Διαδήλωση την Πέμπτη 9 Απρίλη για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα

7 Apr

Συγκέντρωση-διαδήλωση της Πέμπτης 9 Απρίλη ενάντια στα νέα κατασταλτικά μέτρα της κυβέρνησης

poreia1

Ελεύθερη αγορά …Ανελεύθερος λαός

« Η αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων μας απαιτεί από την κεντρική κυβέρνηση να αφαιρέσει δικαιώματα από το λαό, όχι να του σώσει περισσότερα […]. Μόνο μια γενικευμένη κρίση στο σύστημα θα δώσει σε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αρκετή εξουσία, ώστε να μπορέσει να λάβει τις ορθές αποφάσεις

Τόμας Φρίντμαν (σύμβουλος Δημοκρατικών)

Η παραπάνω δήλωση δεν αποτελεί απλώς μια εκκεντρική άποψη ενός πολιτικού στελέχους, αλλά συμπυκνώνει τη βασική λογική της κυρίαρχης πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, η εκθετική αύξηση του πληθυσμού των φυλακών, οι αλλεπάλληλοι «τρομονόμοι» και η γιγάντωση της παρακολούθησης, καθώς επίσης και η σταδιακή κατάργηση κάθε διάκρισης μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού εχθρού αποτελούν μερικές εκφάνσεις του αυταρχικού συστήματος. Παρ’ όλο που η ένταση αυτών των φαινομένων έχει αυξηθεί το τελευταίο διάστημα (ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου και την εξέγερση στα προάστια του Παρισιού), η αντιδραστική μετάλλαξη του συστήματος δεν αποτελεί κάποια εκτροπή ή μια προσωρινή κατάσταση. Αντίθετα, αιτία γι’ αυτή τη νέα σιδερόφραχτη «δημοκρατία» είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις του «απασχολήσιμου», «εκπαιδεύσιμου», «ασφαλίσιμου» και φτωχού που απαιτούν αναβαθμισμένη κρατική βία για την επιβολή τους. Γι’ αυτό το λόγο το αυταρχικό κατασταλτικό πλέγμα αποτελεί οργανικό στοιχείο της πολιτικής κυβερνήσεων – ΕΕ- κεφαλαίου ενάντια στα δικαιώματα της νεολαίας και των εργαζομένων.


– Ευρωμονόδρομος;


Η ΕΕ αποτελεί τον εμπνευστή – στρατηγό στη νέα εκστρατεία του κεφαλαίου ενάντια στα νεολαιίστικα και εργατικά δικαιώματα συνολικά αλλά και στο ζήτημα της περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών συγκεκριμένα. Σε νομοθετικό επίπεδο έβαλε τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας πυραμίδας αποφάσεων και νόμων που βάζουν ταφόπλακα σε οποιαδήποτε δημοκρατική ελευθερία έχει ο λαός. Κορυφή της πυραμίδας αποτελεί ο ν. 2928/2001, γνωστός και ως τρομονόμος , ο οποίος καθιστά (όχι τυχαία) ασαφή τον τρόπο με τον οποίο τυποποιείται το αδίκημα της «εγκληματικής οργάνωσης», αφήνοντας περιθώρια για στοχοποίηση – ποινικοποίηση (μάλιστα σε βαθμό κακουργήματος) οργανωμένων πολιτικών κινήσεων που έχουν ανατρεπτικό χαρακτήρα. Γίνεται ξεκάθαρη η προσπάθεια για αλλαγή – αλλοίωση της έννοιας της τρομοκρατίας με προφανή στόχο να ανατραπούν και κατασταλούν οι κοινωνικοί αγώνες ειδικά όταν έχουν ριζοσπαστικές τάσεις. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο ν. 3521/2004 σύμφωνα με τον οποίο ενέργειες που συνηθίζονται από διαδηλωτές, όπως για παράδειγμα το κλείσιμο δρόμων και οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, ενδέχεται να χαρακτηριστούν τρομοκρατικά αδικήματα. Τους παραπάνω νόμους συμπληρώνουν το σύμφωνο μετανάστευσης, σύμφωνα με το οποίο δεν αναγνωρίζεται κανένα πολιτικό δικαίωμα στους μετανάστες εκτός από το δικαίωμα να δουλεύουν σαν σκλάβοι, αλλά και το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Και αν η ρευστή έννοια της τρομοκρατίας στους νόμους στοχεύει στην καταστολή του φρονήματος η αναβάθμιση – ενίσχυση του ρόλου των κατασταλτικών μηχανισμών έρχεται να επιβεβαιώσει το δόγμα του «προληπτικού κοινωνικού πολέμου» απέναντι στις λαϊκές δυνάμεις. Έτσι, την τελευταία μόνο πενταετία είχαμε τη δημιουργία πανίσχυρων κατασταλτικών μηχανισμών όπως η Europol και ο Ευρωστρατός που αναλαμβάνουν την παρακολούθηση, την προληπτική κράτηση υπόπτων (ή καλύτερα απαγωγή όπως φαίνεται από την περίπτωση της απαγωγής των Πακιστανών στη χώρα μας) και φυσικά την καταστολή του λαϊκού κινήματος. Οι παραπάνω μηχανισμοί αναπτύσσουν σχέσεις με τις εθνικές αστυνομίες και τις κρατικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά και με διεθνείς μηχανισμούς όπως η CIA με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη σύλληψη και μεταφορά στο Guantanamo «υπόπτων» στη Γερμανίας και την Αγγλία. Από ό,τι φαίνεται στο «συνεταιρισμό» των κεφαλαιοκρατών που λέγεται ΕΕ δε χωράνε οι έννοιες των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.



– Ρόλος κράτους- κατασταλτικών μηχανισμών


Την ίδια στιγμή που συντελείται η διάλυση του «κοινωνικού κράτους» παρατηρείται η ενίσχυση του ολιγαρχικού κράτους- φύλακα. Συγκεκριμένα, ενώ μηδενίζονται οι δαπάνες στα επίπεδα ασφάλισης, της υγείας και της παιδείας, παρατηρείται τεράστια ανάπτυξη ποιοτικά και ποσοτικά των κατασταλτικών μηχανισμών του κεφαλαίου στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, με στόχο τη θωράκιση του κράτους απέναντι στους κοινωνικούς αγώνες. Ο πυρήνας της καταστολής σε επίπεδο πρόληψης εντοπίζεται στις μυστικές υπηρεσίες του κράτους και την εσωτερική ασφάλεια. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση, τόσο με κάμερες ασφαλείας που υπάρχουν σε κάθε δρόμο όσο και στο χώρο του διαδικτύου (ιστοσελίδες, προσωπικά e-mail), σε συνδυασμό με το «φακέλωμα» αγωνιστών έχουν μετατρέψει τη σύγχρονη κοινωνία σε αυτό που περιγράφει ο Τζόρτζ Όργουελ στο βιβλίο του Ο Μεγάλος Αδερφός. Την πρωτοκαθεδρία όμως στην καταστολή την έχουν οι στρατιωτικοποιημένες Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης. Από την εμφάνιση (χαρακτηριστική χακί στολή χωρίς διακριτικά) , τον εξοπλισμό (όπλα, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, χημικά) , την εκπαίδευση (γίνεται στις μονάδες που εκπαιδεύονται οι πεζοναύτες) και κυρίως τη δράση τους θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως σύγχρονος στρατός κατοχής των πόλεων. Τα ΜΑΤ αναλαμβάνουν τη βίαιη καταστολή των κοινωνικών αγώνων (φοιτητών, εργαζόμενων, συνταξιούχων) σε οποιαδήποτε γωνία της Ελλάδας, από το κέντρο της Αθήνας μέχρι τη Λευκίμη της Κέρκυρας. Οι παραπάνω μηχανισμοί οργανώνονται και λειτουργούν σε άριστη συνεργασία με την δικαστική εξουσία η οποία στρατεύευται πρόθυμα (συχνά με εξόφθαλμο τρόπο) στις απαιτήσεις των κυβερνήσεων, και δικάζει με τον πιο αυστηρό τρόπο τους αγωνιστές του κινήματος ακόμα και αν αυτοί είναι ανήλικοι όπως στην περίπτωση των 15χρονων μαθητών στη Λάρισα που δικάζονται ως τρομοκράτες με βάση το τρομονόμο.


– Τα Μ.Μ.Ε. στο ρόλο της αστυνομίας


Στο μέτωπο της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων ιδιαίτερα αναβαθμισμένος είναι και ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. που προετοιμάζουν αλλά και συμπληρώνουν το έργο των κατασταλτικών δυνάμεων. Συγκερκιμένα, στο γενικότερο πλαίσιο της αστικής προπαγάνδας, εκμεταλλεύονται διάφορα γεγονότα που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τα κοινωνικά κινήματα,αλλά αντίθετα δρούν προβοκατόρικα, με διπλό στόχο.Από τη μία επιδιώκουν να συκοφαντήσουν τους αγώνες και να τους απομονώσουν κοινωνικά ταυτίζοντας τους με ακραία στοιχεία ενώ ταυτόχρονα στοχεύουν στην ανάπτυξη αντιδραστικών και συντηρητικών συνειδήσεων στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού ήταν και η στάση που κράτησαν τα Μ.Μ.Ε. το Δεκέμβρη που ενώ η Αθήνα είχε «πνιγεί» στα χημικά (χρησιμοποιήθηκαν 5 τόνοι χημικών!!) αυτοί έκαναν λόγο για αμυντική στάση της αστυνομίας και ανικανότητα της να χειριστεί την κατάσταση προωθώντας ταυτόχρονα και την βούληση των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να αναλάβει ο στρατός την κατάσταση (ανακοινώσεις για κίτρινο συναγερμό στις ένοπλες δυνάεις). Γι’ αυτό το λόγο παρουσιάζουν τους αγωνιζόμενους φοιτητές ως τραμπούκους, τους εργαζόμενους που απεργούν και περιφρουρούν τον αγώνα τους (κλέινοντας τις χωματερές ή τα καταστήματα) ως φασίστες που με τη βία θέλουν να επιβληθούν και ζητούν με άμεσο πολλές φορές τρόπο όλο τον κόσμο να καταδικάσει αυτές τις ενέργειες. Όλη αυτή η τακτική έχει ως βασικό σκοπό την απόσπαση συνέναισης του λαού για την εφαρμογή νέων κατασταλτικών μέτρων τα οποία παρουσιάζονται ως «αναγκαία» και ως τελευταία λύση. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα απότελει η στοχευόμενη συζήτηση για την κατάργηση του ασύλου αμέσως μετά την επίθεση κουκουλοφόρων στο Κολωνάκι!!


– Η στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στην καταστολή


Η προώθηση και εμπέδωση της κατασταλτικής πολιτικής απαιτεί όπως είναι προφανές μια σειρά νομοσχεδίων αλλά και συγκεκριμένους εκφραστές αυτής της πολιτικής. Έτσι προκύπτει και ο ρόλος που διαδραματίζουν τα πολιτικά κόμματα τόσο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ αλλά και αυτά της καθεστωτικής Αριστεράς. Αρχικά, η ΝΔ έχει δείξει το κατασταλτικό πρόσωπο σε κάθε κινητοποίηση που έγινε στα χρόνια της διακυβέρνησης της όταν και επέλεξε την ωμή βία ως απάντηση στις διεκδικήσεις των αγωνιζόμεων κομματιών της κοινωνίας. Έχει αποδείξει οτι ο καλύτερος σύμμαχός της είναι τα ΜΑΤ για αυτό άλλωστε τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει σε τεράστιο βαθμό τις κατασταλτικές δυνάμεις. Οι κάμερες παρακολούθησης και η αστυνομία που υπάρχουν πλέον σε κάθε γωνία της πόλης, η τεράστια άυξηση του αριθμού των φυλακισμένων μαζί με την σκέψη για ίδρυση ιδιωτικών φυλακών, τα 6 δις για εξοπλισμό των ΜΑΤ εν μέσω οικονομικής κρίσης, η επιδίωξη της να καταργήσει το άσυλο είναι κάποιες εκφάνσεις που καταδυκνείουν το πραγματικό πρόσωπο αυτής της κυβέρνησης. Όλα αυτά όμως φαίνονται ασήμαντα μπροστά στη δολοφονία του 15χρονου μαθητή τον Δεκέμβρη που αποτέλεσε την κορύφωση της κατασταλτικής πολιτικής ακολουθώντας την δολοφονία της νεαρής γυναίκας στη Λευκίμη και τις αμέτρητες δολοφονίες μεταναστών σε Πάτρα και Αθήνα. Τα παραπάνω αποτελούν συνέχεια της πολιτικής που εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ το οποίο προκειμένου να προωθήσει την πολιτική του «εκσυγχρονισμού», δηλαδή της λιτότητας και της ανεργέιας ήταν αυτό που το 96′ αναβάθμισε ποιοτικά αλλά και ποσοτικά τα ΜΑΤ ενώ επί διακυβέρνησής του «φύτεψε» σε όλη την Αθήνα χαφιεδοκάμερες για την ηλεκτρονική παρακολούθηση, καταστρατήγησε το άσυλο στο Πολυτεχνείο, ψήφισε το γνωστό τρομονόμο. Το κατασταλτικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ είχε φανεί πολλές φορές, από τον ξυλοδαρμό συνταξιούχων και εργαζόμενων μέχρι το τσάκισμα των διαδηλώσεων των φοιτητών και των δασκάλων στο κίνημα του ΑΣΕΠ το 98′. Κορύφωση της βιαιότητας της πολιτικής του ήταν η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά το 85′ μετά την πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν είναι όμως μόνο οι «δίδυμοι πύργοι» της αστικής πολιτικής που προώθησαν τα κατασταλτικά μέτρα αλλά και η επίσημη Αριστερά που με τη στάση της συνέβαλε σε αυτό. Συγκεκριμένα το ΚΚΕ τόσο με τη εχθρική του στάση απέναντι στην εξέγερση του Δεκέμβρη συνέβαλε στην ανάπτυξη συντηρητικών αντιλήψεων στην ελληνική κοινωνία και προσπάθησε να νομιμοποιήσει στις συνειδήσεις του κόσμου τη βίαιη καταστολή που δέχονταν οι εργαζόμενοι και η νεολαία υπηρετώντας έτσι το έργο της αστυνομίας. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ το Δεκέμβρη αρχικά στεκόταν στο πλευρό της νεολαίας (τουλάχιστον στα λόγια) και κατήγγειλε την στάση της αστυνομίας ήταν το πρώτο κόμμα που έσπευσε να πάει στη διακομματική επιτροπή που κάλεσε ο πρωθυπουργός για την επίλυση της κρίσης, δηλαδή την καταστολή της εξέγερσης. Το υποκριτικό του πρόσωπο όμως ο ΣΥΡΙΖΑ το αποκάλυψε όταν μόλις ένα μήνα μετά έκανε λόγο για «εκδημοκρατισμό»!! της αστυνομίας και καλύτερη οργάνωση και λειτουργία της.




ΟΤΑΝ Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

ΤΟΤΕ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ


Όσο οι κοινωνικοί αγώνες εντείνονται και αποκτούν ανατρεπτικό και άρα επικίνδυνο πολιτικό λόγο, η καταστολή θα είναι παρούσα. Αυτό δεν πρέπει να φοβίζει όσους αγωνίζονται ούτε να κάνει διστακτικούς όσους πλήττονται και πρέπει να παλέψουν. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα είναι συνδεδεμένη με την εκμετάλλευση της εργασίας και την καθημερινή βία, οικονομική και σωματική, στους χώρους δουλειάς. Είναι συνδεδεμένη με τη διαρκή μονόπλευρη λιτότητα, το φόβο και την πραγματικότητα της ανεργίας την εργασιακή ανασφάλεια. Η επίθεση όμως αυτή δεν είναι μονόδρομος ούτε πρέπει να μείνει αναπάντητη.

Απέναντι στην πραγματικότητα του αυταρχισμού και της καταπίεσης γεννιέται η πραγματικότητα των μαχητικών κοινωνικών αγώνων που συγκρούονται συνολικά με την πολιτική της βίας και της καταστολής και τους εκφραστές της. Αγώνων που θέτουν τη διεκδίκηση του περιεχομένου των σύγχρονων δικαιωμάτων και ελευθεριών στα πλαίσια μιας συνολικής χάρτας αναγκών και δικαιωμάτων και με ιδιαίτερα αναβαθμισμένο τρόπο. Που δεν αρκούνται στην υπεράσπιση κεκτημένων για το λαϊκό κίνημα αλλά επιδιώκουν τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Έτσι πρέπει να κινηθεί και το φοιτητικό κίνημα το επόμενο διάστημα. Είναι επιτακτική η ανάγκη τόσο της υπεράσπισης του ασύλου σε μία συγκυρία που σύσσωμος ο αστικός συνασπισμός εξουσίας επιδιώκει την κατάργησή του όσο και της πάλης για διεύρυνσή του στα σχολεία και τους χώρους δουλειάς. Είναι καθοριστικής σημασίας το φοιτητικό κίνημα να συνδέσει την πάλη ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με την πάλη για λαϊκές ελευθερίες.

Σε τελική ανάλυση δεν είναι δημοκρατία να επιλέγεις κάθε τέσσερα χρόνια τον διαχειριστή ( ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ0 της ίδιας αντιδημοκρατικής πολιτικής , αλλά να μπορείς να διευρύνεις και να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματά σου, να διεκδικείς μια ποιοτικά ανώτερη ελευθερία για τον εργαζόμενο άνθρωπο και τη νεολαία. Και αυτό περνά όχι μέσα από το μονόδρομο των Ευρωπαϊκών οδηγιών και του καπιταλιστικά εφικτού αλλά μέσα από το δρόμο της ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική





ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ

  • Ενάντια στην κατάργηση και τον περιορισμό του ασύλου.
  • Για διεύρυνση του σχολεία και τους χώρους δουλειάς
  • Ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας
  • Για άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων του Δεκέμβρη. Καμία ποινική δίωξη στους αγωνιστές.
  • Κατάργηση των τρομονόμων
  • Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες
  • Να διαλυθούν τα ΜΑΤ και τα ΟΠΚΕ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: