Για την παράλογη κατάργηση του μεσημεριανού διαλείμματος

3 Sep

Ακόμα δεν ξεκίνησε η ακαδημαϊκή χρονιά και η κοσμητεία της σχολής αποφάσισε να μας κάνει την πρώτη της «φάρσα». Μόνο ως φάρσα θα μπορούσαμε να εκλάβουμεμε την παράλογη και καταχρηστική απόφαση της σχολής να καταργήσει το μεσημεριανό «μεγάλο διάλειμμα».

Μία απόφαση σαν και αυτή ανακοινώνεται αθόρυβα μέσα από την ανανέωση του ωρολογίου προγράμματος, χωρίς καμία μέριμνα για το μεσημεριανό φαγητό και τη σύνδεση με το ωράριο της λέσχης. Ενώ ταυτόχρονα, υλοποιείται ερήμην των φοιτητών της σχολής, κάτι το οποίο κακώς θεωρείται δεδομένο πλέον για την κοσμητεία.

Η απόφαση αυτή δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Από πέρσι, η κοσμητεία της σχολής είχε δείξει τις προθέσεις της μέσα από την έκθεση του στρατηγικού σχεδιασμού, την οποία οι καθηγητές μας ψήφισαν ως βάση για την σταδιακή αναδιάρθρωση της σχολής. Σε αυτήν, εμπεριέχεται μεταξύ άλλων η επιδίωξη της σχολής να αλλάξει τόσο τον τρόπο διδασκαλίας όσο και την δομή του προγράμματος σπουδών.  Σκέψεις για μείωση των διαλλειμάτων και σύμπτυξη των ωρών διδασκαλίας είχαν εκφραστεί από τότε. Κάποιοι καθηγητές ήδη άρχισαν να εφαρμόζουν πτυχές της αναδιάρθρωσης «πρωτοβουλιακά» (αλλαγές σε επίπεδο φόρτου εργασίας, ανακατανομή ωρών διδασκαλίας κ.α), παρότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να το επιβάλλουν.

Για  τους «από πάνω» ο χρόνος είναι χρήμα

Πως συνδέεται όμως μια φαινομενικά άσχετη αλλαγή με την στρατηγική της σχολής; Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο «Στρατηγικός Σχεδιασμός». Με την εισαγωγή μίας μανατζερίστικης λογικής, η ίδια η διδασκαλία ποσοτικοποιείται και αναλύεται με βάση δείκτες δανεισμένους από τις οικονομικές επιστήμες (αποδοτικότητα, παραγωγικότητα κλπ). Ο χρόνος αποκτά μία άλλη διάσταση ως παρονομαστής του εκάστοτε δείκτη και παίζει έναν σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό των λεγόμενων «πρότυπων πρακτικών διδασκαλίας».  Τα κριτήρια τα οποία εισάγονται για την χάραξη των πρακτικών αυτών δεν είναι άλλα από τα κριτήρια που θέτουν τα περιβόητα rankings και τα πρότυπα αξιολόγησης των αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων. Με λίγα λόγια: το πόσο καλά εναρμονίζεται η εκάστοτε σχολή με τις ανάγκες της αγοράς.

Και τι είναι καλύτερο για το κεφάλαιο από το να έχει υπάκουους και πειθήνιους εργαζόμενους? Αυτό ακριβώς εξυπηρετεί η ιδεολογική διαμόρφωση του φοιτητή στα πρότυπα πειθαρχίας του μελλοντικού εργασιακού του περιβάλλοντος. Έτσι βλέπουμε μία σχολή καθ εικόνα και καθ ομοίωση της βιομηχανίας: Αυστηρό πρόγραμμα, εντατικοί ρυθμοί εργασίας πλαισιωμένοι από διάφορα deadlines και όσο το δυνατόν λιγότερη «χαλαρότητα».

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει με την εντατικοποίηση των σπουδών μας?

Αν η μία όψη αυτής της εντατικοποίησης είναι το άγχος και ο φόβος, η άλλη όψη είναι σίγουρα η απομόνωση, η εσωτερίκευση και ο ατομικός δρόμος.

Όταν η καθημερινότητά σου στη σχολή γίνεται μόνο η διάλεξη, τα εργαστήρια και οι εξετάσεις επόμενο είναι να αποξενώνεσαι από τους συναδέλφους σου. Ο καριερισμός των προνομιούχων σε συνδυασμό με την όλο και πιο επιτακτική της κοινωνικής πλειοψηφίας ανάγκη για επιβίωση εδραιώνουν όλο και περισσότερο μια ιδεολογική κυριαρχία απομόνωσης και ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών. Όσο πιο   απομονωμένοι νιώθουμε, τόσο πιο δύσκολο είναι να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε συλλογικά τα δικαιώματά μας. Τόσο πιο αδύναμοι γινόμαστε απέναντι στην ασυδοσία όσων προσπαθούν να μας επιβάλουν, ακριβώς επειδή η δύναμή μας είναι η συλλογικότητα και η οργάνωση!

Για εμάς ο ελεύθερος χρόνος είναι ανάγκη και δικαίωμα!

Για εμάς ο χώρος της σχολής δεν είναι μόνο οι 4 τοίχοι και τα εντατικά προγράμματα των ακαδημαϊκών υποχρεώσεων αλλά και ένας χώρος κοινωνικός. Είναι χώρος κοινωνικοποίησης με τους αυριανούς μας συναδέλφους. Ένας χώρος προβληματισμού, συζητήσεων, ζυμώσεων και πολιτικοποίησης. Ένας χώρος εξερεύνησης και διεύρυνσης των οριζόντων μας αλλά και ένα ακόμα πεδίο δημιουργικής ανάπτυξης των ενδιαφερόντων του νέου ανθρώπου.

Καταλαβαίνουμε ότι και με αυτό τον τρόπο  προσπαθούν να μας καθυποτάξουν στην «κανονικότητά» τους. Σε μία «κανονικότητα» που θέλει την πληττόμενη πλειοψηφία της γενιάς μας να ζει με σκυφτό το κεφάλι. Να βλέπει στην θέση του μέλλοντός  τον τοίχο της ανεργίας, της επισφαλούς εργασίας ή της μετανάστευσης. Να επιβιώνει με ψίχουλα και να νιώθει και από πάνω την πίεση να πει  ευχαριστώ. Να θυσιάζει την δημιουργικότητά της στον βωμό της δικής τους κερδοφορίας. Να υπομένει όλα τα παραπάνω ανήμπορη να ορθώσει το ανάστημά της…

Απέναντι σε αυτή την «κανονικότητα» στέκονται οι συλλογικοί μας αγώνες! Η οργάνωσή μας στη βάση και η δυναμική που μπορεί να αναπτύξει ένα φοιτητικό κίνημα μαχητικό και αδιάλλακτο!   Γι αυτό και θέλουν να ξεμπερδέψουν με κάθε τρόπο με το «ενοχλητικό» φοιτητικό κίνημα.  Δεν χώνεψαν ποτέ ότι ο «ναός της γνώσης» τους και το «εργαστήρι» του μελλοντικού εργατικού τους δυναμικού είναι ταυτόχρονα και ένα κέντρο αγώνα… Αλλά δεν θα τους κάνουμε το χατίρι!

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ!

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΖΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ!

 

  • Απαιτούμε την άμεση αλλαγή του ωρολογίου προγράμματος και την επαναφορά του μεγάλου διαλλείματος την ώρα του μεσημεριανού φαγητού.
  • Όχι στην περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών μας. Καμία σκέψη για μείωση των διαλλειμάτων!
  • Να καταργηθούν οι αντιδραστικοί νόμοι της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Διαμαντοπούλου, Γαβρόγλου) και το αντίστοιχο μνημονιακό πλαίσιο.

 

Αριστερή Πρωτοβουλία Τύρβη ΕΑΑΚ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: