Image

Νίκη στον αγώνα των εργατών της COSCO!

7 Sep

Advertisements

Για την παράλογη κατάργηση του μεσημεριανού διαλείμματος

3 Sep

Ακόμα δεν ξεκίνησε η ακαδημαϊκή χρονιά και η κοσμητεία της σχολής αποφάσισε να μας κάνει την πρώτη της «φάρσα». Μόνο ως φάρσα θα μπορούσαμε να εκλάβουμεμε την παράλογη και καταχρηστική απόφαση της σχολής να καταργήσει το μεσημεριανό «μεγάλο διάλειμμα».

Μία απόφαση σαν και αυτή ανακοινώνεται αθόρυβα μέσα από την ανανέωση του ωρολογίου προγράμματος, χωρίς καμία μέριμνα για το μεσημεριανό φαγητό και τη σύνδεση με το ωράριο της λέσχης. Ενώ ταυτόχρονα, υλοποιείται ερήμην των φοιτητών της σχολής, κάτι το οποίο κακώς θεωρείται δεδομένο πλέον για την κοσμητεία.

Η απόφαση αυτή δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Από πέρσι, η κοσμητεία της σχολής είχε δείξει τις προθέσεις της μέσα από την έκθεση του στρατηγικού σχεδιασμού, την οποία οι καθηγητές μας ψήφισαν ως βάση για την σταδιακή αναδιάρθρωση της σχολής. Σε αυτήν, εμπεριέχεται μεταξύ άλλων η επιδίωξη της σχολής να αλλάξει τόσο τον τρόπο διδασκαλίας όσο και την δομή του προγράμματος σπουδών.  Σκέψεις για μείωση των διαλλειμάτων και σύμπτυξη των ωρών διδασκαλίας είχαν εκφραστεί από τότε. Κάποιοι καθηγητές ήδη άρχισαν να εφαρμόζουν πτυχές της αναδιάρθρωσης «πρωτοβουλιακά» (αλλαγές σε επίπεδο φόρτου εργασίας, ανακατανομή ωρών διδασκαλίας κ.α), παρότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το επιβάλλουν.

Για  τους «από πάνω» ο χρόνος είναι χρήμα

Πως συνδέεται όμως μια φαινομενικά άσχετη αλλαγή με την στρατηγική της σχολής; Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο «Στρατηγικός Σχεδιασμός». Με την εισαγωγή μίας μανατζερίστικης λογικής, η ίδια η διδασκαλία ποσοτικοποιείται και αναλύεται με βάση δείκτες δανεισμένους από τις οικονομικές επιστήμες (αποδοτικότητα, παραγωγικότητα κλπ). Ο χρόνος αποκτά μία άλλη διάσταση ως παρονομαστής του εκάστοτε δείκτη και παίζει έναν σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό των λεγόμενων «πρότυπων πρακτικών διδασκαλίας».  Τα κριτήρια τα οποία εισάγονται για την χάραξη των πρακτικών αυτών δεν είναι άλλα από τα κριτήρια που θέτουν τα περιβόητα rankings και τα πρότυπα αξιολόγησης των αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων. Με λίγα λόγια: το πόσο καλά εναρμονίζεται η εκάστοτε σχολή με τις ανάγκες της αγοράς.

Και τι είναι καλύτερο για το κεφάλαιο από το να έχει υπάκουους και πειθήνιους εργαζόμενους? Αυτό ακριβώς εξυπηρετεί η ιδεολογική διαμόρφωση του φοιτητή στα πρότυπα πειθαρχίας του μελλοντικού εργασιακού του περιβάλλοντος. Έτσι βλέπουμε μία σχολή καθ εικόνα και καθ ομοίωση της βιομηχανίας: Αυστηρό πρόγραμμα, εντατικοί ρυθμοί εργασίας πλαισιωμένοι από διάφορα deadlines και όσο το δυνατόν λιγότερη «χαλαρότητα».

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει με την εντατικοποίηση των σπουδών μας?

Αν η μία όψη αυτής της εντατικοποίησης είναι το άγχος και ο φόβος, η άλλη όψη είναι σίγουρα η απομόνωση, η εσωτερίκευση και ο ατομικός δρόμος.

Όταν η καθημερινότητά σου στη σχολή γίνεται μόνο η διάλεξη, τα εργαστήρια και οι εξετάσεις επόμενο είναι να αποξενώνεσαι από τους συναδέλφους σου. Ο καριερισμός των προνομιούχων σε συνδυασμό με την όλο και πιο επιτακτική της κοινωνικής πλειοψηφίας ανάγκη για επιβίωση εδραιώνουν όλο και περισσότερο μια ιδεολογική κυριαρχία απομόνωσης και ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών. Όσο πιο   απομονωμένοι νιώθουμε, τόσο πιο δύσκολο είναι να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε συλλογικά τα δικαιώματά μας. Τόσο πιο αδύναμοι γινόμαστε απέναντι στην ασυδοσία όσων προσπαθούν να μας επιβάλουν, ακριβώς επειδή η δύναμή μας είναι η συλλογικότητα και η οργάνωση!

Για εμάς ο ελεύθερος χρόνος είναι ανάγκη και δικαίωμα!

Για εμάς ο χώρος της σχολής δεν είναι μόνο οι 4 τοίχοι και τα εντατικά προγράμματα των ακαδημαϊκών υποχρεώσεων αλλά και ένας χώρος κοινωνικός. Είναι χώρος κοινωνικοποίησης με τους αυριανούς μας συναδέλφους. Ένας χώρος προβληματισμού, συζητήσεων, ζυμώσεων και πολιτικοποίησης. Ένας χώρος εξερεύνησης και διεύρυνσης των οριζόντων μας αλλά και ένα ακόμα πεδίο δημιουργικής ανάπτυξης των ενδιαφερόντων του νέου ανθρώπου.

Καταλαβαίνουμε ότι και με αυτό τον τρόπο  προσπαθούν να μας καθυποτάξουν στην «κανονικότητά» τους. Σε μία «κανονικότητα» που θέλει την πληττόμενη πλειοψηφία της γενιάς μας να ζει με σκυφτό το κεφάλι. Να βλέπει στην θέση του μέλλοντός  τον τοίχο της ανεργίας, της επισφαλούς εργασίας ή της μετανάστευσης. Να επιβιώνει με ψίχουλα και να νιώθει και από πάνω την πίεση να πει  ευχαριστώ. Να θυσιάζει την δημιουργικότητά της στον βωμό της δικής τους κερδοφορίας. Να υπομένει όλα τα παραπάνω ανήμπορη να ορθώσει το ανάστημά της…

Απέναντι σε αυτή την «κανονικότητα» στέκονται οι συλλογικοί μας αγώνες! Η οργάνωσή μας στη βάση και η δυναμική που μπορεί να αναπτύξει ένα φοιτητικό κίνημα μαχητικό και αδιάλλακτο!   Γι αυτό και θέλουν να ξεμπερδέψουν με κάθε τρόπο με το «ενοχλητικό» φοιτητικό κίνημα.  Δεν χώνεψαν ποτέ ότι ο «ναός της γνώσης» τους και το «εργαστήρι» του μελλοντικού εργατικού τους δυναμικού είναι ταυτόχρονα και ένα κέντρο αγώνα… Αλλά δεν θα τους κάνουμε το χατίρι!

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ!

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΖΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ!

 

  • Απαιτούμε την άμεση αλλαγή του ωρολογίου προγράμματος και την επαναφορά του μεγάλου διαλλείματος την ώρα του μεσημεριανού φαγητού.
  • Όχι στην περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών μας. Καμία σκέψη για μείωση των διαλλειμάτων!
  • Να καταργηθούν οι αντιδραστικοί νόμοι της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Διαμαντοπούλου, Γαβρόγλου) και το αντίστοιχο μνημονιακό πλαίσιο.

 

Αριστερή Πρωτοβουλία Τύρβη ΕΑΑΚ

Γιατί αργούν οι βαθμολογίες?

25 Aug

Έχουν περάσει ήδη δύο μήνες από την εαρινή εξεταστική του Ιούνη και να που βρισκόμαστε πάλι στα ίδια αμφιθέατρα να εξεταζόμαστε στα ίδια μαθήματα. Η εξεταστική περίοδος σίγουρα δεν είναι ευχάριστη για κανέναν και καμία μας. Όταν ειδικά στο «προβλεπόμενο» άγχος των εξετάσεων έρχεται να προστεθεί και πρόσθετο περιττό άγχος λόγω διαφόρων «απροόπτων», αυτόματα δημιουργείται εκνευρισμός και αγανάκτηση. Ο λόγος για την πρωτοφανή καθυστέρηση της ανακοίνωσης των βαθμολογικών καταστάσεων σε μία σειρά μαθημάτων (Στοιχεία ΙΙ, ΑΜΚ Ι, Εισαγωγή στο Αεροσκάφος, Ανυψωτικά, Μεταφορικά & Υδραυλικά Συστήματα κ.α). Είναι λογικό να αγανακτά κανείς όταν πρέπει να επιλέξει τα μαθήματα στα οποία θα εξεταστεί, χωρίς να ξέρει ακόμα και 2 μέρες πριν την εξέταση σε ποια μαθήματα πέρασε και σε ποια κόπηκε.

Πριν βιαστούμε βιαστούμε να εξαπολύσουμε κατηγορίες κατά παντός υπευθύνου, εναντίον της «ανευθυνότητας της γραμματείας» και της «τεμπελιάς του διδακτικού προσωπικού», αλλά για να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε τα “αυτονόητα” πρέπει να δούμε με μια ψύχραιμη ματιά τη πηγή του προβλήματος.

Κατ’ αρχάς, την ευθύνη για την διόρθωση των γραπτών την έχει το προσωπικό των εργαστηρίων του υπεύθυνου για το μάθημα τομέα και κυρίως οι ΕΔΙΠ και οι υποψήφιοι διδάκτορες. Οι άνθρωποι αυτοί οι οποίοι καλούνται να διεκπεραιώσουν το λεγόμενο επικουρικό έργο (στο οποίο συγκαταλέγεται η επιτήρηση στις εξετάσεις , η διόρθωση των γραπτών κ.α) είναι εργαζόμενοι και μάλιστα χαμηλά αμειβόμενοι. Αξίζει να αναφερθεί μάλιστα ότι αρκετές φορές καλούνται να εργαστούν περισσότερο από το προβλεπόμενο ενώ οι διοικήσεις των σχολών και του ιδρύματος πολλές φορές αφήνουν τους ανθρώπους αυτούς απλήρωτους για μήνες ή γενικότερα ξεκρέμαστους με αποκορύφωμα την πρόταση της κοσμητείας των Πολιτικών Μηχανικών πέρυσι για θεσμοθέτηση της τζάμπα εργασίας διδακτορικών. Εδώ και καιρό, βλέπουμε πολλά εργαστήρια να είναι υποστελεχομένα αφού όπως φαίνεται και από την εμπειρία μας το υπάρχον προσωπικό δεν αρκεί για καλύψει τις διδακτικές ανάγκες. Άρα κατ’ αρχάς υπάρχει ένας αντικειμενικός περιορισμός στην άμεση διόρθωση των γραπτών και την ευθύνη για αυτό την έχουν αποκλειστικά οι πολιτικές της λιτότητας, των περικοπών και της υποχρηματοδότησης και όλοι οι θιασώτες τους, από κοσμήτορες και πρυτάνεις μέχρι υπουργούς και κυβερνήσεις.

Από την άλλη είναι γεγονός ότι η αδιαφορία και πολλές φορές ο κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζουν πολλοί καθηγητές μας τις ανάγκες μας, έχουν τη δική τους βαρύτητα. Με πρόφαση γραφειοκρατικά κολλήματα πετάνε το μπαλάκι στην εξέδρα και αποποιούμενοι την δική τους ευθύνη αρνούνται να  κάνουν το παραμικρό για να  βοηθήσουν, παρότι ακόμα και τυπικά έχουν τη δυνατότητα. Δεν δίνουμε εξετάσεις από hobby, ούτε είμαστε διατεθειμένοι να κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι στα καπρίτσια του κάθε καθηγητή που με βάση τα δόγματα της αριστείας και του ανταγωνισμού επιθυμεί να κάνει ιδεολογική σταυροφορία στις πλάτες μας! Άλλωστε οι κατευθυντήριες του στρατηγικού σχεδιασμού που ψηφίστηκαν το καλοκαίρι περιγράφουν ρητά το πώς θα πρέπει να μπουν οι φοιτητές της σχολής μας σε διαδικασία περεταίρω εντατικοποίησης των σπουδών και το πώς θα πρέπει να υπάρχει περιορισμός μέσω «αντικινήτρων» του αριθμού των φοιτητών που κατεβαίνουν στις επαναληπτικές εξετάσεις. Καταλαβαίνουμε ότι οι ίδιοι καθηγητές, οι οποίοι είναι έτοιμοι να εξαντλήσουν την αυστηρότητα τους στις προθεσμίες για υποχρεωτικά εργαστήρια και εργασίες και να μας στερήσουν την δυνατότητα να εξεταστούμε σε μαθήματα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αδιαφορούν πλήρως και επιδεικτικά για την ανάγκη οι φοιτητές να γνωρίζουν τα αποτελέσματα, αρκετό διάστημα πριν την επόμενη εξέταση.

Για να μπορούμε να διεκδικήσουμε ακόμα και τα αυτονόητα, είναι αναγκαία η αλληλεγγύη μεταξύ μας και η συλλογική πάλη, ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν μας αφορά προσωπικά.  Καλούμε όποια/όποιον δεν έχει ενημερωθεί για τα αποτελέσματα τόσο με ευθύνη της σχολής όσο και των καθηγητών, να μποϊκοτάρει την εξέταση. Να απαιτήσουμε συλλογικά την επίλυση του προβλήματος στην επόμενη συνέλευση τμήματος (καθηγητών) της σχολής. Η ευθύνη είναι εξ ολοκλήρου δική τους!

  • Να βγουν  άμεσα τα αποτελέσματα της εαρινής εξεταστικής και να οριστούν ημερομηνίες συμπληρωματικής εξέτασης που θα δίνουν σε όλες / όλους το απαραίτητο διάστημα για να προετοιμαστούν!
  • Απαιτούμε άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την εκπαίδευση! Άμεση πρόσληψη διδακτικού και εργαστηριακού προσωπικού!
  • Να καταργηθούν οι αντιδραστικοί νόμοι της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Διαμαντοπούλου, Γαβρόγλου) και το αντίστοιχο μνημονιακό πλαίσιο!

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31/8 ΣΤΙΣ 10:30 (δίπλα από το pclab)

Κάλεσμα στο 21ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας.(29,30/6 και 1/7 στο πάρκο Γουδή)

30 Jun

Το 21ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας, έρχεται για μία ακόμα χρονιά να δώσει το μήνυμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της συναδέλφωσης των λαών.

Κόντρα στο ρεύμα του καιρού που θέλει το βάθεμα της κρίσης του κεφαλαίου να μεταφράζεται σε πολιτικές μόνιμης λιτότητας και εξαθλίωσης για τους «κολασμένους» των μητροπόλεων και της περιφέρειας. Κόντρα σε μία συγκυρία που θέλει τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς να οξύνονται σε τέτοιο σημείο ώστε να βλέπουμε τις πολεμικές συρράξεις να πυκνώνουν και να επεκτείνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τα θερμά μέτωπα  να πολλαπλασιάζονται και τους  «υβριδικούς πολέμους» να μην έχουν τελειωμό. Κόντρα στο φασισμό, τον ρατσισμό και το μαύρο μέτωπο της αντίδρασης που επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, ψαρεύει στα θολά νερά της κοινωνικής εξαθλίωσης  και  στοχοποιεί τον «ξένο» και τον «διαφορετικό» για να  αποκρύψει την πραγματική «πηγή του κακού» που δεν είναι άλλη από την ίδια την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Κόντρα σε όλα τα παραπάνω ερχόμαστε σε αυτό το φεστιβάλ για να προτάξουμε σε όλες τις γλώσσες και με όλα τα μέσα  τα «δικά μας» συμφέροντα. Ερχόμαστε να σταθούμε στο πλάι όλων των κατατρεγμένων και καταπιεσμένων από τους πολέμους και τη φτώχεια, όχι με όρους φιλανθρωπίας αλλά με όρους ισότητας και αλληλεγγύης.

Αντιμέτωποι/ες με μία ακόμα αιματοβαμμένη συμφωνία για το προσφυγικό…

Η πρώτη μέρα του φετινού φεστιβάλ ήρθε να συμπέσει με την υπογραφή μία ακόμα αντιδραστικής,  άκρως απάνθρωπης και ρατσιστικής συμφωνίας μεταξύ των ηγετών της ΕΕ.

Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής μεταξύ άλλων περιλαμβάνει :Πρώτον, το πιο ερμητικό κλείσιμο των συνόρων της ΕΕ-φρούριο με μεταφορά ακόμη και των υπηρεσιών ασύλου και πρώτης υποδοχής αιτούντων εκτός των συνόρων της ΕΕ, στην Λιβύη! Δεύτερο, μετά την απόφαση του ακροδεξιού υπουργού Εσωτερικών της Ιταλίας Σαλβίνι να απαγορεύσει στο καράβι Ακουάριους με 640 πρόσφυγες να δέσει σε ιταλικό λιμάνι, η ΕΕ προτείνει να εμποδίζονται όλα τα καράβια που διασώζουν πρόσφυγες και να δένουν σε “ασφαλή λιμάνια” στη Λιβύη και το Μαρόκο! Τρίτο, να απαγορευτεί η μετακίνηση των αιτούντων ασύλου από μία χώρα σε άλλη. Τέταρτο, να εφαρμοστεί το Δουβλίνο οδηγώντας σε άμεσες απελάσεις χιλιάδων αιτούντων ασύλου από ευρωπαϊκές χώρες προς την Ελλάδα και την την Ιταλία. Πέμπτο, να φτιαχτούν μεγάλα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Λιβύη με τη συγχρηματοδότηση της ΕΕ.

Νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης επομένως  όσο πιο μακριά γίνεται από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και μάλιστα  σε μία χώρα κατεστραμμένη από τις επεμβάσεις των ίδιων των ευρωπαίων και των ευρωατλαντικών τους συμμάχων, τριχοτομημένη  από τον εμφύλιο πόλεμο που δεν έχει κοπάσει ακόμη και «διάσημη» για τα σκλαβοπάζαρα μεταναστών του 21ου αιώνα και πιο πρόσφατα για το σκάνδαλο της εν ψυχρό δολοφονίας 13000 προσφύγων και μεταναστών που εγκαταλήφθηκαν τα τελευταία 2 χρόνια αβοήθητοι στην έρημο…

Βαδίζουμε σε γνωστά μονοπάτια…

Η παραπάνω συμφωνία αποτελεί τομή για την πολιτική της ΕΕ στο συγκεκριμένο ζήτημα. Από την μία διαλύει και την τελευταία ψευδαίσθηση για διαχείριση του ζητήματος με ανθρωπιστικό πρόσημο και από την άλλη κάνει σαφές πλέον ότι σε ότι αφορά την διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, η πολιτική της ΕΕ είναι μία και ενιαία, χωρίς αποχρώσεις και διαφοροποιήσεις όπως επίσης και η εφαρμογή της είτε πρόκειται για «κακές δεξιές» κυβερνήσεις είτε αντίστοιχα για «καλές σοσιαλδημοκρατικές».

Προφανώς αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Άλλωστε η πολιτική της ΕΕ όπως περιγράφεται και από τις προηγούμενες ανάλογες συνόδους (είτε στα στενά της πλαίσια είτε με συμφωνίες με αντιδραστικά καθεστώτα της γύρω περιοχής) είναι γνωστή. Πρόκειται για την πολιτική των camp, της Frontex, των δεκάδων χιλιάδων πνιγμένων και εξαφανισμένων στη Μεσόγειο , των απελάσεων και της άρνησης παροχής ασύλου, του διαμελισμού οικογενειών, των «βρώμικων» ΜΚΟ στα νησιά και πάει λέγοντας.

Ήδη από το φούντωμα του φαινομένου που αποκαλούν «προσφυγική κρίση», δηλαδή από την περίοδο της αραβικής άνοιξης, της έναρξης του πολέμου στη Συρία και της αναβάθμισης του πολέμου σε Αφγανιστάν-Ιράκ , τα «κεφάλια» της ΕΕ φρόντισαν να κερδίσουν από την κρίση που και οι ίδιοι σε ένα βαθμό προκάλεσαν. Στον «χαμένο παράδεισο» της Ευρώπης, οι πρόσφυγες καταλήγουν εδώ και καιρό σε κέντρα κράτησης μακριά από την ελπίδα για ζωή και ευημερία. Το ανθρωπιστικό προσωπείο που χρησιμοποιούν η κυβέρνηση και η πλειοψηφία των ΜΚΟ είναι ψευδεπίγραφο. Τα περιστατικά βίας και αυτοκτονιών σπάνε κάθε πρόσχημα που θέλει να κρατήσει η κυβέρνηση. Η περιθωριοποίηση, η ανέχεια, η αλλοτρίωση στο σημείο του να χάνεται κάθε επίπεδο συνείδησης και ελπίδας για διεκδίκηση, είναι τα όπλα του κεφαλαίου εναντίον των λαών που ξεριζώνονται και μετατρέπονται σε εκμεταλλεύσιμα και αποπροσανατολισμένα στρώματα εργασίας.

Σε αυτό το σκηνικό βέβαια βρήκε έδαφος και εξαπλώθηκε το δηλητήριο του φασισμού και του ρατσισμού. Το πιο πρόσφατο περιστατικό εμπρησμού του καταυλισμού μεταναστών εργατών γης στην Μανωλάδα είναι δυστυχώς μόνο μία μικρή στιγμή των όσων εκτυλίσσονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα.

Σαν συνέχεια του θεσμικού ρατσισμού και της κρατικής τρομοκρατίας απέναντι στις μάζες των ξεριζωμένων, έρχεται το παρακράτος και τα φασιστικά τάγματα εφόδου να ολοκληρώσουν τη βρώμικη δουλειά, με την ανοχή πάντοτε των πρώτων. Έτσι τα περιστατικά βίας και τρομοκρατίας απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, το καθεστώς συγκάλυψης και αποσιώπησης των περιστατικών αυτών, η καλλιέργεια του εθνικισμού και του ρατσισμού στις συνειδήσεις του κόσμου από τα κυρίαρχα μέσα, η ένταξη των φασιστών στον «εθνικό κορμό» και το κοινοβουλευτικό τους ξέπλυμα έρχονται και δένουν με την πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ για το προσφυγικό αλλά και με τις επιδιώξεις του ντόπιου κεφαλαίου, μικρών και μεγάλων αφεντικών  για φθηνό εργατικό δυναμικό, ανύπαρκτο στα μάτια του κράτους και της κοινής γνώμης αλλά πρώτα και κύρια ανίκανου να υπερασπιστεί τα δίκια του απέναντι στην συνεχή αδικία που βιώνει.

Πως απαντάμε:

Σε μια περίοδο με συνεχείς επιθέσεις κατά των εργαζομένων από την κυβέρνηση με την εφαρμογή μνημονίων και «μετα»μνημονίων , η όξυνση των εθνικιστικών και  μιλιταριστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας με αφορμή το Μακεδονικό και του ελληνοτουρκικούς ανταγωνισμούς αλλά και «τα δίκια του Έλληνα εργάτη»  λειτουργεί σαν μηχανισμός εκτόνωσης των εσωτερικών κοινωνικών αντιθέσεων, θρέφει το φασισμό και εντείνει τον κίνδυνο αποπροσανατολισμού των ίδιων των πληττόμενων από τα πραγματικά τους συμφέροντα . Πρέπει να γίνει σαφές ότι η νεολαία μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια δεν θα χάψει το ψέμα ότι εχθρός είναι ο «ξένος», ο Αλβανός, Πακιστανός, Μακεδόνας ή Τούρκος αδελφός μας… Ότι δεν θα γίνει τροφή για τα κανόνια του ελληνικού και ξένου ιμπεριαλισμού υπερασπιζόμενη τα «δίκια της πατρίδας», της πατρίδας ΤΟΥΣ. Εχθροί μας είναι οι όπου γης δυνάστες, το κεφάλαιο, οι εθνικοί και υπερεθνικοί του μηχανισμοί  και το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα των σκανδάλων και  της διαπλοκής. Είναι ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε μορφή διάκρισης με βάση την καταγωγή, τη φυλή, το φύλο.

Αυτό το ξέρουμε καλά και θα το θυμίσουμε με τον πιο εμφατικό τρόπο και στο φετινό αντιρατσιστικό φεστιβάλ !

Για τα όσα συμβαίνουν στη σχολή το τελευταίo διάστημα και την μάχη που έχουμε μπροστά μας

13 Jun

Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν,

ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΑΣ! 

Όσο κι αν κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε γραφικοί, οφείλουμε να ξεκινήσουμε την γραπτή αυτή τοποθέτηση με την εξής παραδοχή: Η σχολή μας βρίσκεται σε μία μεταιχμιακή κατάσταση. Η κοσμητεία της σχολής ,έχοντας την στήριξη από την πλειοψηφία των καθηγητών, επιδιώκει να αλλάξει εκ βάθρων την  δομή, την οργάνωση και τη λειτουργία της σχολής μέσα από μία σειρά διατάξεων, τις οποίες μάλιστα επιδιώκει να περάσει με συνοπτικές διαδικασίες ήδη από την αρχή της χρονιάς.

Μέχρι στιγμής η προσπάθεια αυτή έχει αποδώσει ελάχιστα, ενώ η επιθυμία τους να αποσιωπηθεί η όλη διαδικασία δεν εκπληρώθηκε σε καμία περίπτωση. Υπεύθυνοι και υπεύθυνες για το μέχρι στιγμής μπλοκάρισμα της επίθεσης αυτής στα συμφέροντά τους είναι οι ίδιοι οι φοιτητές/ριες της σχολής, που μέσα από τις αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων και με την συνεχή τους παρουσία στα εκτελεστικά όργανα της σχολής(συνέλευση τμήματος) απαίτησαν το προφανές: να μην παρθεί καμία απόφαση εις βάρος του επιπέδου των σπουδών τους και της εργασιακής τους προοπτικής και μάλιστα ερήμην του φοιτητικού τους συλλόγου.

Όπως ήταν αναμενόμενο η στοιχειώδης αυτή αντίδραση προκάλεσε το μένος όσων ήλπιζαν ότι θα επιβάλλουν αναίμακτα την πολιτική τους ατζέντα με βάση τον νόμο του ισχυρού , με πρώτο και κύριο τον νεοεκλεγέντα κοσμήτορα κύριο Μαρμαρά, ο οποίος μετά από μία «καυτή» χρονιά κατά την διάρκεια της οποίας ξεπέρασε όλους τους προκατόχους σε επίπεδο κατάχρησης εξουσίας, αποφάσισε ότι ήρθε η στιγμή να γίνει ο πρώτος κοσμήτορας του ΕΜΠ που θα στοχοποιήσει φοιτητή για τη συνδικαλιστική του δράση και μάλιστα θα προτείνει την διενέργεια πειθαρχικού(!).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Κοσμητεία, κυβέρνηση και λοιποί «θεσμοί» συνιστούν:

Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση

Οι κινήσεις της κοσμητείας και οι αλλαγές τις οποίες προωθεί, κινούνται στα πάνω κάτω γνωστά πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στο λεξιλόγιο των ιθυνόντων της εκπαίδευσης(υπουργοί, πρυτάνεις κλπ) σημαίνει βίαιη προσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης στα πλαίσια που ορίζει η συνθήκη της Μπολόνια. Με λίγα λόγια αυτό θα πει διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου μέσα από την περιστολή των κρατικών δαπανών, την επιβολή διδάκτρων, την επιχειρηματικοποίηση των λειτουργιών των ιδρυμάτων και την εκποίηση της περιουσίας τους σε ιδιώτες(βλ. υπηρεσίες μέριμνας, υλικοτεχνικές υποδομές κ.α) , πολυδιάσπαση των γνωστικών αντικειμένων και της παρεχόμενης γνώσης, αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία , εδραίωση της δια βίου μάθησης και της επανακατάρτισης, σύνδεση της έρευνας που γίνεται στα πανεπιστήμια με την αγορά. Παρά το γεγονός ότι οι κατευθύνσεις αυτές έχουν διατυπωθεί δύο δεκαετίες πριν και έχουν εξειδικευτεί με μια σειρά νόμων( Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου και πιο πρόσφατα Γαβρόγλου) πολλές από τις πτυχές τους δεν έχουν εφαρμοστεί χάρη στην νικηφόρα δράση του φοιτητικού κινήματος, το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις κατάφερε μέχρι και να αποσυρθούν αυτοί οι νόμοι( κίνημα ‘06-‘07).

 

Συγκεκριμένα στην σχολή μας η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση περιγράφεται και εξειδικεύεται μέσα από την έκθεση «Στρατηγικού Σχεδιασμού», την οποία οι καθηγητές μας θέλουν να ψηφίσουν άμεσα (μέσα στο χειμερινό εξάμηνο του ’18-’19)σαν βάση διαμόρφωσης του προγράμματος σπουδών, των κανόνων λειτουργίας των μαθημάτων, των εργαστηρίων, της δομής και της οργάνωσης της σχολής.  Οι κατευθύνσεις της έκθεσης «στρατηγικού σχεδιασμού» έχουν εκφραστεί ήδη ,και μάλιστα δημόσια, τόσο στην επετειακή εκδήλωση για τα 130 χρόνια της σχολής των Μηχανολόγων Μηχανικών στην αρχή της χρονιάς όσο και στα mail που έστειλε ο κοσμήτορας πριν ένα μήνα στους φοιτητές(ατομικά). Παρόλα αυτά, η κοσμητεία της σχολής συνεχίζει να απορρίπτει το δίκαιο αίτημα των φοιτητών για δημοσίευση του εγγράφου στον φοιτητικό σύλλογο ώστε να συνεδριάσει και να πάρει θέση απέναντι σε συγκεκριμένες προτάσεις και όχι σε γενικόλογες αναγγελίες και «κατευθύνσεις» όπως γίνεται όλο αυτό το διάστημα.

 

Μέσα σε αυτό το θολό σκηνικό, με βάση τα όσα αποσπασματικά διέρρευσαν και σε διάφορες συνελεύσεις τμήματος, βλέπουμε ότι η αναμόρφωση της σχολής θέλουν να περιλαμβάνει αλλαγές:

àστο πρόγραμμα σπουδών, Με το πρόσχημα της μείωσης του φόρτου εργασίας προτείνεται η μείωση των μαθημάτων (από 65 σε 55) , ενώ στην βάση του εκσυγχρονισμού εισάγονται projects . Η μείωση των μαθημάτων υλοποιείται σε μία κατεύθυνση αλλαγής του διδακτικού σκοπού , με τον περιορισμό της βασικής διδασκαλίας – παροχή βασικών γενικής φύσης γνώσεων (knowledge) (μαθήματα μαθηματικών, φυσικής, μηχανικής κ.α) – και η επανακατεύθυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατάρτιση ειδικών δεξιοτήτων (skills). Άλλωστε και οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών που συντελούνται όλα αυτά τα χρόνια έχουν ως κοινό σημείο τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις μαθημάτων του βασικού κύκλου( συγχωνεύσεις στα μαθηματικά και τις μηχανικές, κατάργηση φυσικής Ι κ.α) και την προσθήκη ειδικών μαθημάτων επιλογής για τον κύκλο των κατευθύνσεων. Στην ερώτηση που τέθηκε σχετικά με το πώς οι αλλαγές αυτές θα επηρεάσουν την απόδοση επαγγελματικών δικαιωμάτων στους απόφοιτους της σχολής ή των πως θα διασφαλιστεί η ενιαιότητα του πτυχίου μας όταν όλα τα παραπάνω αλλά και οι τοποθετήσεις αρκετών καθηγητών μας καταλήγουν στο γνωστό 3+2 , η απάντηση του κοσμήτορα ήταν ένα ξερό «δεν σας αφορά».

à τον τρόπο διδασκαλίας, με την σταδιακή αντικατάσταση της «από έδρα διδασκαλίας» από φροντιστηριακού τύπου μαθήματα(workshops) τα οποία μάλιστα ,όπως δήλωσαν και στην συνέλευση τμήματος, θα προορίζονται για περιορισμένο αριθμό φοιτητών αφού δεν υπάρχει πρόθεση για πρόσληψη προσωπικού και αύξηση της χρηματοδότησης για τις υλικοτεχνικές υποδομές της σχολής.

à στην λειτουργία των εργαστηρίων και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, με την λειτουργία διατμηματικών προγραμμάτων με άγνωστο προς το παρόν τρόπο χρηματοδότησης καθώς το ενδεχόμενο επιβολής διδάκτρων παραμένει ανοιχτό, ενώ όπως βλέπουμε και από τα παραδείγματα άλλων σχολών και μέσα στο ΕΜΠ(βλ. Πολιτικοί Μηχανικοί) βρίσκεται πλέον στην ατζέντα.

 

και μία άλλη σειρά μέτρων στην κατεύθυνση πάντα της διαμόρφωσης μίας σχολής για όλο και λιγότερους, μίας σχολής στην υπηρεσία της επιχειρηματικής κερδοφορίας, των δικών τους μικρών και μεγάλων συμφερόντων αλλά σε καμία περίπτωση προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και φυσικά της μεγάλης πληττόμενης πλειοψηφίας του κόσμου που θα υποστεί της αλλαγές που εκείνοι φέρνουν που δεν είναι άλλοι και άλλες από τους ίδιους/ες τους/ις φοιτητές/ριες της σχολής!

Η αναδιάρθρωση έχει ανάγκη τον αυταρχισμό της κοσμητείας

Είναι γνωστό ότι για να ασκηθεί η εξουσία απαιτείται η χρήση βίας, και σε αυτό το σημείο η κοσμητεία μας τα έχει πάει περίφημα. Ο κ. Μαρμαράς έχει δώσει πολλάκις στο παρελθόν διαπιστευτήρια για τις δημοκρατικές του ευαισθησίες. Άλλωστε είναι αυτός που από την αρχή την χρονιάς απαξιώνει τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών, σαμποτάρει την πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων, αδιαφορεί για τις αποφάσεις τους και φτάνει στο σημείο να διεξάγει προσωπικές σταυροφορίες με mail-λίβελους και ανακοινώσεις στους φοιτητές του στις οποίες τους καλεί σε αποχή από τις διαδικασίες του συλλόγου τους και απομόνωση της κακής αριστεράς… Παρ ‘ολα αυτά η κλιμάκωση των τελευταίων ημερών δεν έχει προηγούμενο.

Στην τελευταία συνέλευση τμήματος της σχολής μπήκε σε ψηφοφορία με κατεπείγουσα διαδικασία χωρίς να έχει δημοσιοποιηθεί στους φοιτητές, ούτε συζητηθεί η έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού για την εκπαίδευση. Σε μια στιγμή επίδειξης δύναμης ο κοσμήτορας χρησιμοποιώντας τη θεσμική του εξουσία, απείλησε φοιτήτη πως “δεν θα πάρει ποτέ πτυχίο” και θα διωχθεί πειθαρχικά για τη συνδικαλιστική του δράση. Στις 4/6 υπό την πίεση των φοιτητών που συμμετείχαν σε κινητοποίηση στη κοσμητεία και δεκάδων αποφάσεων φοιτητικών συλλόγων πανελλαδικά, αναδιπλώθηκε και δεσμεύτηκε γραπτά ότι δεν θα υπάρξει καμία πειθαρχική δίωξη. Η υποκρισία του φανερώθηκε ξανά, λίγες μέρες μετά όταν σε νέα συνεδρίαση της κοσμητείας τέθηκε επίσημα το θέμα.

Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που ο εν λόγω καθηγητής προσπαθεί να υπονομεύσει τις συλλογικές μας διαδικασίες. Ήταν πρωτοπόρος στο σαμποτάρισμα των φοιτητικών εκλογών, όταν πριν από δύο χρόνια όλως τυχαίως προγραμμάτιζε εργαστήρια την ίδια μέρα. Ήταν πρωτοπόρος όταν έπαιζε κλεφτοπόλεμο με τους φοιτητές και προγραμμάτιζε μαθήματα πάνω στις καταλήψεις.

Δεν μας είναι άγνωστη και η πολιτική του τοποθέτηση και η ταύτισή του με τις νεοφιλελεύθερες  μεταρρυθμίσεις της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Ήταν από τους ελάχιστους που υποστήριξαν την δημιουργία των Συμβουλίων Ιδρύματος, σπεύδοντας να εξασφαλίσει θέση μέσα σε αυτό, την ίδια ώρα μάλιστα που η σύγκλητος του ΕΜΠ τα καταδίκαζε. Είναι από τους πιο επιφανείς υποστηρικτές των αλλαγών των προγραμμάτων σπουδών, της υποβάθμισης των σπουδών μας και της διάσπασης του πτυχίου, όπως αυτή περιγράφεται στον προς έγκριση στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής. Υπήρξε πάντοτε θιασώτης των κάθε λογής επιχειρηματικών ομάδων στη σχολή, της «αξιολόγησης» και των απολύσεων των διοικητικών το ‘13, των ιδιωτικοποιήσεων και της υποταγής της σχολής στους άναρχους νόμους της αγοράς και στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Για να ξεκαθαρίσουμε όμως τυχούσες παρεξηγήσεις και να βάλουμε τα πράγματα σε μία τάξη οφείλουμε να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα:

Είναι ο κ.Μαρμαράς το πρόβλημα?

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω το ζήτημα δεν είναι προσωπικό, είναι πολιτικό και σε αυτή τη βάση πρέπει να αξιολογήσουμε τα πράγματα. Ο κύριος Μαρμαράς δεν είναι ένας τυχαίος καθηγητής, είναι ο κοσμήτορας μίας σχολής που έχει πρωτοστατήσει στο μπάσιμο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο ΕΜΠ, και μάλιστα ένας κοσμήτορας ο οποίος εκλέχθηκε πρόσφατα ως μοναδικός υποψήφιος για να υλοποιήσει της αλλαγές που αναφέραμε παραπάνω.

Πολιτικά εκφράζει την πιο αντιδραστική νεοφιλελεύθερη πτέρυγα μέσα στο πανεπιστήμιο και ως πρόσωπο εκμεταλλεύεται την θεσμική του θέση για να εξυπηρετήσει ίδια και αλλότρια συμφέροντα. Όλα τα παραπάνω γίνονται στα πλαίσια που του επιτρέπει η σχολή και το ίδρυμα να κάνει ότι κάνει, και είναι γεγονός ότι μέχρι στιγμής του παρέχεται πλήρης κάλυψη. Γι αυτό θεωρούμε την κοσμητεία, την συνέλευση τμήματος, την σύγκλητο και το κάθε μέλος ΔΕΠ ξεχωριστά συνυπεύθυνο για ότι κάνει ο κύριος Μαρμαράς όσο δεν παίρνουν ξεκάθαρη και δημόσια θέση.

Δεν μας νοιάζει και δεν θα αναλωθούμε στο αν ο κύριος Μαρμαράς μας θυμίζει την χούντα και δεν θα βιαστούμε να τον αποκαλέσουμε ελαφρά τη καρδία φασίστα(τοποθέτηση η οποία συσκοτίζει το τι κάνει και σχετικοποιεί καταστάσεις) ούτε υπάρχει περίπτωση να περιμένουμε να πέσει πρώτα ο παγκόσμιος καπιταλισμός, η ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο για να πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος δυσφημεί το ίδρυμα, είναι ο χειρότερος εκφραστής των πολιτικών που τσακίζουν την παιδεία και άρα πρέπει να φύγει από τη θέση του.

Αυτό που λέμε είναι ξεκάθαρο. Είναι ΚΑΙ ο Μαρμαράς το πρόβλημα αλλά δεν είναι η μόνη πτυχή του προβλήματος. Είναι ένας κρίκος της αλυσίδας της αντίδρασης μέσα στην κοινωνία και στα πανεπιστήμια, είναι ένας πάρα  πολύ καλός υπάλληλος της κυβέρνησης, της ΕΕ και του Κεφαλαίου και ένας άνθρωπος που ακόμα και με τα «θεσμικά» κριτήρια δεν θα έπρεπε να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Αυτός ο κρίκος πρέπει να σπάσει, και είναι στο χέρι μας στην προσπάθεια αυτή να φουντώσουμε την πάλη για την υπεράσπιση των σύγχρονων αναγκών μας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.

 

Θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι:

-ΔΕΝ θα επιτρέψουμε σε κανέναν αυτόκλητο «κοσμήτορα-μονάρχη»  να παρακάμψει τους συλλόγους και τις αποφάσεις τους με τέτοιες  μεθόδους.

-ΔΕΝ θα τους επιτρέψουμε να υποθηκεύουν το μέλλον μας και να μας διαλύουν τις σπουδές.

-ΔΕΝ θα τους αφήσουμε να στοχοποιούν συναδέλφους μας επειδή παλεύουν για τα αυτονόητα.

-ΔΕΝ θα κάνουμε βήμα πίσω στην υπεράσπιση των βασικών μας δημοκρατικών ελευθεριών μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.

-ΔΕΝ θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέσα από τα συλλογικά μας όργανα για την ικανοποίηση των αναγκών μας.

-ΔΕΝ θα σταματήσουμε να διεκδικούμε όσα μας αξίζουν!

Απαιτούμε:

  • Καμία σκέψη για αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών!
  • Ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό!
  • Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, καμία εντατικοποίηση των σπουδών μας!
  • Η κοσμητεία της σχολής να σεβαστεί την απόφαση του συλλόγου μας και να δημοσιεύσει άμεσα την έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού.
  • Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού!
  • Καμία σκέψη για δίδακτρα σε οποιαδήποτε βαθμίδα!
  • Ανατροπή του ν.Γαβρόγλου και των νόμων της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης

Κοινή ανακοίνωση των σχημάτων Α.Π Τύρβη ΕΑΑΚ-ΜΑΣΥΝ-Ελεύθερη Έδραση ΑΡΕΝ σχετικά με την Συνέλευση Τμήματος της Σχολής Μηχανολόγων ΕΜΠ 21/5/2018

22 May

CASUS BELI

Σχετικά με την Συνέλευση Τμήματος της Σχολής Μηχανολόγων ΕΜΠ 21/5/2018

Η κυνικότητα με την οποία η διοίκηση της σχολής αντιμετωπίζει τους φοιτητές της και τις ανάγκες τους έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο. Η σημερινή συνέλευση τμήματος(μελών ΔΕΠ) ήρθε να επιβεβαιώσει τους φόβους μας για εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος αδιαφάνειας και αντιδημοκρατικής λειτουργίας στα πλαίσια των διοικητικών οργάνων της σχολής με τον κοσμήτορα κ. Μαρμαρά να δίνει για μία ακόμα φορά ρεσιτάλ αυταρχισμού.

Ο κοσμήτορας ξεκίνησε το σόου του αρνούμενος να ακούσει τους φοιτητές του, λέγοντας «πάρτε το χαμπάρι δεν είστε μέλη του σώματος» ενώ στην συνέχεια συνέχιζε την διαδικασία την ώρα που τοποθετούνταν φοιτητές σαν να μην τρέχει τίποτα και χωρίς να δώσει ούτε μισή απάντηση σε όσα ρωτήθηκαν από την μεριά μας, αναμασώντας σταθερά την καραμέλα «δεν έχετε αντιπροσώπους δεν σας λαμβάνω υπόψη». Όταν οξύνθηκε το κλίμα δεν έλειψαν και οι προσωπικές επιθέσεις από μέρους του έχοντας και διάφορους καθηγητές στο πλευρό του οι οποίοι εξαπέλυαν προσβολές στους παρευρισκόμενους φοιτητές ενώ ταυτόχρονα στερούσε τον λόγο σε όποιον καθηγητή είχε διαφορετική άποψη η έστω έκανε την προσπάθεια να συζητήσει μαζί μας.

Η πρακτική του αυτή προφανώς δεν μας εκπλήσσει, ούτε βέβαια στερείται εξήγησης. Είναι το επιστέγασμα της πολιτικής της κοσμητείας για την αντιδραστική αναμόρφωση της σχολής το προσεχές διάστημα και ο απαραίτητος όρος για να αποφύγουν τις όποιες δυνατές αντιδράσεις στην εφαρμογή της. Πιο συγκεκριμένα αρκεί να θυμίσουμε ότι, βασική κατεύθυνση της διοίκησης της σχολής για το επόμενο διάστημα είναι η επιβολή του αντιδραστικού πλαισίου της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσής, με την εφαρμογή του «στρατηγικού σχεδιασμού» της σχολής μέσα από μια σειρά βημάτων, με πρώτο την αλλαγή του προγράμματος σπουδών.

Οι κατευθύνσεις της έκθεσης «στρατηγικού σχεδιασμού» έχουν εκφραστεί ήδη ,και μάλιστα δημόσια,  τόσο στην επετειακή εκδήλωση για τα 130 χρόνια της σχολής των Μηχανολόγων Μηχανικών στην αρχή της χρονιάς όσο και στα mail που έστειλε ο κοσμήτορας πριν ένα μήνα στους φοιτητές(ατομικά). Παρόλα αυτά, η κοσμητεία της σχολής συνεχίζει να απορρίπτει το δίκαιο αίτημα των φοιτητών για δημοσίευση του εγγράφου στον φοιτητικό σύλλογο ώστε να συνεδριάσει και να πάρει θέση απέναντι σε συγκεκριμένες προτάσεις και αντ’ αυτού καταθέτει αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών οι οποίες ψηφίζονται στην συνέλευση τμήματος φυσικά με τους φοιτητές στο σκοτάδι και με καθηγητές να ψηφίζουν χωρίς καν να έχουν δει τι είναι αυτό που ψηφίζουν.

Μέσα σε αυτό το θολό σκηνικό, με βάση τα όσα αποσπασματικά διέρρευσαν και σε αυτήν τη συνέλευση τμήματος, βλέπουμε ότι η αναμόρφωση της σχολής θέλουν να περιλαμβάνει αλλαγές:

  • στο πρόγραμμα σπουδών, Με το πρόσχημα της μείωσης του φόρτου εργασίας προτείνεται η μείωση των μαθημάτων (από 65 σε 55) , ενώ στην βάση του εκσυγχρονισμού εισάγονται projects . Η μείωση των μαθημάτων υλοποιείται σε μία κατεύθυνση αλλαγής του διδακτικού σκοπού , με τον περιορισμό της βασικής διδασκαλίας – παροχή βασικών γενικής φύσης γνώσεων (knowledge) (μαθήματα μαθηματικών, φυσικής, μηχανικής κ.α) – και η επανακατεύθυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατάρτιση ειδικών δεξιοτήτων (skills). Άλλωστε και οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών που συντελούνται όλα αυτά τα χρόνια έχουν ως κοινό σημείο τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις μαθημάτων του βασικού κύκλου( συγχωνεύσεις στα μαθηματικά και τις μηχανικές, κατάργηση φυσικής Ι κ.α) και την προσθήκη ειδικών μαθημάτων επιλογής για τον κύκλο των κατευθύνσεων. Στην ερώτηση που τέθηκε σχετικά με το πώς οι αλλαγές αυτές θα επηρεάσουν την απόδοση επαγγελματικών δικαιωμάτων στους απόφοιτους της σχολής ή των πως θα διασφαλιστεί η ενιαιότητα του πτυχίου μας όταν όλα τα παραπάνω αλλά και οι τοποθετήσεις αρκετών καθηγητών μας καταλήγουν στο γνωστό 3+2 , η απάντηση του κοσμήτορα ήταν ένα ξερό «δεν σας αφορά».
  • τον τρόπο διδασκαλίας, με την σταδιακή αντικατάσταση της «από έδρα διδασκαλίας» από φροντιστηριακού τύπου μαθήματα(workshops) τα οποία μάλιστα ,όπως δήλωσαν και στην συνέλευση τμήματος, θα προορίζονται για περιορισμένο αριθμό φοιτητών αφού δεν υπάρχει πρόθεση για πρόσληψη προσωπικού και αύξηση της χρηματοδότησης για τις υλικοτεχνικές υποδομές της σχολής. Ήδη έχουν προταθει αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα ώστε μαθήματα που είχαν π.χ. 4 ώρες διδασκαλία να δηλώνονται ως 3+1 με την πρόφαση ότι «δεν έρχεται αρκετός κόσμος στις διαλέξεις» και «έτσι θα γίνετε καλύτεροι μηχανικοί» ενώ στην πραγματικότητα οι αλλαγές αυτές γίνονται για την δικαιολόγηση με ects των projects/ ασκήσεων/ θεμάτων/ εργαστηρίων που θέλουν να εισάγουν.
  • στην λειτουργία των εργαστηρίων και των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, με την  λειτουργία διατμηματικών προγραμμάτων με άγνωστο προς το παρόν  τρόπο χρηματοδότησης καθώς το ενδεχόμενο επιβολής διδάκτρων παραμένει ανοιχτό, ενώ όπως βλέπουμε και από τα παραδείγματα άλλων σχολών και μέσα στο ΕΜΠ(βλ. Πολιτικοί Μηχανικοί) βρίσκεται  πλέον στην ατζέντα.

και μία άλλη σειρά μέτρων στην κατεύθυνση πάντα της διαμόρφωσης μίας σχολής χωρίς ενιαίο κύκλο σπουδών με ένα διασπασμένο πτυχίο – κουρελόχαρτο το οποίο δεν θα κατοχυρώνει ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα, ατομικούς φάκελους προσόντων (ects), για όλο και λιγότερους, μίας σχολής στην υπηρεσία των δικών τους συμφερόντων αλλά σε καμία περίπτωση προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και του κόσμου που θα υποστεί της  αλλαγές τις οποίες εκείνοι φέρνουν, που δεν είναι άλλοι και άλλες από τους ίδιους/ες  τους/ις φοιτητές/ριες της σχολής!

Οι αλλαγές αυτές μπορεί, όπως υποστηρίζουν και οι ίδιοι οι καθηγητές μας, να φαίνονται «δευτερεύουσες» , αλλά εμείς από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μερικά βήματα ακόμη στην συνολικότερη πολιτική κατεύθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όπως αυτή αποκρυσταλλώνεται και από τους νόμους του υπουργείου και των αλλαγών που βρίσκονται προ των πυλών όσον αφορά τον χάρτη των επαγγελματικών δικαιωμάτων στον κλάδο των μηχανικών. Οι κατευθύνσεις της υποβάθμισης/διάσπασης των πτυχίων και τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων, της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων, της εμπορευματοποίησης της έρευνας, της σκλήρυνσης των όρων και ρυθμών σπουδών , της εδραίωσης της κινητικότητας και εν γένει της επιχειρηματικoποίησης λειτουργιών του πανεπιστημίου θεσμοθετούνται με τον νόμο Γαβρόγλου( ως συνέχεια των προηγούμενων και των κατευθύνσεων ΕΕ-ΟΟΣΑ) και  παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τον «στρατηγικό  σχεδιασμό». Η τακτική της αποσιώπησης από την μία και  της αποσπασματικής εφαρμογής των προτεινόμενων μέτρων από την άλλη, δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο σκοπό από την αποδυνάμωση της αντίδρασης από πλευράς του φοιτητικού συλλόγου και τον παραγκωνισμό  των φοιτητών από τις αποφάσεις που αφορούν το παρόν και το μέλλον τους, τόσο σε σχέση με τις συνθήκες φοίτησης αλλά και τις συνθήκες ζωής-εργασίας τους.

Από την δική μας πλευρά θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν αυτόκλητο «κοσμήτορα-μονάρχη»  να παρακάμψει τους συλλόγους και τις αποφάσεις τους με τέτοιες  μεθόδους. Δεν θα κάνουμε βήμα πίσω στην υπεράσπιση των βασικών μας δημοκρατικών ελευθεριών μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο, δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέσα από τα συλλογικά μας όργανα για την ικανοποίηση των αναγκών μας, δεν θα σταματήσουμε να διεκδικούμε όσα μας αξίζουν!

Απαιτούμε:

  • Καμία σκέψη για αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών!
  • Ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό!
  • Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, καμία εντατικοποίηση των σπουδών μας!
  • Η κοσμητεία της σχολής να σεβαστεί την απόφαση του συλλόγου μας και να δημοσιεύσει άμεσα την έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού.
  • Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού!
  • Καμία σκέψη για δίδακτρα σε οποιαδήποτε βαθμίδα!
  • Ανατροπή του ν.Γαβρόγλου και των νόμων της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΥΡΒΗ-ΕΑΑΚ

ΜΑΣΥΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΔΡΑΣΗ-ΑΡΕΝ

Εκλογές ΦΣ Μηχανολόγων 2018: Μια πρώτη αποτίμηση

17 May

Ένα φάντασμα* πλανάται πάνω από τους μηχανολόγους

*(δυστυχώς είναι της αντίδρασης)

Η αποχή, η εκλογική «ανάσταση» των καθεστωτικών ΔΑΠ-ΠΑΣΠ

και κάποια πολιτικά συμπεράσματα.

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με το κλισέ ότι, «για άλλη μια φορά νικήτρια δύναμη στις εκλογές αναδείχθηκε η αποχή», αλλά μία τοποθέτηση σαν κι αυτή θα φανέρωνε μόνο την μισή αλήθεια…

Πού εδράζεται  η αποχή?

Είναι γεγονός ότι το «ρεύμα» της αποχής έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχο τα τελευταία χρόνια. Πατώντας πάνω στην ύφεση του φοιτητικού κινήματος και την απονομιμοποίηση στα μάτια του φοιτητικού σώματος των καθεστωτικών παρατάξεων από τη μία και από την άλλη βρίσκοντας εύφορο έδαφος στον ιδεολογικό ξεπεσμό της νεολαίας μέσα στα χρόνια της κρίσης, η αποχή έρχεται σαν αυθόρμητη απάντηση στα μυαλά ενός κόσμου που έχει συνηθίσει να απογοητεύεται και να «αγανακτά» πολύ πιο εύκολα από το να οργανώνεται και να παλεύει. Πού εδράζεται όμώς αυτή η απογοήτευση?

Τα τελευταία χρόνια, η καταστροφική πολιτική που εφαρμόζουν κυβερνήσεις και ΕΕ έχει διαμορφώσει  μια ασφυκτική κατάσταση για τους περισσότερους φοιτητές και τις οικογένειές τους. Παράλληλα, η μεγάλη ανεργία που επικρατεί στην αγορά εργασίας , η εντεινόμενη  υποβάθμιση των πτυχίων και των επαγγελματικών δικαιωμάτων διαφόρων κλάδων( πχ μηχανικών) , η απαίτηση για περισσότερες   δεξιότητες-πιστοποιήσεις ώστε να ‘μαστε «ανταγωνιστικοί/ες» και η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος του κεφαλαίου έχουν διαμορφώσει ένα ιδεολογικό πλαίσιο για την νεολαία με βάση το οποίο ο «καριερισμός» και ο «επιβιωτισμός» έχουν γίνει οι πλέον ηγεμονικές τάσεις. Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα μια «λυκειακή» αντιμετώπιση των φοιτητικών χρόνων, αφού η απόκτηση του πτυχίου πρέπει να γίνει όσο πιο γρήγορα γίνεται και με όποιο τρόπο γίνεται. Μια λυκειακή λογική η οποία ευνοεί την αποπολιτικοποίση, την αδιαφορία και τον κυνισμό απέναντι σε κάθε τι συλλογικό και διαπερνά και τις φοιτητικές εκλογές μέσα από την διεξαγωγή τους με όρους  15μελόυς όπου ψηφίζουμε τον φίλο μας τον ΔΑΠιτη, τον ΠΑΣΟΚο ή τον ΚΝίτη ως τέτοιο και μόνο.

Γαλάζιοι σωτήρες σε γκρίζο φόντο

Εδώ εντοπίζεται ο βασικός ρόλος των καθεστωτικών δυνάμεων μέσα στις σχολές και ειδικότερα της  ΔΑΠ, η οποία παρά την πλήρη απουσία της από την σχολή όλη τη χρονιά κατάφερε με μία θεαματική επάνοδο στις φοιτητικές εκλογές να κερδίσει άλλη μία έδρα στο ΔΣ ( 42,73% και 4 στις 9 έδρες) και έτσι μαζί με τον θεσμικό εταίρο της την ΠΑΣΠ( 1 έδρα για μόλις 10 ψήφους!!) να κατακτήσουν μια άτυπη αυτοδυναμία στη σχολή(με ότι αυτό συνεπάγεται...)

Ενώ η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ανέκαθεν στήριζε όλες αυτές τις πολιτικές που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, έρχεται παράλληλα να την εκμεταλλευτεί στήνοντας κυκλώματα εμπορίας σημειώσεων, ασκήσεων και θεμάτων με διάφορα «ανταλλάγματα». Ο ΔΑΠίτης της σχολής σου ως μέλος μιας «υπεύθυνης» δύναμης δεν μπορεί παρά να κάνει τα πάντα για να σε ευχαριστήσει, μένοντας κολλημένος σε ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων (το οποίο όλως τυχαίως είναι το μόνο που δεν ενοχλεί τη ΔΑΠ στο μη-ακόμη-εξευρωπαϊσμένο ελληνικό πανεπιστήμιο), προσπαθώντας πολύ πιο απλά να εξαγοράσει την ψήφο σου, ως αντάλλαγμα για τις δικές του «παροχές». Για να το πούμε πιο απλά, αν η συγκυρία επιτάσσει να πατήσεις επί πτωμάτων προκειμένου να επιβιώσεις στην Ελλάδα της κρίσης, η ΔΑΠ σου εγγυάται ότι θα σε βοηθήσει. Αρκεί φυσικά να μην κάνεις το λάθος και πατήσεις σε καμία Γενική Συνέλευση.

Όταν βέβαια οι «φροντιστές» της ΔΑΠ δεν επαρκούν , υπάρχουν και τα συνεργαζόμενα φροντιστήρια (τύπου «Ματίνα» στους Πολιτικούς Μηχανικούς και Global-Prep στους Μηχανολόγους) τα οποία με μεσάζοντα την ΔΑΠ βρίσκουν πελατεία μέσα στο πανεπιστήμιο και κερδοφορούν εις βάρος μας.

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και την ταξική τοποθέτηση της μεγάλης γαλάζιας παράταξης, η οποία μάλιστα παίζει τον κυρίαρχο ρόλο στην δράση της εντός πανεπιστημίου. Η παράταξη της ΝΔ σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ όλα τα προηγούμενα χρόνια έδωσε μεγάλη μάχη για το μπάσιμο των επιχειρήσεων στις σχολές, για την ‘ίδρυση και την ενίσχυση των κάθε λογής επιχειρηματικών ομάδων μέσα σε αυτό ( στην σχολή μας το φροντιστήριο για start-ups Mindspace) και για την υπονόμευση όλων εκείνων των αγώνων που αντιτίθονταν στις ιδιωτικοποιήσεις και την εκποίηση των κρατικών υποδομών σε ιδιώτες( βλ. υπηρεσίες μέριμνας). Προσπάθεια που συνεχίζει με αμείωτη δραστηριότητα και σήμερα, παρότι η ΝΔ δε βρίσκεται πια στην κυβέρνηση. Δραστηριότητα που περιλαμβάνει σεμινάρια με διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων του κλάδου με τον οποίο σχετίζεται η σχολή, αντίστοιχες ημερίδες που στηρίζονται και από τα Ιδρύματα, «εκπαιδευτικές» εκδρομές σε χώρους εργασίας – κάτεργα, όπως η COSCO, η ΕΛΒΟ, ο ΤΙΤΑΝΑΣ κ.ά.

Παράλληλα όπως διαβάζουμε και στις προτάσεις τους για την παιδεία («παιδεία 2020» του 2011 και «προτάσεις για το αύριο» της ΟΝΝΕΔ για το 2017), βλέπουμε ότι ιεραρχούν ψηλά την επιβολή μέτρων όπως: την ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών μέριμνας(σίτιση , στέγαση) σε ιδιώτες και την μετακύλιση του κόστους στους φοιτητές-οικοτρόφους, την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων , την αποσύνδεση των ιδρυμάτων από την κρατική χρηματοδότηση, την εμπορευματοποίηση της έρευνας, την περεταίρω διασύνδεση των ιδρυμάτων με την αγορά και την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου εν γένει… Δηλαδή ότι λένε και τα νομοσχέδια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης ή πιο συγκεκριμένα για τη σχολή μας ότι λέει η κοσμητεία για τον στρατηγικό σχεδιασμό της σχολής…

Νικητές και χαμένοι (μια πρώτη ματιά)

Συγκριτικά αποτελέσματα εκλογών ΦΣ Μηχανολόγων (2017-2018)

Με μια γρήγορη ματιά στα αποτελέσματα των εκλογών του ΦΣ, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι:

  • Η συμμετοχή είναι ακόμα μικρότερη και από την περσινή(ιστορικό χαμηλό για τον ΦΣ και μάλιστα με διαφορά), η οποία μάλιστα είχε διεξαχθεί και σε δυσμενείς συνθήκες(ακύρωση, αναβολή, αλλαγή τοποθεσίας κλπ)
  • Η ΔΑΠ είναι η «μεγάλη νικήτρια των εκλογών» αφού ενισχύθηκε (κατά βάση από φοιτητές/ριες του 1ου και του 2ου έτους) και μάλιστα χωρίς να έχει όλη τη χρονιά φανερή συνδικαλιστική παρουσία( πέρα από ένα «μάθημα» στο 2ο έτος). Μάλιστα ο συνδυασμός της απόσπασης έδρας από την ΤΥΡΒΗ προς όφελός της και της διατήρησης της έδρας της ΠΑΣΠ διαμόρφωσε μια άτυπη αυτοδυναμία της ΔΑΠ στη σχολή με βάση την οποία θα μπορεί άνετα να βάζει βέτο και να μην περνάνε αποφάσεις για διεξαγωγή γενικής συνέλευσης από το Δ.Σ ή την ψήφιση ψηφισμάτων αλληλεγγύης που προκύπτουν κατά καιρούς. Εν ολίγοις κέρδισε άλλο ένα όργανο στα χέρια της «αντίδρασης» μέσα στη σχολή, το οποίο αν δεν τους σταματήσουμε θα το χρησιμοποιήσουν για να νομιμοποιήσουν οποιαδήποτε αντιδραστική τομή στη σχολή( βλ. στρατηγικός σχεδιασμός, αλλαγή προγράμματος σπουδών κλπ)
  • Τα λευκά/άκυρα ανέβηκαν(σχεδόν διπλασιάστηκαν)
  • Η ΠΚΣ, η οποία συνδικαλιστικά «ξύπνησε» μόλις το τελευταίο δίμηνο ενόψει εκλογών αφού όλο το χειμερινό εξάμηνο είχε πέσει σε «νάρκη» διατηρώντας ασθενική παρουσία στις συνελεύσεις και στους διαδρόμους, κατάφερε να διατηρηθεί στα ίδια επίπεδα.
  • Οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις(σχήματα Α.Π. ΤΥΡΒΗ-ΕΑΑΚ/ΜΑΣΥΝ/ΕΛ.ΕΔΡΑΣΗ) έμειναν σε πολύ χαμηλό επίπεδο σε αντιδιαστολή μάλιστα με την κινηματική τους παρουσία όλη τη χρονιά( επικράτηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ και στις 3 συνελεύσεις που βγήκαν, συνδικαλιστική παρουσία με κείμενα/ανακοινώσεις κλπ, ακτιβισμοί( π.χ κατάληψη στο γραφείο του νέου κοσμήτορα από την ΤΥΡΒΗ , κινητοποίηση στην θερμοδυναμική από το ΜΑΣΥΝ και την ΑΡΕΝ) παρουσία στα «τμήματα» κ.α).

Πως προχωράμε

Αναγνωρίζουμε ότι τόσο στη σχολή μας αλλά και συνολικά στη νεολαία υπάρχει ένα ρεύμα αμφισβήτησης το οποίο εκφράστηκε ,έστω και εμφανώς αποδυναμωμένο, και μέσω των φετινών φοιτητικών εκλογών. Το θέμα είναι πως αυτό το ρεύμα θα μπορέσει να ξανααποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Για να μπορέσουμε να παλέψουμε την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας με όρους νίκης, να υπερβούμε την απογοήτευση και την παθητική αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης, να οργανώσουμε την πάλη της νεολαίας εντός και εκτός πανεπιστημίου μέσα από ένα κίνημα πραγματικά επικίνδυνο για το κεφάλαιο, χρειάζεται συλλογική προσπάθεια. Σε μια περίοδο που οι «από πάνω» προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάθε προσπάθεια αντίστασης στην πολιτική της βαρβαρότητας είναι μάταιη, ότι το φοιτητικό κίνημα είναι «ξεπερασμένο» και τα συνδικαλιστικά του όργανα «διακοσμητικά» εμείς επιλέγουμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα της εποχής και να μιλήσουμε για συνελεύσεις και καταλήψεις, από τα κάτω συντονισμό των αγωνιζόμενων φοιτητών και εργαζομένων, για την οικοδόμηση ενός πολιτικά επικίνδυνου και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος που θα συγκρούεται με τις πολιτικές Κυβερνήσεων-ΕΕ-Κεφαλαίου.

Οι μάχες τις οποίες καλούμαστε να δώσουμε το αμέσως επόμενο διάστημα είναι πολλές, τόσο στο επίπεδο της σχολής μας όσο και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο:

>> Η πάλη ενάντια στην εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης ούτε ξεκινά ούτε τελειώνει στο φετινό ακαδημαϊκό ημερολόγιο. Οι διάσπαρτοι μέσα στη χρονιά γύροι γενικών συνελεύσεων, καταλήψεων (σε σχολές και στο υπουργείο) και διαδηλώσεων ενάντια στον ν.Γαβρόγλου, οι 3 συνελεύσεις που βγάλαμε μέσα στη χρονιά και πήραμε σαν σύλλογος θέση ενάντια στην επιχειρούμενη αντιδραστική αναδιοργάνωση της σχολής, οι δυναμικές μας παρεμβάσεις μέσα στις συνελεύσεις τμήματος(καθηγητών) της σχολής για την υπεράσπιση αυτής της θέσης είναι η βάση πάνω στην οποία πρέπει να χτίσουμε την αντεπίθεση μας το επόμενο διάστημα. Ειδικότερα σε ότι αφορά την ψήφιση του στρατηγικού σχεδιασμού και την πιθανή αλλαγή του προγράμματος σπουδών στη σχολή, θα πρέπει να έχουμε τα άμεσα αντανακλαστικά να τα μπλοκάρουμε με όσο το δυνατόν πιο μαζικούς όρους(ακόμα και μέσα στην εξεταστική ή το καλοκαίρι).

>> Η πάλη για την υπεράσπιση της εργασιακής και επαγγελματικής μας προοπτικής σε σύνδεση και συνεργασία με το ταξικό πρωτοβάθμιο σωματείο του κλάδου μας του ΣΜΤ, που φέτος κατάφερε μαζί με φοιτητικούς συλλόγους να μπλοκάρει την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου του ΤΕΕ.

>>Η γείωση του αντιφασιστικού-αντιρατσιστικού και του αντιπολεμικού κινήματος στη σχολή και στο σύλλογο σε μια κρίσιμη περίοδο που οι σειρήνες του πολέμου στη περιοχή ηχούν όλο και πιο απειλητικά, που οι επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου το κάνουν να οξύνει τις περιφερειακές ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε ανατολική Μεσόγειο και Βαλκάνια και να δίνει χώρο στους φασίστες να εξαπλώσουν το δηλητήριο τους για χάρη της «εθνικής ενότητας», που οι ναζί έχουν ξαναβγεί από τις τρύπες τους και φτάνουν μέχρι και τις σχολές.

>>Η ενίσχυση ενός πολιτικού και πολιτιστικού αντιπροτάγματος μέσα στη σχολή κόντρα στη μιζέρια της εντατικοποίησης, την ενίσχυση των αντιδομών μέσα στη σχολή που κινούνται στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης και της συλλογικότητας ( βλ. αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο, πολιτιστικές ομάδες, ομάδες συλλογικού διαβάσματος και ανταλλαγής σημειώσεων ενόψει εξεταστικής κλπ)

Γιαυτό:

  • Καλούμε κάθε άνθρωπο της σχολής που αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα ενίσχυσης και ανοικοδόμησης του συλλόγου και των διαδικασιών του, αλλά πρώτα και κύρια τον προσανατολισμό του σε μία αγωνιστική- κατεύθυνση, κάθε συμφοιτητή και συμφοιτήτριά μας που αναγνωρίζει ότι αυτή η κατάσταση που ζούμε είναι οριακή και “δεν πάει άλλο” να μην αποδεχτεί την υπάρχουσα κατάσταση αλλά να λάβει θέση μάχης!
  • Καλούμε και τις υπόλοιπες δυνάμεις του συλλόγου με τις οποίες υπάρχει μια κοινή βάση διαλόγου( Επιτροπή Αγώνα Μηχανολόγων, ΜΑΣΥΝ, Ελεύθερη Έδραση-ΑΡΕΝ) να βάλουν και κείνες πλάτη στην προσπάθεια αυτή με συντροφικό διάλογο στα πλαίσια του συλλόγου( γενικές συνελεύσεις κλπ) και στο μέτρο του δυνατού κοινή κινηματική δράση σεβόμενες προφανώς η κάθε πολιτική δύναμη την αυτοτέλειά της άλλης όπου υπάρχει στρατηγικού τύπου διαφωνία. Ας βαδίζουμε χώρια αλλά ας χτυπάμε μαζί!
  • Τονίζουμε σε όσους ελπίζουν να ξεμπερδέψουν εύκολα με τα ΕΑΑΚ και το φοιτητικό κίνημα ότι: Θα είμαστε εδώ για όσο χρειαστεί!
    • Για να χαλάμε τα σχέδια κοσμητόρων-πρυτάνεων-υπουργών-κυβερνήσεων-κεφαλαίου!
    • Για την ανατροπή της «κανονικότητας» της μιζέριας και της εξαθλίωσης!
    • Για την υπεράσπιση των σύγχρονών αναγκών μας!
    • Για τις σπουδές, τη δουλειά και τη ζωή που μας αξίζουν!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΥΡΒΗ σχήμα της ΕΑΑΚ

%d bloggers like this: