρια δύναμη στις εκλογές αναδείχθηκε η αποχή», αλλά μία τοποθέτηση σαν κι αυτή θα φανέρωνε μόνο την μισή αλήθεια…

Πού εδράζεται  η αποχή?

Είναι γεγονός ότι το «ρεύμα» της αποχής έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχο τα τελευταία χρόνια. Πατώντας πάνω στην ύφεση του φοιτητικού κινήματος και την απονομιμοποίηση στα μάτια του φοιτητικού σώματος των καθεστωτικών παρατάξεων από τη μία και από την άλλη βρίσκοντας εύφορο έδαφος στον ιδεολογικό ξεπεσμό της νεολαίας μέσα στα χρόνια της κρίσης, η αποχή έρχεται σαν αυθόρμητη απάντηση στα μυαλά ενός κόσμου που έχει συνηθίσει να απογοητεύεται και να «αγανακτά» πολύ πιο εύκολα από το να οργανώνεται και να παλεύει. Πού εδράζεται όμώς αυτή η απογοήτευση?

Τα τελευταία χρόνια, η καταστροφική πολιτική που εφαρμόζουν κυβερνήσεις και ΕΕ έχει διαμορφώσει  μια ασφυκτική κατάσταση για τους περισσότερους φοιτητές και τις οικογένειές τους. Παράλληλα, η μεγάλη ανεργία που επικρατεί στην αγορά εργασίας , η εντεινόμενη  υποβάθμιση των πτυχίων και των επαγγελματικών δικαιωμάτων διαφόρων κλάδων( πχ μηχανικών) , η απαίτηση για περισσότερες   δεξιότητες-πιστοποιήσεις ώστε να ‘μαστε «ανταγωνιστικοί/ες» και η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος του κεφαλαίου έχουν διαμορφώσει ένα ιδεολογικό πλαίσιο για την νεολαία με βάση το οποίο ο «καριερισμός» και ο «επιβιωτισμός» έχουν γίνει οι πλέον ηγεμονικές τάσεις. Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα μια «λυκειακή» αντιμετώπιση των φοιτητικών χρόνων, αφού η απόκτηση του πτυχίου πρέπει να γίνει όσο πιο γρήγορα γίνεται και με όποιο τρόπο γίνεται. Μια λυκειακή λογική η οποία ευνοεί την αποπολιτικοποίση, την αδιαφορία και τον κυνισμό απέναντι σε κάθε τι συλλογικό και διαπερνά και τις φοιτητικές εκλογές μέσα από την διεξαγωγή τους με όρους  15μελόυς όπου ψηφίζουμε τον φίλο μας τον ΔΑΠιτη, τον ΠΑΣΟΚο ή τον ΚΝίτη ως τέτοιο και μόνο.

Γαλάζιοι σωτήρες σε γκρίζο φόντο

Εδώ εντοπίζεται ο βασικός ρόλος των καθεστωτικών δυνάμεων μέσα στις σχολές και ειδικότερα της  ΔΑΠ, η οποία παρά την πλήρη απουσία της από την σχολή όλη τη χρονιά κατάφερε με μία θεαματική επάνοδο στις φοιτητικές εκλογές να κερδίσει άλλη μία έδρα στο ΔΣ ( 42,73% και 4 στις 9 έδρες) και έτσι μαζί με τον θεσμικό εταίρο της την ΠΑΣΠ( 1 έδρα για μόλις 10 ψήφους!!) να κατακτήσουν μια άτυπη αυτοδυναμία στη σχολή(με ότι αυτό συνεπάγεται...)

Ενώ η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ανέκαθεν στήριζε όλες αυτές τις πολιτικές που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, έρχεται παράλληλα να την εκμεταλλευτεί στήνοντας κυκλώματα εμπορίας σημειώσεων, ασκήσεων και θεμάτων με διάφορα «ανταλλάγματα». Ο ΔΑΠίτης της σχολής σου ως μέλος μιας «υπεύθυνης» δύναμης δεν μπορεί παρά να κάνει τα πάντα για να σε ευχαριστήσει, μένοντας κολλημένος σε ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων (το οποίο όλως τυχαίως είναι το μόνο που δεν ενοχλεί τη ΔΑΠ στο μη-ακόμη-εξευρωπαϊσμένο ελληνικό πανεπιστήμιο), προσπαθώντας πολύ πιο απλά να εξαγοράσει την ψήφο σου, ως αντάλλαγμα για τις δικές του «παροχές». Για να το πούμε πιο απλά, αν η συγκυρία επιτάσσει να πατήσεις επί πτωμάτων προκειμένου να επιβιώσεις στην Ελλάδα της κρίσης, η ΔΑΠ σου εγγυάται ότι θα σε βοηθήσει. Αρκεί φυσικά να μην κάνεις το λάθος και πατήσεις σε καμία Γενική Συνέλευση.

Όταν βέβαια οι «φροντιστές» της ΔΑΠ δεν επαρκούν , υπάρχουν και τα συνεργαζόμενα φροντιστήρια (τύπου «Ματίνα» στους Πολιτικούς Μηχανικούς και Global-Prep στους Μηχανολόγους) τα οποία με μεσάζοντα την ΔΑΠ βρίσκουν πελατεία μέσα στο πανεπιστήμιο και κερδοφορούν εις βάρος μας.

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και την ταξική τοποθέτηση της μεγάλης γαλάζιας παράταξης, η οποία μάλιστα παίζει τον κυρίαρχο ρόλο στην δράση της εντός πανεπιστημίου. Η παράταξη της ΝΔ σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ όλα τα προηγούμενα χρόνια έδωσε μεγάλη μάχη για το μπάσιμο των επιχειρήσεων στις σχολές, για την ‘ίδρυση και την ενίσχυση των κάθε λογής επιχειρηματικών ομάδων μέσα σε αυτό ( στην σχολή μας το φροντιστήριο για start-ups Mindspace) και για την υπονόμευση όλων εκείνων των αγώνων που αντιτίθονταν στις ιδιωτικοποιήσεις και την εκποίηση των κρατικών υποδομών σε ιδιώτες( βλ. υπηρεσίες μέριμνας). Προσπάθεια που συνεχίζει με αμείωτη δραστηριότητα και σήμερα, παρότι η ΝΔ δε βρίσκεται πια στην κυβέρνηση. Δραστηριότητα που περιλαμβάνει σεμινάρια με διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων του κλάδου με τον οποίο σχετίζεται η σχολή, αντίστοιχες ημερίδες που στηρίζονται και από τα Ιδρύματα, «εκπαιδευτικές» εκδρομές σε χώρους εργασίας – κάτεργα, όπως η COSCO, η ΕΛΒΟ, ο ΤΙΤΑΝΑΣ κ.ά.

Παράλληλα όπως διαβάζουμε και στις προτάσεις τους για την παιδεία («παιδεία 2020» του 2011 και «προτάσεις για το αύριο» της ΟΝΝΕΔ για το 2017), βλέπουμε ότι ιεραρχούν ψηλά την επιβολή μέτρων όπως: την ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών μέριμνας(σίτιση , στέγαση) σε ιδιώτες και την μετακύλιση του κόστους στους φοιτητές-οικοτρόφους, την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων , την αποσύνδεση των ιδρυμάτων από την κρατική χρηματοδότηση, την εμπορευματοποίηση της έρευνας, την περεταίρω διασύνδεση των ιδρυμάτων με την αγορά και την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου εν γένει… Δηλαδή ότι λένε και τα νομοσχέδια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης ή πιο συγκεκριμένα για τη σχολή μας ότι λέει η κοσμητεία για τον στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής…

Νικητές και χαμένοι (μια πρώτη ματιά)

Συγκριτικά αποτελέσματα εκλογών ΦΣ Μηχανολόγων (2017-2018)

Με μια γρήγορη ματιά στα αποτελέσματα των εκλογών του ΦΣ, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι:

  • Η συμμετοχή είναι ακόμα μικρότερη και από την περσινή(ιστορικό χαμηλό για τον ΦΣ και μάλιστα με διαφορά), η οποία μάλιστα είχε διεξαχθεί και σε δυσμενείς συνθήκες(ακύρωση, αναβολή, αλλαγή τοποθεσίας κλπ)
  • Η ΔΑΠ είναι η «μεγάλη νικήτρια των εκλογών» αφού ενισχύθηκε (κατά βάση από φοιτητές/ριες του 1ου και του 2ου έτους) και μάλιστα χωρίς να έχει όλη τη χρονιά φανερή συνδικαλιστική παρουσία( πέρα από ένα «μάθημα» στο 2ο έτος). Μάλιστα ο συνδυασμός της απόσπασης έδρας από την ΤΥΡΒΗ προς όφελός της και της διατήρησης της έδρας της ΠΑΣΠ διαμόρφωσε μια άτυπη αυτοδυναμία της ΔΑΠ στη σχολή με βάση την οποία θα μπορεί άνετα να βάζει βέτο και να μην περνάνε αποφάσεις για διεξαγωγή γενικής συνέλευσης από το Δ.Σ ή την ψήφιση ψηφισμάτων αλληλεγγύης που προκύπτουν κατά καιρούς. Εν ολίγοις κέρδισε άλλο ένα όργανο στα χέρια της «αντίδρασης» μέσα στη σχολή, το οποίο αν δεν τους σταματήσουμε θα το χρησιμοποιήσουν για να νομιμοποιήσουν οποιαδήποτε αντιδραστική τομή στη σχολή( βλ. στρατηγικός σχεδιασμός, αλλαγή προγράμματος σπουδών κλπ)
  • Τα λευκά/άκυρα ανέβηκαν(σχεδόν διπλασιάστηκαν)
  • Η ΠΚΣ, η οποία συνδικαλιστικά «ξύπνησε» μόλις το τελευταίο δίμηνο ενόψει εκλογών αφού όλο το χειμερινό εξάμηνο είχε πέσει σε «νάρκη» διατηρώντας ασθενική παρουσία στις συνελεύσεις και στους διαδρόμους, κατάφερε να διατηρηθεί στα ίδια επίπεδα.
  • Οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις(σχήματα Α.Π. ΤΥΡΒΗ-ΕΑΑΚ/ΜΑΣΥΝ/ΕΛ.ΕΔΡΑΣΗ) έμειναν σε πολύ χαμηλό επίπεδο σε αντιδιαστολή μάλιστα με την κινηματική τους παρουσία όλη τη χρονιά( επικράτηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ και στις 3 συνελεύσεις που βγήκαν, συνδικαλιστική παρουσία με κείμενα/ανακοινώσεις κλπ, ακτιβισμοί( π.χ κατάληψη στο γραφείο του νέου κοσμήτορα από την ΤΥΡΒΗ , κινητοποίηση στην θερμοδυναμική από το ΜΑΣΥΝ και την ΑΡΕΝ) παρουσία στα «τμήματα» κ.α).

Πως προχωράμε

Αναγνωρίζουμε ότι τόσο στη σχολή μας αλλά και συνολικά στη νεολαία υπάρχει ένα ρεύμα αμφισβήτησης το οποίο εκφράστηκε ,έστω και εμφανώς αποδυναμωμένο, και μέσω των φετινών φοιτητικών εκλογών. Το θέμα είναι πως αυτό το ρεύμα θα μπορέσει να ξανααποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Για να μπορέσουμε να παλέψουμε την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας με όρους νίκης, να υπερβούμε την απογοήτευση και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης, να οργανώσουμε την πάλη της νεολαίας εντός και εκτός πανεπιστημίου μέσα από ένα κίνημα πραγματικά επικίνδυνο για το κεφάλαιο, χρειάζεται συλλογική προσπάθεια. Σε μια περίοδο που οι «από πάνω» προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάθε προσπάθεια αντίστασης στην πολιτική της βαρβαρότητας είναι μάταιη, ότι το φοιτητικό κίνημα είναι «ξεπερασμένο» και τα συνδικαλιστικά του όργανα «διακοσμητικά» εμείς επιλέγουμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα της εποχής και να μιλήσουμε για συνελεύσεις και καταλήψεις, από τα κάτω συντονισμό των αγωνιζόμενων φοιτητών και εργαζομένων, για την οικοδόμηση ενός πολιτικά επικίνδυνου και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος που θα συγκρούεται με τις πολιτικές Κυβερνήσεων-ΕΕ-Κεφαλαίου.

Οι μάχες τις οποίες καλούμαστε να δώσουμε το αμέσως επόμενο διάστημα είναι πολλές, τόσο στο επίπεδο της σχολής μας όσο και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο:

>> Η πάλη ενάντια στην εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης ούτε ξεκινά ούτε τελειώνει στο φετινό ακαδημαϊκό ημερολόγιο. Οι διάσπαρτοι μέσα στη χρονιά γύροι γενικών συνελεύσεων, καταλήψεων (σε σχολές και στο υπουργείο) και διαδηλώσεων ενάντια στον ν.Γαβρόγλου, οι 3 συνελεύσεις που βγάλαμε μέσα στη χρονιά και πήραμε σαν σύλλογος θέση ενάντια στην επιχειρούμενη αντιδραστική αναδιοργάνωση της σχολής, οι δυναμικές μας παρεμβάσεις μέσα στις συνελεύσεις τμήματος(καθηγητών) της σχολής για την υπεράσπιση αυτής της θέσης είναι η βάση πάνω στην οποία πρέπει να χτίσουμε την αντεπίθεση μας το επόμενο διάστημα. Ειδικότερα σε ότι αφορά την ψήφιση του στρατηγικού σχεδιασμού και την πιθανή αλλαγή του προγράμματος σπουδών στη σχολή, θα πρέπει να έχουμε τα άμεσα αντανακλαστικά να τα μπλοκάρουμε με όσο το δυνατόν πιο μαζικούς όρους(ακόμα και μέσα στην εξεταστική ή το καλοκαίρι).

>> Η πάλη για την υπεράσπιση της εργασιακής και επαγγελματικής μας προοπτικής σε σύνδεση και συνεργασία με το ταξικό πρωτοβάθμιο σωματείο του κλάδου μας του ΣΜΤ, που φέτος κατάφερε μαζί με φοιτητικούς συλλόγους να μπλοκάρει την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου του ΤΕΕ.

>>Η γείωση του αντιφασιστικού-αντιρατσιστικού και του αντιπολεμικού κινήματος στη σχολή και στο σύλλογο σε μια κρίσιμη περίοδο που οι σειρήνες του πολέμου στη περιοχή ηχούν όλο και πιο απειλητικά, που οι επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου το κάνουν να οξύνει τις περιφερειακές ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε ανατολική Μεσόγειο και Βαλκάνια και να δίνει χώρο στους φασίστες να εξαπλώσουν το δηλητήριο τους για χάρη της «εθνικής ενότητας», που οι ναζί έχουν ξαναβγεί από τις τρύπες τους και φτάνουν μέχρι και τις σχολές.

>>Η ενίσχυση ενός πολιτικού και πολιτιστικού αντιπροτάγματος μέσα στη σχολή κόντρα στη μιζέρια της εντατικοποίησης, την ενίσχυση των αντιδομών μέσα στη σχολή που κινούνται στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης και της συλλογικότητας ( βλ. αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο, πολιτιστικές ομάδες, ομάδες συλλογικού διαβάσματος και ανταλλαγής σημειώσεων ενόψει εξεταστικής κλπ)

Γιαυτό:

  • Καλούμε κάθε άνθρωπο της σχολής που αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα ενίσχυσης και ανοικοδόμησης του συλλόγου και των διαδικασιών του, αλλά πρώτα και κύρια τον προσανατολισμό του σε μία αγωνιστική- κατεύθυνση, κάθε συμφοιτητή και συμφοιτήτριά μας που αναγνωρίζει ότι αυτή η κατάσταση που ζούμε είναι οριακή και “δεν πάει άλλο” να μην αποδεχτεί την υπάρχουσα κατάσταση αλλά να λάβει θέση μάχης!
  • Καλούμε και τις υπόλοιπες δυνάμεις του συλλόγου με τις οποίες υπάρχει μια κοινή βάση διαλόγου( Επιτροπή Αγώνα Μηχανολόγων, ΜΑΣΥΝ, Ελεύθερη Έδραση-ΑΡΕΝ) να βάλουν και κείνες πλάτη στην προσπάθεια αυτή με συντροφικό διάλογο στα πλαίσια του συλλόγου( γενικές συνελεύσεις κλπ) και στο μέτρο του δυνατού κοινή κινηματική δράση σεβόμενες προφανώς η κάθε πολιτική δύναμη την αυτοτέλειά της άλλης όπου υπάρχει στρατηγικού τύπου διαφωνία. Ας βαδίζουμε χώρια αλλά ας χτυπάμε μαζί!
  • Τονίζουμε σε όσους ελπίζουν να ξεμπερδέψουν εύκολα με τα ΕΑΑΚ και το φοιτητικό κίνημα ότι: Θα είμαστε εδώ για όσο χρειαστεί!
    • Για να χαλάμε τα σχέδια κοσμητόρων-πρυτάνεων-υπουργών-κυβερνήσεων-κεφαλαίου!
    • Για την ανατροπή της «κανονικότητας» της μιζέριας και της εξαθλίωσης!
    • Για την υπεράσπιση των σύγχρονών αναγκών μας!
    • Για τις σπουδές, τη δουλειά και τη ζωή που μας αξίζουν!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΥΡΒΗ σχήμα της ΕΑΑΚ

Και στις φοιτητικές εκλογές παίρνουμε θέσεις μάχης! Στηρίζουμε την Αριστερή Πρωτοβουλία Τύρβη και την ΕΑΑΚ!

7 May

Δυο κόσμοι συγκρούονται και στις εκλογές του συλλόγου…

Σε ένα περιβάλλον το οποίο συνεχώς αλλάζει, σε μία πραγματικότητα  που γίνεται όλο και πιο δυσβάσταχτη για τους/ις περισσότερους/ες από εμάς, κρίνουμε  αναγκαίο  να αντικρίσουμε  στα ίσια τα προβλήματα που μας ταλανίζουν ως νέους/ες και μελλοντικούς (ή ήδη) εργαζόμενους/ες και όχι να προσποιηθούμε πως δεν υπάρχουν. Για να γίνει αυτό αποτελεσματικά, χρήσιμο είναι να  δούμε σαν βάση  της υπάρχουσας κατάστασης την ύπαρξη  δύο κόσμων με αντιθετικά συμφέροντα που συνυπάρχουν και συγκρούονται στην κοινωνία, αλλά και στο πανεπιστήμιο ειδικότερα.

Από τη μία έχουμε τον κόσμο του  αστικού μπλοκ, των μεγαλοκαθηγητών, των επενδυτών-χορηγών, των επιχειρηματικών ομάδων,  των πρυτάνεων και των εντολοδόχων  τους μέσα στους συλλόγους (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ) με βασικό στόχο δράσης τη διασφάλιση  των δικών τους μικρών και μεγάλων οικονομικών συμφερόντων (πάντα σε αρμονία με τις κατευθύνσεις  ΕΕ – κεφαλαίου – κυβερνήσεων) μέσα σε αυτό. Από την άλλη όμως είναι αναγκαίο να δούμε και τον άλλο κόσμο. Εκείνον που ασφυκτιά από το μαύρο μέλλον που του ετοιμάζουν, την προοπτική της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας. Τη νεολαία που αναγκάζεται να δουλεύει με «σπασμένα» ωράρια χωρίς ασφάλιση παράλληλα με τις σπουδές  ή να διαβάζει ακατάπαυστα μπας και τελειώσει πιο γρήγορα τη σχολή (εις βάρος του ελεύθερου χρόνου και της ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας και των δεξιοτήτων της). Εκείνον τον κόσμο όμως που είναι ικανός μέσω των συλλογικών αγώνων του να απαιτήσει και να πάρει πίσω όσα του ανήκουν.

Την σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο κόσμων και των συμφερόντων τους τη βιώνουμε και στα πλαίσια της δικής μας ύπαρξης μέσα στη σχολή.

Ποιους έχουμε απέναντι μας?

Ένα εκρηκτικό κοινωνικό περιβάλλον…

Ο κόσμος γύρω μας βράζει! Λίγους μήνες πριν τα δέκατα γενέθλια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι αναταράξεις είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτές. Οι αντιφάσεις και οι εσωτερικές συγκρούσεις στο στρατόπεδο του κεφαλαίου συνεχώς αυξάνουν, ενώ άμεση έξοδος από την κατάσταση αυτή της αστάθειας δεν προβλέπεται. Σε  αυτό το εκρηκτικό σκηνικό έρχονται να προστεθούν η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και οι συρράξεις που ξεσπούν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Ο πόλεμος και η απειλή του έχουν μπει πλέον στην ημερήσια διάταξη με ταυτόχρονη όξυνση των εθνικιστικών αντανακλαστικών στην ελληνική κοινωνία. Η αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας οξύνεται με αφορμή τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και τις αντιπαραθέσεις για τη διέλευση των ενεργειακών αγωγών. Η ελληνική αστική τάξη αξιοποιεί τη συμμετοχή της σε ΕΕ και ΝΑΤΟ για την ανάκαμψή της μέσω κι ενός πιο ενεργητικού ρόλου στην ευρύτερη περιοχή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  προωθεί μια Ελλάδα «καλού στρατιώτη», διεκδικώντας μερίδιο από την πίτα της νέας μοιρασιάς. Αναβαθμίζει τις παλιές και προσφέρει νέες βάσεις στις ΗΠΑ. Ετοιμάζει νέους πανάκριβους εξοπλισμούς, ενώ παραμένει η δεύτερη χώρα σε πολεμικές δαπάνες στο ΝΑΤΟ. Η ιστορία δείχνει ότι από τέτοιους ανταγωνισμούς χαμένοι βγαίνουν πάντα οι λαοί και κερδίζουν το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές. Αυτοί που αποφασίζουν και διατάζουν τους πολέμους, μετατρέποντας τους εργαζόμενους και την νεολαία σε “κρέας για τα κανόνια τους”, είναι οι ίδιοι που επιβάλλουν τα μνημόνια και εξαθλιώνουν τους λαούς.

Φυσικά όλο αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα και η πολεμική απειλή που αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας έρχεται παράλληλα με την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποπροσανατολίσει με κάθε τρόπο το λαό από τα αντιλαϊκά μέτρα που έρχεται να περάσει συνεχίζοντας την ρητορική για «έξοδο από την επιτροπεία και τα μνημόνια μέσα στο 2018»… Στην προσπάθειά  της να διαφοροποιηθεί από τους πολιτικούς της αντιπάλους και να βγει μπροστά εν όψει εκλογών, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  παλεύει να διαμορφώσει το δικό της success story παρά τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής  τσακίσματος των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Παρά όμως την υποτιθέμενη σταθερότητα, η πραγματικότητα διαφέρει: η «καταιγίδα» των νέων μέτρων, επιβαρύνει την ήδη άσχημη οικονομική κατάσταση των εργαζόμενων και του λαού, κάτι που θα επιφέρει νέους γύρους κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης.

Κυβέρνηση-ΕΕ-ΟΟΣΑ-Υπουργείο συνιστούν:

 «Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση»

Από την αρχή της χρονιάς έχει ανοίξει το ζήτημα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όπως αυτή προχωρά μετά τη ψήφιση του Νόμου Γαβρόγλου το καλοκαίρι. Οι βασικές κατευθύνσεις που θέτει ο ίδιος ο νόμος για την τριτοβάθμια δεν είναι άλλες από: τη θεσμοθέτηση της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων, την περεταίρω διασύνδεσή τους με την αγορά, τη διοικητική και ερευνητική λειτουργία τους στη βάση ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και την ενίσχυση των προγραμμάτων δια βίου μάθησης αντί των βασικών σπουδών και μια άλλη σειρά αντιδραστικών μέτρων όπως η επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και οι λειτουργία διετών προγραμμάτων φοίτησης στα ΕΠΑΛ. Παράλληλα η επιβεβαίωση της ισχύος των προηγούμενων νόμων (κυρίως του νόμου Διαμαντοπούλου) σε ό,τι αφορά τη διάσπαση του πτυχίου, τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποχρηματοδότηση, πλαισιώνουν την εικόνα ενός νόμου που έρχεται να βαθύνει και να εμπεδώσει την αντιδραστική τομή στα ελληνικά ΑΕΙ-ΤΕΙ.

 Η κοσμητεία στους Μηχανολόγους επιβεβαιώνει…

Σε επίπεδο σχολής αντιλαμβανόμαστε στη καθημερινότητα μας εκφάνσεις της παραπάνω επίθεσης. H μπροσούρα αυτή, εκδίδεται σε μια περίοδο αυξημένης επιθετικότητας από τη διοίκηση της σχολής, η οποία επιδιώκει να σπάσει ένα σημαντικό μέρος των δημοκρατικών κεκτημένων του Φοιτητικού Συλλόγου προκειμένου να εφαρμοστούν μια σειρά από τις πιο αντιδραστικές αλλαγές που περιλαμβάνονται στους εκπαιδευτικούς νόμους των τελευταίων χρόνων.

Η νέα κοσμητεία ελπίζει πως θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου πιο κλειστού για τους φοιτητές και πιο ανοιχτού για τις επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα θέλουν να περάσουν για μας χωρίς εμάς : αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, σταδιακά δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και πλήρη αλλαγή του χάρτη της εκπαίδευσης στη σχολή μέσω του «Στρατηγικού σχεδιασμού» .

ΤΕΕ κι εργοδοσία συμφωνούν και επαυξάνουν…

Οι αλλαγές στην εκπαίδευση είναι σε άμεση συνάρτηση με την εφαρμογή ενός διαφορετικού πλαισίου στην αγορά εργασίας.  Η απορρύθμιση των εργασιακών και επαγγελματικών δικαιωμάτων που, σε συνδυασμό με την ανεργία που καλπάζει, επιδεινώνουν τις συνθήκες εργασίας και υπονομεύουν τη δύναμη των εργαζομένων απέναντι στην εκμετάλλευση και την αυθαιρεσία από τους εργοδότες, έρχονται να εφαρμοστούν ειδικότερα στους μηχανικούς μέσω του ΤΕΕ. Η διεκδίκηση όσων μας αξίζουν δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα και εκτός των τοίχων του πανεπιστημίου, αν θέλουμε να είναι αποτελεσματική και να έχει συνέχεια. Οι αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις των Φοιτητικών Συλλόγων στο πλάι του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών στην αντιπροσωπεία του ΤΕΕ ένα προηγούμενο διάστημα,  κατάφεραν να μπλοκάρουν  την ψήφιση του νέου αντιδραστικότερου θεσμικού πλαισίου που μας θέλει εργαζόμενους χωρίς εργασιακά κι επαγγελματικά δικαιώματα, να κυνηγάμε συνεχώς πιστοποιήσεις και επανακαταρτίσεις.

Κι εμείς τι κάνουμε/αμε?

Εμείς δε λέμε ότι όλα τα προβλήματά μας θα επιλυθούν μεταφυσικά αν απλώς ψηφίσουμε στις φοιτητικές εκλογές. Αυτό που προσπαθούμε να πούμε είναι ότι οι φοιτητικές εκλογές είναι μια αφορμή για να ανοίξει ο πολιτικός διάλογος στον σύλλογο για όσα μας αφορούν και μας πλήττουν αλλά και να γίνει η αναγκαία αποτίμηση να ισχυροποιήσουμε το φοιτητικό μας σύλλογο, να στείλουμε συνολικά σαν πληττόμενη νεολαία μήνυμα ότι δεν πάει άλλο με τις πολιτικές τους και πως από την επόμενη μέρα θα είμαστε στο δρόμο για ό,τι και όσο χρειαστεί!

Παρά το κλίμα ηττοπάθειας που επικρατούσε στη σχολή τα τελευταία χρόνια και την όλο και πιο μειωμένη συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες, από την αρχή της χρονιάς έχουμε καταφέρει να βγάλουμε 3 συνελεύσεις, να πάρουμε τις ανάλογες αγωνιστικές αποφάσεις και να τις υλοποιήσουμε.

Τι λένε οι άλλοι όμως;

«Οι καθεστωτικοί»(ΔΑΠ-ΝΔΦΚ/ΠΑΣΠ)

Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αποτελούν τους κυρίαρχους εκφραστές της πολιτικής της λιτότητας και της ΕΕ στα πανεπιστήμια και τις δυνάμεις εκείνες που υπερασπίζονται όλες τις πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Η ΔΑΠ, με το «Παιδεία 2020» μας λέει ξεκάθαρα ποιο είναι το πανεπιστήμιο που αυτοί οραματίζονται. Και πρόκειται για ένα πανεπιστήμιο στα χέρια των επιχειρήσεων και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, χωρίς ίχνος δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα! Έτσι, μας λένε για “Μη κρατικά πανεπιστήμια’’, για “Σύνδεση της αξιολόγησης των ιδρυμάτων με τη χρηματοδότησή τους’’ αλλά και για “Πανεπιστημιακή αστυνομία’’ για να εξασφαλίσουν ότι δε θα μπορεί να αρθρωθεί αντίθετη φωνή στο Πανεπιστήμιο που «οραματίζονται». Για τη ΔΑΠ – ΝΔΦΚ ένας είναι ο δρόμος και η πρόταση ίδια με αυτήν του πολιτικού της φορέα –της Νέας Δημοκρατίας- : υποταγή και τυφλή υπακοή σε ντόπια και ξένα αφεντικά-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.

Τα παραπάνω τα πετυχαίνουν δημιουργώντας ανενεργούς φοιτητικούς συλλόγους που λειτουργούν σαν το κομματικό τους μαγαζί, σαμποτάροντας τις Γενικές Συνελεύσεις όπως και στη δικιά μας σχολή που φέτος επιλέγει να μην έρχεται καν, ενώ σε σχολές που είναι πρώτη δύναμη κάνει ότι μπορεί για να μην γίνονται συλλογικές διαδικασίες τραμπουκίζοντας όσους προσπαθούν να καλέσουν συνελεύσεις. Για εμάς ψήφος σε ΔΑΠ-ΝΔΦΚ/ΠΑΣΠ είναι ψήφος στις πολιτικές των μνημονίων, της ανεργίας των κυβερνήσεων και της ΕΕ, είναι συνενοχή στον εκφασισμό της κοινωνίας, είναι ψήφος στο αγοραίο πανεπιστήμιο και στους διαλυμένους συλλόγους!

«Οι γραφειοκράτες»(ΠΚΣ-ΚΝΕ)

Οι δυνάμεις της ΚΝΕ (ΠΚΣ) παρά την υπεραγωνιστική ρητορεία και «καθαρότητα» της αρνείται και αδυνατεί να περιγράψει ένα μάχιμο σχεδιασμό για το φοιτητικό κίνημα, το οποίο θα παλεύει για τις σύγχρονες ανάγκες μας, θα πετυχαίνει νίκες και θα είναι πολιτικά επικίνδυνο απέναντι σε υπουργούς-κυβερνήσεις-ΕΕ-ΔΝΤ. Δεν αντιλαμβάνεται τους ΦΣ σαν οχήματα οργάνωσης των φοιτητών που θα μπορούν με μαζικές πολιτικές γενικές συνελεύσεις να νικάνε, αλλά σαν δεξαμενές της κομματικής τους αναπαραγωγής και αυτοσυγκρότησης. Από εκεί προκύπτει και η γραφειοκρατική αγάπη τους προς τα ΔΣ, τους εκπροσώπους και κατά συνέπεια τη συνδιαλλαγή και τους αγώνες χαμηλής έντασης.

 ΡΙΞΕ Χ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ !

Σε μια περίοδο που η γενιά μας έχει να αντιμετωπίσει με τους χειρότερους γι’ αυτήν όρους την επίθεση του κεφαλαίου και των μηχανισμών του, τη μετανάστευση, την ανεργία ή τον εργασιακό μεσαίωνα, η απαξίωση κι η αποχή από τις συλλογικές διαδικασίες αποτελεί αυτοκαταστροφική επιλογή. Αυτό γιατί ο κατακερματισμός της πληττόμενης πλειοψηφίας και η εξατομίκευση της πάλης, ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο για να εφαρμοστούν «αναίμακτα» όλες εκείνες οι πολιτικές που τσακίζουν τις ζωές μας και υποθηκεύουν το μέλλον μας. Είναι τώρα που πρέπει εμείς να δώσουμε την απάντηση ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι είναι εδώ, μαζικοί, ενεργοί και καταδικάζουν σε κάθε διαδικασία τους την πολιτική που διαλύει τις σπουδές και το μέλλον μας.

Το μήνυμα απάθειας που στέλνει η αποχή νομιμοποιεί τις πολιτικές που ήδη διαλύουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία και υποβαθμίζουν το επίπεδο ζωής γενικότερα. Γιατί όποιος απαξιώνει την πολιτική συνολικά, στην πράξη αποδέχεται παθητικά την πολιτική που του επιβάλλουν.

Όσο για το αφήγημα του νεοφιλελεύθερου ΤΙΝΑ (There  Is No Alternative) με βάση το οποίο η βάρβαρη πραγματικότητα θα παραμείνει ως έχει, ανεξάρτητα από τις όποιες κοινωνικές αντιστάσεις αναπτύσσονται (και) μέσα στο πανεπιστήμιο, αξίζει να αναλογιστούμε ποιος το προωθεί, ποιος το αναπαράγει και με τι συμφέρον. Είναι τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, η καθεστωτική προπαγάνδα και τα μικρά ή μεγάλα αφεντικά. Μέσα στο πανεπιστήμιο είναι οι καθηγητές μας που μας βάζουν να δουλεύουμε τζάμπα στα εργαστήρια ή να αναζητάμε τζάμπα πρακτικές σε «γνωστούς και φίλους» τους, είναι και οι διάφορες επιχειρηματικές ομάδες που αναμασούν το “American dream” είτε μαθαίνοντάς μας πόσο γαμάτες είναι οι startups, είτε δικτυώνοντάς μας με τα φροντιστήρια για να φύγουμε μετανάστες. Είναι οι ίδιες ομάδες μέσα από τις οποίες πολλές φορές έχουν ξεπηδήσει δήθεν «ανεξάρτητα πλαίσια» που ένα προηγούμενο διάστημα πολέμησαν τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος ενώ υιοθετούσαν φασίζουσες τοποθετήσεις.

Όσο αγανακτισμένος και αν νιώθει κανείς από τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η πολιτική στον σύλλογο, γεγονός εν μέρει δικαιολογημένο, όσο και αν θέλει να καταγγέλλει τους πάντες και τα πάντα, δεν γίνεται σε μία κρίσιμη περίοδο, όπως είναι αυτή που διανύουμε, να εξισώνει και να τσουβαλιάζει όλες τις πολιτικές εκφράσεις (όπως κι αν αυτές αποτυπώνονται εκλογικά) και να μην παίρνει θέση.

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΧΗΣ!

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΥΡΒΗ

Η Αριστερή Πρωτοβουλία Τύρβη, σχήμα της ΕΑΑΚ στη σχολή μας αποτελεί το αποτέλεσμα της προσπάθειας αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς για τη δημιουργία μιας πραγματικά «άλλης» αριστεράς στο σύλλογο, πέρα από τις λογικές της γραφειοκρατικής αποσύνθεσης ή τις αυταπάτες για μια «καλή/αριστερή» διαχείριση του αστικού πανεπιστημίου.

Είμαστε ανεξάρτητοι από το κράτος και τους θεσμούς του, από αστικά κόμματα και παρατάξεις, από οποιαδήποτε μορφή χρηματοδότησης και συνδιαλλαγής. Συμμετέχουμε στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ) αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα ενοποίησης των κομματιών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ. Σαν σχήμα επιδιώκουμε να είμαστε οργανικό κομμάτι του φοιτητικού συλλόγου Μηχανολόγων και να έχουμε συνεχή παρουσία μέσα από την παρέμβαση και τη δράση μας στην εσωτερική του ζωή λειτουργώντας δημοκρατικά και «από τα κάτω».

Η στήριξη  της Αριστερής Πρωτοβουλίας Τύρβη και της ΕΑΑΚ εκφράζει, πέρα από την αντίθεση  σε όλα τα παραπάνω, την αναγνώριση  της αναγκαιότητας ύπαρξης ενός διακριτού πόλου μέσα στη σχολή που συσπειρώνει τις αγωνιστικές δυνάμεις εντός του και παλεύει για :

  • την ενίσχυση των συλλογικών και από τα κάτω διαδικασιών μέσα στους Φοιτητικούς συλλόγους σε μία αγωνιστική αντισυνδιαχειριστική κατεύθυνση,
  • τη συγκρότηση ενός μαχητικού, πολιτικά επικίνδυνου φοιτητικού κινήματος που θα ενοποιείται με κάθε πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας σε ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής γύρω από τη συνολική πάλη για ανατροπή της πολιτικής των πολέμων, των μνημονίων, του χρέους, της κυβέρνησης και της Ε.Ε.

THΝ 1H MAH ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ…ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ! Oλ@ στις 10:30 στο Μουσειο!

30 Apr

THΝ 1H MAH ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ…ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ!

H πρωτομαγιά τότε

“Θέλουμε να τ’ αλλάξουμε τα πράγματα/ Βαρεθήκαμε να μοχθούμε απ’ τα χαράματα/ Ισά – ίσα μόνο για να ζούμε/ και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε/ Θέλουμε να νιώσουμε του ήλιου τη φωτιά/ και των λουλουδιών την ευωδιά/ Και θέλημα του θεού μες στους αιώνες/ να εφαρμοστούν οι οχτώ ώρες/ Μαζεύουμε τις δυνάμεις μας απ’ τα γιαπιά,/ τα εργοστάσια,/ τα μαγαζιά/ Οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες δουλειά/ κι οχτώ ώρες για ό,τι θέλει ο καθένας από μας!” Εργατικό τραγούδι της εποχής

«Και τώρα σε όλους λέω: μη διστάζετε. Αφήστε να ξεμπροστιαστούν οι ανισότητες του καπιταλισμού: να εκτεθεί η σκλαβιά του νόμου, διακηρύξτε την τυραννία της κυβέρνησης, καταδικάστε την απληστία, την σκληρότητα, τις εξευτελιστικές πράξεις της προνομιούχας τάξης που ξεσαλώνει διασκεδάζοντας από την εργασία των μισθωτών σκλάβων τους.»  A.Parsons(*)

Και σήμερα

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 132 χρόνια από την εργατική Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο και την μεγάλη απεργία με αίτημα την καθιέρωση της οχτάωρης ημερήσιας δουλειάς. Ηταν η εποχή που τα αφεντικά μπορούσαν να απαιτούν από τους εργάτες να δουλεύουν από το πρωί μέχρι την νύχτα για ψίχουλα. Δυστυχώς η περιγραφή αυτή θυμίζει επικίνδυνα τη σημερινή κατάσταση της μισθωτής εργασίας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όλο τον κόσμο…

Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά, η Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών γίνεται σε μια περίοδο που η απειλή μιας γενικευμένης πολεμικής αναμέτρησης είναι περισσότερο από ποτέ πιθανή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμφανίζεται ως ο «καλός στρατιώτης» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, νομιμοποιεί τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς, τον άξονα θανάτου της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, τη χούντα της Αιγύπτου και το κράτος-τρομοκράτη Ισραήλ. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο, γεμίζει βάσεις όλη την Ελλάδα, ετοιμάζει νέες «αγορές του αιώνα» ενώ εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε έναν επικίνδυνο ανταγωνισμό με την Τουρκία, για τα συμφέροντα των πολυεθνικών, για το πετρέλαιο και τις ΑΟΖ. Το εργατικό λαϊκό κίνημα σε Ελλάδα και Τουρκία, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή πρέπει να πρωτοστατήσει για να υψωθεί φραγμός στην απειλή του πολέμου και στους αστικούς ανταγωνισμούς, που πάντα πληρώνουν οι λαοί.

Από την άλλη μεριά, το κεφάλαιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μας καλούν να πληρώσουμε το λογαριασμό των μέτρων της 3ης αξιολόγησης για να «έρθουν οι επενδύσεις». Έχουν μετατρέψει τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δούλους, με δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί – χωρίς δικαιώματα. Με εκ περιτροπής εργασία των 3-4 μεροκάματων το μήνα, με τον «υποκατώτατο» μισθό των 300 ευρώ, με 12ωρα-14ωρα συνεχούς δουλειάς, με κατάργηση ακόμα και της Κυριακάτικης αργίας. Προωθούν την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, των λιμανιών, της ΔΕΗ, την εμπορευματοποίηση των πάντων, με το κεφάλαιο και την αγορά να χώνουν το βέβηλο χέρι τους σε κάθε πηγή κοινωνικού πλούτου, στα δημόσια αγαθά, στο περιβάλλον και σε κάθε ανάγκη του ανθρώπου.

Αυτό είναι το success story της κυβέρνησης για την «σταθεροποίηση» και την «ανάπτυξη». Η κυβερνητική προπαγάνδα ισχυρίζεται πως βγαίνουμε από το μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018. Όμως από το μνημόνιο δεν φεύγουμε όσο μένουμε εντός της ΕΕ, παγιδευμένοι στη χρεομηχανή και στο μονόδρομο του κεφαλαίου. Εξάλλου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει συμφωνήσει και ψηφίσει συγκεκριμένα αντιλαϊκά μέτρα, για αιματηρά πλεονάσματα μέχρι το 2023 και συγκεκριμένες δεσμεύσεις μέχρι το 2060!

Η φετινή Πρωτομαγιά  θα πρέπει  να αποτελέσει τον κινηματικό κόμβο όπου θα συναρθρωθούν όλοι οι επιμέρους κλαδικοί αγώνες ενάντια στη βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης-θεσμών για να δοθεί μια πραγματικά ηχηρή απάντηση από τον κόσμο της εργασίας, κόντρα στην παθητική συναίνεση των πουλημένων γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από εκείνους που  ως «κοινωνικοί εταίροι» έχουν αποδεχτεί την ουσία της πολιτικής κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ. Οι συμβολικές κινήσεις και οι απεργίες τις μέρες της ψήφισης των μέτρων , από πλευράς των γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, δεν αρκούν.  Χρειάζεται να βρεθούμε ενάντια στην λογική της αναμονής που καλλιεργούν, κρίνουμε ότι χρειάζεται σταθερά και οργανωμένα να συντονίσουμε το βηματισμό με όσο περισσότερα εργατικά σωματεία βάσης, συντονισμούς, συνελεύσεις και συλλογικότητες γίνεται. Να βαδίσουν μαζί όλες οι δυνάμεις του αγώνα, όλες οι συλλογικότητες του κινήματος. Στο πλάι του σωματείου του κλάδου μας (ΣΜΤ), των ανεξάρτητων ταξικών πρωτοβάθμιων σωματείων, να στηρίξουμε την δημιουργία των προϋποθέσεων να βγει ξανά στο προσκήνιο ο κόσμος της δουλειάς, της νεολαίας, της ανεργίας, του λαού. Ξέρουμε ότι μόνο οι αποφασιστικοί αγώνες και η σύγκρουση με την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-εργοδοσίας-ΕΕ-ΔΝΤ μπορούν να φέρουν αποτελέσματα, να ανακόψουν την επίθεση, να φέρουν νίκες.

(*)Άλμπερτ Ρίτσαρντ Πάρσονς (20 Ιουνίου 1848 – 11 Νοεμβρίου 1887) ήταν ένας πρωτοπόρος Αμερικάνος σοσιαλιστής και μετέπειτα εκδότης αναρχικής εφημερίδας, ρήτορας και αγωνιστής για τα εργατικά δικαιώματα. Ο Πάρσονς είναι ευρύτερα γνωστός ως ένας από τους τέσσερις ριζοσπάστες ηγέτες του Σικάγο που καταδικάστηκαν για συνωμοσία και κρεμάστηκαν μετά από ρίψη βομβών σε αστυνομικούς στη διάρκεια εργατικής συγκέντρωσης, γνωστή ως «υπόθεση Χεϊμάρκετ».

Όλοι και όλες στην απεργιακή συγκέντρωση της 1ης ΜΑΗ στο  Μουσείο,στις 10.30 πμ με τα ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία!

  • Πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών – Νίκη στους λαούς

  • Να πάρουμε τον πλούτο που παράγουμε, τον κόσμο που μας ανήκει

Η επέλαση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στην  σχολή σε 3 απλά βήματα…

18 Mar

Η επέλαση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης

στην  σχολή σε 3 απλά βήματα

Η περίοδος την οποία διανύουμε , είναι η περίοδος εκκόλαψης της βαθύτερης και αντιδραστικότερης αναδιάρθρωσης των σπουδών στη σχολή μας( τουλάχιστον για τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων… ).

H αυξημένη επιθετικότητα από πλευράς της  διοίκησης της σχολής το τελευταίο διάστημα, έρχεται να συνηγορήσει στην υπόθεση αυτή. Η προσπάθειά της να «σπάσει» ένα σημαντικό μέρος των δημοκρατικών κεκτημένων του Φοιτητικού Συλλόγου  μπορεί να ερμηνευτεί μόνο μέσα από το πρίσμα της παράλληλης αξίωσής της να εφαρμόσει σε δεύτερο χρόνο τις πιο αντιδραστικές αλλαγές που περιλαμβάνονται στους  εκπαιδευτικούς νόμους των τελευταίων χρόνων( Διαμαντοπούλου/ Γαβρόγλου πάντα στις επιταγές ΕΕ-ΟΟΣΑ) .

Πρόκειται για  μία σειρά αλλαγών με βάση της οποίες διαμορφώνεται ένα  πανεπιστήμιο μικρό και «ευέλικτο», πιο κλειστό για τους φοιτητές και πιο ανοιχτό για τις επιχειρήσεις.

Οι αλλαγές αυτές βλέπουμε ότι θα έρθουν τμηματικά, αλλά εφ’ όσον οι διοικούντες «μυριστούν αίμα» δεν θα σταματήσουν πουθενά.

Χαρακτηριστικά  θέλουν να περάσουν για μας χωρις εμάς : αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, σταδιακά δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και πλήρη αλλαγή του χάρτη της εκπαίδευσης στη σχολή μέσω του «Στρατηγικού σχεδιασμού» .

Πιο συγκεκριμένα οι διάφορες  «καινοτόμες  προτάσεις» αγγλοσαξονικού τύπου σε ότι αφορά την διδασκαλία ,όπως παρουσιάστηκαν στην τελευταία συνέλευση τμήματος την Δευτέρα  5/3 εν είδει brainstorming  αναπτύσσονται στα εξής 3 απλά βήματα:

Βήμα 1ο Αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών: Με το πρόσχημα της μείωσης του φόρτου εργασίας προτείνεται η μείωση των μαθημάτων (από 65 σε 55) , ενώ στην βάση του εκσυγχρονισμού εισάγονται projects . Η μείωση των μαθημάτων υλοποιείται σε μία κατεύθυνση αλλαγής του διδακτικού σκοπού , με  τον περιορισμό της βασικής διδασκαλίας –  παροχή βασικών γενικής φύσης γνώσεων (knowledge) (μαθήματα μαθηματικών, φυσικής, μηχανικής κ.α) – και η επανακατεύθυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατάρτιση ειδικών δεξιοτήτων( skills). Άλλωστε και οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών που συντελούνται όλα αυτά τα χρόνια έχουν ως κοινό σημείο τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις μαθημάτων του βασικού κύκλου( συγχωνεύσεις στα μαθηματικά και τις μηχανικές, κατάργηση φυσικής Ι κ.α) και την προσθήκη ειδικών μαθημάτων επιλογής για τον κύκλο των κατευθύνσεων.

Βήμα 2ο Καθολική εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων (ECTS): Σχετικά με τις πιστωτικές μονάδες, μιάς και ειδικά στη σχολή μας η διαδικασία εφαρμογής τους έχει προχωρήσει και αποτελούν βασικό κρίκο της όλης κατάστασης, θα θέλαμε να αναφέρουμε κάποια βασικά στοιχεία. Οι πιστωτικές μονάδες (γνωστές και ως credits ή ECTS), είναι μια προσπάθεια για πραγματοποίηση μιας πάγιας κατεύθυνσης του συμφώνου της Μπολόνια, της “γενικής ισοτιμίας τεκμηρίων, τίτλων και εξετάσεων”. Ουσιαστικά στη βάση τους είναι ένας τρόπος να συγκρίνεις και να αξιολογείς πόσο αξίζει το κάθε πτυχίο ή τίτλος σπουδών, σε σχέση με τα υπόλοιπα. Η διαδικασία αυτή έχει τώρα συνεχιστεί και βρισκόμαστε με μια πρώτη μορφή πιστωτικών μονάδων (διδακτικών) εφαρμοσμένες στη σχολή μας, ενώ η συζήτηση για την αλλαγή του τρόπου εξέτασης αρκετών μαθημάτων(βλ. εισαγωγή υποχρεωτικού εργαστηρίου στη Θερμοδυναμική Ι) πάντα πάει αγκαλιά με την δικαιολογία : «πρέπει να μας βγούν τα ECTS» . Για εμάς η επιλογή της διοίκησης της σχολής να επαναφέρει επιθετικά την κουβέντα για την ολοκλήρωση της εφαρμογής των  ECTS στην σχολή αυτήν την περίοδο, είναι ξεκάθαρο το πού θα  καταλήξει. Σε συνδυασμό με την περικοπή και αλλαγή των επαγγελματικών δικαιωμάτων, διαμορφώνουν απόφοιτους- εργαζόμενους με διαφορετικές δεξιότητες, ταχύτητες και δικαιώματα, που θα τρέχουν από το σεμινάριο στην επανακατάρτιση και από την επανακατάρτιση στην ελαστική εργασία μπας και μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα.

 

Βήμα 3ο Ενίσχυση των δομών εσωτερικής αξιολόγησης : Εξ ορισμού η «αξιολόγηση» είναι κρίση σε σχέση με ένα πρότυπο, ανεξάρτητα από το αν το πρότυπο είναι «αξιόλογο»/καλό/ιδανικό.  Οι δομές εσωτερικής αξιολόγησης είναι απαραίτητες για να ασκηθεί η πίεση της προσαρμογής στα νέα πρότυπα. Τέτοιες δομές θα δημιουργηθούν σε μια σειρά επιπέδων εντός της σχολής. Η εισαγωγή των ερωτηματολογίων, εκτός από τη συγκέντρωση προτιμήσεων σε σχέση με δευτερεύουσες παραμέτρους της εκπαιδευτικής διαδικασίας, φιλοδοξεί να διαμεσολαβήσει τη γνώμη των φοιτητών και να εξατομικεύσει τη θέση τους, προκειμένου να περιορίσει τις αντιδράσεις ενάντια σε αντιδραστικές αλλαγές.

Στα σχέδια τους για άμεση διασύνδεση του πολυτεχνείου με επιχειρήσεις, για την  εξόντωσή του μέσω των ποικίλου τύπου αξιολογήσεων, για την εξάλειψη του δημόσιου χαρακτήρα του και για την όξυνση των ταξικών φραγμών εντός του εμείς πάμε κόντρα.

>>Μένουμε σε επαγρύπνιση, ενημερωνόμαστε για τις εξελίξεις που αφορούν τον Σύλλογό μας και διασφαλίζουμε μέσω των συλλογικών μας διαδικασιών ότι δεν θα εφαρμοστεί τίποτα προς τις κατευθύνσεις αυτές.

>>Δυναμώνουμε τα συλλογικά μας όργανα και μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις του Φοιτητικού μας Συλλόγου συζητάμε και αποφασίζουμε για την δική μας τακτική και την δική μας απάντηση απέναντι στις μεθοδεύσεις της διοίκησης

>>Παρεμβαίνουμε στις Συνελεύσεις Τμήματος μαζικά επιβάλλοντας τις συλλογικές μας αποφάσεις

%d bloggers like this: