ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ 12/11/2009

12 Nov

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου συμπίπτει χρονικά με την περίοδο που ο κόσμος διέρχεται από μία παγκόσμια οικονομική κρίση, με πρωτόγνωρες και άνευ προηγουμένου συνέπειες για το οικονομικοπολιτικό σύστημα. Το κεφάλαιο μπροστά στην κρίση του επέλεξε το δρόμο της εναλλαγής διαχειριστή. Ενός διαχειριστή με αριστερό προσωπείο που θα είναι υπεύθυνος να σταθεροποιήσει το πολιτικό σύστημα. Ξεπερνώντας έτσι και την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που οξύνθηκε κυρίως μετά από την εξέγερση του Δεκέμβρη και από το τσάκισμα των λαικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και υπό το φόβο μάλιστα νέων κοινωνικών εκρήξεων. Το Δεκέμβρη που μας  πέρασε, στο προσκήνιο ήρθαν για πρώτη φορά όλα τα κοινωνικά στρώματα που απαρτίζουν τη θιγόμενη πλειοψηφία, στην οποία καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να προσφέρει θετικό όραμα. Η ένταση της επίθεσης του αστικού κράτους υπό τις επιταγές της Ε.Ε. εντάθηκε και τα μέτωπα που ανοίγονται διαμορφώνονται ως εξής  :

Στην εκπαίδευση: Η αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση δεν έρχεται προφανώς να φέρει περίοδο νηνεμίας και ανακωχής στο μέτωπο της εκπαίδευσης. Το ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει, στο δρόμο που έστρωσε η Νέα Δημοκρατία, να προωθήσει και να εμβαθύνει στις αντιδραστικές προγραμματικές του θέσεις, με προμετωπίδα την Αξιολόγηση, τα Ιδιωτικά και τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θα προχωρήσει στην επανασύσταση του ΕΣΥΠ και στην προκήρυξη του νέου στημένου διαλόγου. Ήδη αναζητάει μέσω της ανασύστασης της ΕΦΕΕ τον επίσημο συνομιλητή από πλευράς φοιτητικού κινήματος.

Η παραχώρηση των 33 αδειών λειτουργίας σε ΚΕΣ – παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων 4 μόλις μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές, αποτέλεσε την τελευταία πράξη της προηγούμενης κυβέρνησης που έδωσε γη και ύδωρ στους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης. Το «πάγωμα» και η επανεξέταση των αδειών από τη Διαμαντοπούλου ανοίγει το δρόμο για ένα νέο νόμο, δήθεν πιο σκληρό και «αξιοκρατικό» που θα λειτουργήσει παράλληλα με μία «δημόσια αρχή πιστοποίησης και ελέγχου των κολεγίων». Διαχρονικά συμφωνεί με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και θα επιδιώξει να ενσωματώσει την κοινοτική οδηγία, η οποία κατεδαφίζει επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Αναγνωρίζεται και παγιώνεται η ιδιωτική εκπαίδευση, δώρο στην οποία αποτέλεσε η βάση του 10, που θα πιέσει τα δημόσια ιδρύματα να λειτουργήσουν με ανάλογο τρόπο. Παράλληλα, προωθείται η εφαρμογή της Αξιολόγησης η διαδικασία περιφρούρησης και εμβάθυνσης  της αναδιάρθρωσης. Αξιολόγηση για το κατά πόσο εφαρμόζεται ο νέος νόμος πλαίσιο, οι πιστωτικές μονάδες και ο ατομικός φάκελος προσόντων, για το βαθμό ευθυγράμμισης με τη Μπολόνια και τον ΚΕΧΑΕ, για το κατά πόσο υπάρχει «εύρυθμη» λειτουργία. Σχολές και πτυχία διαφόρων ταχυτήτων αλλά και χρηματοδότησης προβλέπει η αξιολόγηση, είτε με είτε χωρίς «ακαδημαϊκά» κριτήρια. Το νέο αυτό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την ανώτατη εκπαίδευση απαιτεί μια συνολική πολιτική επιθετική απάντηση από το φοιτητικό κίνημα η οποία θα αποκρυσταλλώνεται και γύρο από την πάλη για ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση.  Ανοιχτό παραμένει και το μέτωπο του νέου νόμου – πλαίσιο. Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στο εξεταστικό με τα «7 σημεία» που έθεσε ο Μπαμπινιώτης σκιαγραφούν μία διαφορετική κατάσταση συνολικά για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, για την ένταση των ταξικών φραγμών, για την περαιτέρω παγίωση και αναβάθμιση του ρόλου της παραπαιδείας αλλά και για την εντατικοποίηση του σύγχρονου σχολείου.

Στην εργασία: Η επίθεση στην εργασία, η οποία ξεδιπλώνεται από το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκφραστές, εντείνεται στο έδαφος της κρίσης, για την ανάσχεση της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους και την αύξηση της κερδοφορίας. Δόγμα τους, η κοινωνικοποίηση των ζημιών και η ιδιωτικοποίηση των κερδών. Βασικός πυλώνας είναι οι μαζικές απολύσεις και η παγίωση της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων  με μειώσεις μισθών, ελαστικοποίηση του ωραρίου. Πλάι σε αυτά και το χτύπημα στο ασφαλιστικό με μείωση των συντάξεων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και των εργατικών εισφορών και η στερέωση των ιδιωτικοποιήσεων. Μέτρα αναγκαία για το κεφάλαιο, αφού τα αλλεπάλληλα «πακέτα σωτηρίας» (μαζί και τα 28 δις της ελληνικής κυβέρνησης στις τράπεζες) δε μπόρεσαν να αναστρέψουν την κατάσταση. Στην πρώτη γραμμή της επίθεσης έρχεται το ζήτημα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στα οποία εργάζεται πλέον μαζικά η νεολαία, με αιχμή τα προγράμματα stage, που δεν καταργούνται αλλά μεταφέρονται στο ιδιωτικό τομέα. Χαρίζεται φθηνή εργατική δύναμη στους εργοδότες ενώ χρησιμοποιείται σαν μέσο τρομοκράτησης και εκβιασμού απέναντι στους εργαζόμενους με σταθερή εργασία.

Στα δημοκρατικά δικαιώματα: Όρος και προϋπόθεση για την επιβολή και εμπέδωση όλων αυτών των αλλαγών αποτελεί το τσάκισμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών. Κεντρικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια αποτελεί η περιστολή – κατάργηση του ασύλου, ως εκείνης της λαϊκής κατάκτησης που διαχρονικά πυροδοτεί, αναπτύσσει και προστατεύει τους αγώνες του φοιτητικού, του εργατικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος. Δίνει χώρο στην αμφισβήτηση και την αντίθεση με τις αντιλαϊκές πολιτικές, όπως έγινε και το Δεκέμβρη. Σε αντίθεση με το νέο νόμο πλαίσιο που ορίζει το άσυλο για την εκπαίδευση και την έρευνα, κατοχυρώνει τις συλλογικές διαδικασίες του κινήματος, τις Γενικές Συνελεύσεις και τις μορφές πάλης, αποτελεί τελικά το πολιτικό νεύρο των αγώνων. Σήμερα, το ζήτημα της υπεράσπισης και της επανακατοχύρωσης του ασύλου είναι πέρα για πέρα αναγκαίο, ειδικά με τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που αναδεικνύεται ως πρωτεργάτης στα κατασταλτικά μέτρα(βλ. αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια, δολοφονία μεταναστών). Αναδεικνύεται πιο επιτακτική από ποτέ η συνολική υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών μέσα από το κίνημα.

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία,

εμπρός για τις γενιάς μας τα Πολυτεχνεία

Είναι τώρα που πρέπει το φοιτητικό κίνημα να βγεί μπροστά και να ενωθεί με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας σε ένα κοινό μέτωπο αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης – ΝΔ – ΕΕ. Είναι τώρα που πρνα μπολιάσουμε το  περιεχόμενο του κινήματος με τα συνθήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, για  «ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ, ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ» που δεν έχουν δικαιωθεί στην ολότητά τους. Είναι αυτά τα συνθήματα που συνδέουν τις φωνές των εξεγερμένων φοιτητών του Πολυτεχνείου με τις δικές μας φωνές.

για ψωμί, με την πάλη για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινες συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση, ενάντια στην πολιτική που προωθεί η κυβέρνηση με στόχο την πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ενάντια στις μαζικές απολύσεις από χώρους δουλειάς, στην αύξηση της ανεργίας, στην καταστρατήγηση του 8ώρου και του 5μέρου, ενάντια στα αυξανόμενα εργατικά ατυχήματα.

για παιδεία, με το δικό μας αγώνα για ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δημόσια και δωρεάν για όλους χωρίς ταξικούς ή άλλους φραγμούς, ενάντια στην απαξίωση των πτυχίων μας και στην διάσπαση και διάλυση των εργασιακών μας δικαιωμάτων που αυτά εξασφαλίζουν, ενάντια στην Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που προωθεί κυβέρνηση και ΥΠΕΠΘ υποτάσσοντας έτσι την τριτοβάθμια εκπαίδευση στις επιταγές τις ΕΕ και της Μπολόνια με σκοπό την μετατροπή των πτυχιούχων σε ευέλικτους και επανακαταρτιζόμενους αυριανούς εργαζόμενους, ενάντια στην εξειδίκευση, τη Δια Βίου Εκπαίδευση- Κατάρτιση και τα ΙΔΒΕ, την εντατικοποίηση των σπουδών, τις πιστωτικές μονάδες, το συμπλήρωνα πτυχίου, το Διεθνές Ελληνικό Πανεπιστήμιο, τα ΚΕΣ, μέτρα που προωθούν τις χρόνιες επιθυμίες της Κυβέρνησης-ΕΕ- Κεφαλαίου για την υποταγή της γνώσης στους κανόνες και τις επιταγές της αγοράς.

για ελευθερία και δημοκρατία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η Ε.Ε. είναι ταγμένες στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», το νέο δόγμα διατήρησης της ειρήνης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της κάθε χώρας. Δεν διστάζουν να καταργούν βασικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα στο βωμό της «κοινωνικής συναίνεσης» ,της ειρήνης μεταξύ απεργών και κυβέρνησης γιατί «η εθνική οικονομία δεν αντέχει το αίτημα των 1400 ευρώ», της ειρήνης μεταξύ φοιτητών και υπουργείου γιατί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είναι θεμέλιο της νέας αγοράς εργασίας. Είναι τέτοια η επίθεση στις ανάγκες μας που κάθε πόλος αντίστασης (οικονομικής ή πολιτικής) θα πρέπει να καταστέλλεται και εν τέλει ο «εσωτερικός εχθρός» να πάψει να είναι απειλή. Παλεύουμε ενάντια στην αυταρχικότητας του κράτους και των μηχανισμών του, που απέναντι στις διεκδικήσεις των εργαζομένων-νεολαίας παρατάσσει τα ΜΑΤ και τον τρομονόμο, ποτίζει τις φωνές των διαδηλωτών με δακρυγόνα και χημικά και χαρακτηρίζει τα κινήματα εν δυνάμει τρομοκρατικά. Ενάντια στην περιστολή και την καταστολή των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ενάντια στην απαγόρευση των διαδηλώσεων, ενάντια στις κάμερες- χαφιέδες που παρακολουθούν κάθε πτυχή της ζωής μας ενάντια στην ποινικοποίηση του συνδικαλισμού και της συλλογικής ευθύνης.

Η πάλη απέναντι στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό βρίσκει σήμερα το νόημά της στην αλληλεγγύη μας στον ιρακινό, στον αφγανικό και στον παλαιστινιακό λαό που δοκιμάζονται  και ζούνε υπό κατοχή των στρατών των ιμπεριαλιστών, αλλά και όλους τους λαούς που αγωνίζονται για να μπορούν να ορίζουν οι ίδιοι την μοίρα τους. Είναι ο αγώνας που παλεύει να σταματήσει τη λαίλαπα του «10ετούς πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και να φέρει ξανά τα δικαιώματα των λαών και των εργαζομένων στο προσκήνιο.

Για ακόμη μία φορά κόμματα και ΜΜΕ θα προσπαθήσουν να διαστρεβλώσουν το ιστορικό του μήνυμα αλλά και να μας πείσουν ότι το Πολυτεχνείο είναι μια εθνική επέτειος (κάτι σαν γιορτή) αποστειρώνοντας την εξέγερση από οποιοδήποτε ανατρεπτικό μήνυμα, ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι η φυσική συνέπειά του, ότι η εξέγερση των φοιτητών εκφράστηκε από τα καθεστωτικά κόμματα, από τις καθεστωτικές παρατάξεις και οργανώσεις, από τις συμβιβασμένες συνομοσπονδίες και συνδικάτα. Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν πως ο αγώνας του Πολυτεχνείου ήταν «στιγμή και πέρασε», πως τώρα δεν υπάρχει ανάγκη για εργατικές, φοιτητικές, λαϊκές διεκδικήσεις και πως αυτοί που το ’73 διαδήλωσαν στο δρόμο, κάναν καταλήψεις, χτυπήθηκαν με την αστυνομία, το στρατό, την ΕΑΤ-ΕΣΑ, σήμερα είτε υποτάχτηκαν κερδίζοντας μια θέση, συνοδευόμενη κι από μια καρέκλα, βαφτίζοντας εχθρούς αυτούς που τώρα διεκδικούν κι αγωνίζονται, είτε ακολούθησαν το δρόμο της αποξένωσης από το λαϊκό, κοινωνικό και διεκδικητικό κίνημα, συμμετέχοντας σε οργανώσεις ατομικής βίας. Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν πως ο Νοέμβρης ήταν μάταιος και πως μόνο οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο μπορούν να έχουν λόγο στην ζωή μας. Απέναντι σε αυτούς, εμείς οφείλουμε να διαφυλάξουμε το πραγματικό νόημα του Πολυτεχνείου αποτρέποντας κάθε προσπάθεια και κάθε ενέργεια διαστρέβλωσής του.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν, μόνο, μία φοιτητική εξέγερση που διεκδικούσε απλά την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών και το τέλος της δικτατορίας. Αντιθέτως ήταν μια λαϊκή εξέγερση που ζητούσε μια άλλη εκπαίδευση, συνθήκες ζωής που ταιριάζουν σε ελεύθερους ανθρώπους, συνδέοντας τα παραπάνω με τη δημιουργία μιας διαφορετικής κοινωνίας. Στη μικρή αυτή χώρα με την πλούσια επαναστατική ιστορία, ο Νοέμβρης είναι μια στιγμή της ταξικής πάλης μέσα στον ιστορικό χρόνο. Όπως και τότε δεν ήταν υπόθεση των φοιτητών, αλλά και των εργαζομένων. Γι’ αυτό καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία των εργαζόμενων μαζί με τους φοιτητικούς συλλόγους να διοργανώσουν από κοινού τον τριήμερο εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, προσδίδοντάς του το πραγματικό νόημά του και καθιστώντας το ένα ζωντανό  πολιτικό χώρο κι όχι ένα αποστειρωμένο χώρο κομματικών παρελάσεων. Καλούμε φοιτητές και εργαζόμενους να παλέψουν μαζί για τις κοινές διεκδικήσεις τους, για ένα καλύτερο αύριο.

Δε θέλουμε σα σύλλογος να αρκεστούμε σε μια κατάθεση στεφανιών μαζί με γραβατομένους επισήμους. Θέλουμε να βλέπουμε τη συνέχεια των νεολαϊστικων και εργατικών αγώνων που περνά από την ΕΑΜική Επανάσταση, τα κινήματα της δεκαετίας του ’60 (Λαμπράκης, Πέτρουλας κτλ) και το Πολυτεχνείο, φτάνοντας στα μικρά Πολυτεχνεία του σήμερα, των αγώνων  του ’90-’91 ενάντια στους νόμους Κοντογιαννόπουλου, όπου βάφτηκαν με το αίμα του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα, των μαζικών εργατικών αγώνων ενάντια στο ασφαλιστικό, του μεγαλειώδους αντιπολεμικού- αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Εμπνεόμαστε από τις επαναστάσεις και τα κινήματα του εικοστού αιώνα, από τον κόκκινο Οκτώβρη και την Κούβα, μέχρι το Νεπάλ, τους Ζαπατίστας και τα κινήματα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

Απέναντι σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Κυβέρνηση-Κεφάλαιο πρέπει να στείλουμε το μήνυμα του Νοέμβρη, το μήνυμα των μαζικών αγώνων και των εξεγέρσεων. Παλεύουμε για τα Πολυτεχνεία της δικιάς μας εποχής.

Απαιτούμε:

  • Κατάργηση των ΚΕΣ
  • Καμία ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05. Να μην αποδοθούν επαγγελματικά δικαιώματα στα ΚΕΣ
  • Ανατροπή εδώ και τώρα του νέου νόμου πλαίσιο
  • Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και του συντάγματος.
  • Όχι στη λίστα συγγραμμάτων και τον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας.
  • Απόσυρση των νόμων για Αξιολόγηση, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ.
  • Καμία σκέψη για δύο κύκλους σπουδών, για bachelor και master και την εισαγωγή πιστωτικών μονάδων (credits)
  • Ενιαίος μεταπτυχιακός κύκλος για την απόκτηση διδακτορικού, χωρίς εξεταστικούς και οικονομικούς φραγμούς.
  • Όχι στο νέο νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα.
  • Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
  • Να μην εφαρμοστούν οι αποφάσεις Μπολώνια, Πράγα, Βερολίνο, Λονδίνο. Να γινεί η Ελλάδα ο σπασμένος κρίκος του Κοινού Ευρωπαικού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης.
  • Καμία επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες.
  • Κατάργηση των εξετάσεων για απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος στο ΤΕΕ.
  • Καμια σκέψη για αλλάγη του προγράμματος σπουδών.
  • Κατάργηση του ν.3518/06 για το ασφαλιστικό των μηχανικών.
  • Όχι στην ενοποίηση των ταμείων μηχανικών, δικηγόρων και γιατρών.
  • Ανατροπή του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Κατάργηση των νόμων Ρέππα και Σιούφα.
  • Κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
  • Καμία εμπλοκή-συμμετοχή της Ελλάδας στους πολέμους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Έξω η Ελλάδα από ΝΑΤΟ-ΕΕ. Να κλείσουν οι βάσεις. Ούτε ένα ευρώ για τους πολέμους της νέας τάξης .

Διεκδικούμε:

-Ενιαία δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους.

-Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Όχι σε ειδικεύσεις, διασπάσεις, κατατμήσεις.

-Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.

Άμεση και χωρίς περιστροφές δέσμευση της διοίκησης για καθιέρωση πτυχιακών εξεταστικών στο τμήμα μας.

-Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.

-Μόνιμή και σταθερή δουλεία για όλους.

-Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Γενναία αύξηση των συντάξεων και των μισθών. Γενναία μείωση της εργατικής εισφοράς για την ασφάλιση.

-Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Κατάργηση των τρομονόμων. Όχι στις κάμερες ασφαλείας και παρακολούθησης της δημόσιας ζωής.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

Συμμετοχή του Συλλόγου στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου και στην παλλαϊκή- αντιιμπεριαλιστική πορεία στις 17/11 προς την Αμερικανική Πρεσβεία. Ο εορτασμός στα χέρια των Γενικών Συνελεύσεων των φοιτητών και των πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων.

-Έξω από το Πολυτεχνείο όποιος προσπαθήσει να καπηλευτεί ή να διαστρεβλώσει το νόημά του.

-Νέα Γενική Συνέλευση

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: