Mindspace, Startup κι Επιχειρηματικότητα: Ότι Λάμπει Είναι Χρυσός;

10 Dec

 

Μία από τις χειρότερες συνέπειες της οικονομικής κρίσης και των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζονται εδώ και 5 χρόνια, είναι η εκτίναξη της ανεργίας κι ιδιαίτερα στους νέους. Η νεολαία βλέπει τα ποσοστά ανεργίας να φτάνουν μέχρι το 60% ενώ η όποια εργασιακή προοπτική παρουσιάζεται συνοδεύεται με μισθούς πείνας, ανασφάλεια ακόμη κι “επωφελούμενη” ή τσάμπα εργασία.

Μία τέτοια πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το πανεπιστήμιο και τον τρόπο που η νεολαία σπουδάζει σε αυτό. Μία σημαντική διάσταση αυτής της αλλαγής, αποτελεί η ενίσχυση της λογικής του ατομισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού μέσα στο πανεπιστήμιο με ταυτόχρονη υποβάθμιση των συλλογικών διαδικασιών και διεκδικήσεων μέσω των φοιτητικών μας συλλόγων. Πως δηλαδή, ο καθένας από εμάς, θα αντιλαμβάνεται τον συνάδελφό του ως εν δυνάμει ανταγωνιστή στην ομολογουμένως βάρβαρη αγορά εργασίας κι ως εκ τούτου θα πρέπει να πατήσει στο “πτώμα” του για να ανεληχθεί ο ίδιος, βρίσκοντας μια θέση στον ήλιο του 60% ανεργίας. Αυτό φαίνεται κι από το συνεχές κυνήγι πιστοποιήσεων, γνώσεων, συστατικών επιστολών και δεξιοτήτων στο οποίο καταφεύγουν όλο και περισσότεροι φοιτητές για να φτιάξουν έναν φάκελο προσόντων που θα τους εξασφαλίσει την όποια θέση εργασίας.

Αυτή η λογική προωθείται εκτός των άλλων κι από την ίδια την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που κατακερματίζει γνωστικά αντικείμενα, διασπά πτυχία και στερεί κοινά επαγγελματικά/εργασιακά δικαιώματα που εξασφαλίζουν τα πτυχία μας όπως επιχειρείται και σε σειρά σχολών εντός του Πολυτεχνείου τον τελευταίο χρόνο.

 

Σε αυτή ακριβώς τη βάση έρχεται το mindspace και άλλες επιχειρηματικές ομάδες να μας πείσουν ότι το μέλλον μας είναι να γίνουμε όλοι επιχειρηματίες, που με τις ιδέες μας και την βοήθειά τους θα γίνουμε οι νέοι Bill Gates, Zuckenberg κτλ. Είναι πολλές φορές οι ίδιοι που μέσα από δήθεν “ανεξάρτητα” πλαίσια με την στήριξη των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ υπονομεύουν αγώνες του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην υποβάθμιση των σπουδών μας ή ακόμα κι απεργίες όπως αυτή των διοικητικών. Απαξιώνουν τις συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές και μαχητικές διαδικασίες των συλλόγων βγάζοντας τες “άχρηστες” κι “ανούσιες”.

 

Τι ΔΕΝ μας λένε όμως όλοι αυτοί;

 

  1. Ότι σύμφωνα με το Forbes, γίνεται η παραδοχή ότι 90% των startup αποτυγχάνουν. Ότι σύμφωνα με μελέτη του Harvard, το 75% των startup αποτυγχάνουν ενώ το 90% των συνολικών προιόντων που παράγουν επίσης αποτυγχάνουν. Ότι το 25% πτωχεύει τον 1ο χρόνο, από όσες μένουν το 36% πτωχεύει τον 2ο, το 44% τον 3ο και το 50% τον 4ο χρόνο. Ότι μόνο το 18% επιτυγχάνει στην πρώτη προσπάθεια σύστασης μίας startup, ενώ από όσους αποτυγχάνουν μόνο το 20% καταφέρνει να επιτύχει σε επόμενη προσπάθεια σύστασης startup εταιρίας.
  2. Ότι τα venture capitals κι οι angel investors δεν είναι η μητέρες τερέζες του 21ου αιώνα. Αντίθετα είναι επενδυτές που βασίζουν στα κέρδη τους στο υψηλό ρίσκο που παίρνουν χρηματοδοτώντας μικρές startup εταιρίες. Διαχέουν ένα μεγάλο κεφάλαιο σε πολλές μικρές εταιρίες με την προοπτική οι ελάχιστες από αυτές που θα καταφέρουν να επιβιώσουν να αποδώσουν και τεράστια κέρδη.

Η χρηματοδότηση προς τις starup εκτός ότι περνάει από κόσκινο μέχρι να φτάσει σε αυτές, ουσιαστικά αγοράζει ποσοστό της startup ή της ευρεσιτεχνίας. Με αυτόν τον τρόπο η πλειοψηφία των ιδρυτών όσων startup επιβιώνουν, καταλήγουν υπάλληλοι στην ίδια τους την εταιρία -και χωρίς μόνιμη σχέση εργασίας- που βρίσκεται στα χέρια των “μεγαλόψυχων” χρηματοδοτών της.

  1. Ότι οι ανάγκες της αγοράς δεν βασίζονται σε λογικά κριτήρια αλλά εντελώς ευκαιριακά με βάση το κέρδος. Ανάγκες οι οποίες καθορίζονται είτε τυχαία είτε από τις ανάγκες των μεγάλων μονοπωλίων. Έτσι, μία πολύ χρήσιμη για την ανθρωπότητα ιδέα μπορεί να μείνει στο “ράφι” γιατί δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα κέρδη, την ίδια στιγμή που μία εφαρμογή για smartphone μπορεί να αποδώσει μεγαλύτερα κέρδη σε σχέση με το κόστος της.
  2. Ότι όλο αυτό το πανηγύρι από το οποίο μόνοι κερδισμένοι βγαίνουν οι επενδυτές, βασίζεται στην τσάμπα εργασία φοιτητών ή και αποφοίτων που την βαφτίζουν “εθελοντισμό”. Με μόνο αντάλλαγμα μία ακόμα παράγραφο στο βιογραφικό τους, μήπως έτσι εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας.

 

Με λίγα λόγια, η επιχειρηματικότητα αποτελεί την συμπλήρωση της λογικής του επιβιωτισμού με λίγη  φαιά λάμψη από το παλιό καλό “αμερικάνικο όνειρο”. Το συμπλήρωμα σε μία λογική που προσπαθεί να μας πείσει ότι την στιγμή που η ανεργία στους νέους είναι στο 60%, εμείς όχι απλά θα βρούμε δουλειά με αξιοπρέπεια αλλά θα γίνουμε και φραγκάτοι επιχειρηματίες! Κι όλα αυτά αρκεί να δουλεύουμε με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα, να σκύβουμε το κεφάλι και να γλείφουμε σήμερα τους καθηγητές μας, αύριο τους επενδυτές και τα αφεντικά μας γιατί… “αυτός που αξίζει ανταμείβεται”.

 

Η πραγματικότητα όμως, είναι εντελώς διαφορετική και δείχνει ακριβώς ότι ακόμα κι ο πιο “άξιος” το δίκιο του το βρίσκει όταν αγωνίζεται συλλογικά με όλους τους υπόλοιπους για τις ανάγκες και τα δικαιώματά του. Γιατί:

 

  • Όταν ο ν.Διαμαντοπούλου έκοβε τα συγγράμματα το 2011, οι φοιτητικοί σύλλογοι του ΕΜΠ μέσα από τις συνελεύσεις τους διεκδίκησαν και πέτυχαν την αγορά και την δωρεάν διανομή τους στους φοιτητές.
  • Όταν οι κυβερνήσεις και το υπουργείο διαλύουν το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο μόνο οι μαχητικοί, μαζικοί αγώνες του φοιτητικού κινήματος τους έχουν σταματήσει.
  • Όταν στο Ρέθυμνο κόπηκε η δωρεάν σίτιση στους φοιτητές, ήταν οι καταλήψεις κι οι μαζικές κινητοποιήσεις των φοιτητών και των συλλόγων τους που εξασφάλισαν την δωρεάν σίτιση όλων των φοιτητών χωρίς περιορισμούς και ταυτόχρονα την μείωση του κόστους των εισιτηρίων των ΜΜΜ.
  • Όταν οι συνάδελφοι μας μηχανικοί απολύονταν πέρσυ από την Migato, την ΑΚΤΕΟΝ κ.α. εταιρίες ήταν οι μαζικές κινητοποιήσεις του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών και των φοιτητικών συλλόγων που πέτυχαν την δικαίωσή τους.

 

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Πρυτανεία του ΕΜΠ παραχώρησε αίθουσα της σχολή μας για να αναπτυχθεί και να προχωρήσει αυτή η πρωτοβουλία. Για εμάς δεν είναι σύμπτωση αλλά συγκεκριμένη κατεύθυνση, η επιχειρηματικότητα και η έρευνα μέσα στο ΕΜΠ να έρθουν να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι κομμένοι προϋπολογισμοί και οι όλο αυξανόμενες ελλείψεις

 

Κόντρα στο αδιέξοδο του ατομικού δρόμου, αγωνιζόμαστε συλλογικά μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους και τις γενικές συνελεύσεις για τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας σε παιδεία κι εργασία!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: